ရာဇဝင္သစ္ (၁)

ဇာတ္ခံုအၿပင္အဆင္။ ။
-ေနာက္ခံကားခ်ပ္တြင္ သိပၸံစမ္းသပ္ခန္းတစ္ခု၏ပံု ေရးဆြဲရန္၊
-ဇာတ္ခံုအလယ္၌ စားပြဲခံုရွည္ၾကီးတစ္လံုးခ်ထားၿပီး စာ႐ြက္မ်ား၊ ဓာတ္ခြဲခန္းသံုးပစၥည္းမ်ား ၿပန္႕က်ဲေနေစ၊
-စားပြဲခံုၾကီးေဘးပတ္လည္၌ ကုလားထိုင္ခံုမ်ား ၃၊ ၄လံုးခန္႕ ခ်ထားေစ၊
-ဇာတ္စင္၏တဖက္၌ ၾကီးမားေသာ စက္လံုးပုံသ႑ာန္တစ္ခုကို ေငြေရာင္စကၠဴမ်ားၿဖင္႕ပတ္ၿပီး အေပၚမွ ပိတ္ၿဖဴအုပ္ထားေစ။

ဇာတ္ေကာင္မ်ား။ ။
ဦးေသာ္ေကာင္း - ႐ူပေဗဒ သိပၸံပညာရွင္၊ အသက္ (၅၀)ခန္႕၊ အသားခပ္လတ္လတ္၊ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ သြပ္သြပ္လတ္လတ္၊ စိတ္ဖိစီးမွုေၾကာင္႕ မ်က္ႏွာခပ္ႏြမ္းႏြမ္းၿဖစ္ေနေစ။
လင္းထင္ - တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ဦးေသာ္ေကာင္း၏ တူ၊ မိဘမဲ႕၊ အသက္ (၂၁)ႏွစ္ခန္႕၊လူပံု ပုၿပတ္ၿပတ္၊ စိတ္ထားခက္ထန္ပံုရၿပီး တဇြတ္ထိုးၿပဳမူေလ႕ရွိသူ။
ဖိုးေမာင္ - ဆိုက္ကားဆရာ၊ ဦးေသာ္ေကာင္း၏ မိတ္ေဆြ၊ အသက္ ၃၀ေက်ာ္၊ မုဆိုးဖို၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတက္ပံုရ၊ အရက္ခိုးေဝေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားရွိၿပီး ဖိုသီဖတ္သီ ဝတ္စားထားေစ။
ေသာ္တာ - မေအာင္ၿမင္ေသးေသာ စာေရးဆရာေပါက္စ၊ အသက္ (၂၅)ႏွစ္၊ ေလာကကို အခ်ဥ္ေပါက္ေနၿပီး ခပ္မဲ႕မဲ႕ၿပဳံးတက္သူ၊ က်မ္းမာေရးခ်ဴၿခာပံုေပါက္၍ မ်က္ႏွာ ၿဖဴဖတ္ၿဖဴေရာ္ၿဖစ္ေနေစ။
မိုးေဝ - စစ္မွုထမ္းေဟာင္းတစ္ေယာက္၊ အသက္ (၂၈)ႏွစ္ခန္႕၊ ဝဲဘက္မ်က္လံုးပ်က္စီးသြား၍ ေက်ာက္မ်က္လံုးထည္႕ထားေစ၊ အရာရာကို ဦးေဆာင္လိုသူၿဖစ္ၿပီး စကားေၿပာေကာင္းသူၿဖစ္ေစ။
မိစု - တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ၊ လင္းထင္၏သူငယ္ခ်င္း၊ ႐ုပ္ရည္သာမာန္ အသက္ (၂၀)ခန္႕၊ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးၿပီး သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေနတက္သူၿဖစ္ေစ။

ေနာက္ခံတီးလံုးႏွင္႕ မီး။ ။ ၿပဇာတ္အစ၌ အေမွာင္ခ်ထားၿပီး စားပြဲခံုပတ္လည္သို႕သာ စလိုက္မီးထိုးထားေစ။ တီးဝိုင္းမွ XXXXXXXXXX ခပ္တိုးတိုး တီးထားေစ။



ကားလိပ္ဖြင္႕

(ဇာတ္စင္ေပၚ၌ ဦးေသာ္ေကာင္း ေခါက္တံု႕ေခါက္ၿပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေန)

ဦး - (လက္မွနာရီကို ပင္႕ၾကည္႕ၿပီး) ည ၁၁နာရီေတာင္ထိုးေတာ႕မွာပါလား။ ဒီကေလးေတြ ေနာက္က်လိုက္တာကြာ။ ဒုကၡေတြေတာ႕ မ်ားကုန္ေတာ႕မွာပဲ။

(ဇာတ္စင္တစ္ဖက္မွ လင္းထင္၊ ေသာ္တာ၊ မိုးေဝ၊ မိစုတို႕ ဝင္လာ)

ထင္ - ကဲ ဦးေလး၊ ေန႕လည္က ဦးေလး ေခၚခိုင္းထားတဲ႕လူေတြ ကြ်န္ေတာ္ေခၚလာၿပီ။ မိစုကေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ကို ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ ေပးရင္းနဲ႕ ဝင္လာတာ။ ဟိုအရက္သမား ဆိုက္ကားဆရာကိုေတာ႕ ရွာမရလို႕ ဂိတ္ကလူေတြကိုပဲ တဆင္႕မွာခိုင္းထားလိုက္ရတယ္ဗ်။

မိုး - (ခံုအလြတ္တစ္ခုကို ဆြဲထိုင္လိုက္ရင္း) ဆိုပါဦး၊ ဆရာၾကီးရဲ႕၊ ခုလိုလူစုေခၚပံုေထာက္ေတာ႕ ခင္ဗ်ားမယ္ ထူးထူးၿခားၿခား အကူအညီေတာင္းစရာရွိေနၿပီထင္ပ။

ေသာ္ - ကိုမိုးေဝေၿပာတာ ဟုတ္တယ္။ အန္ကယ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က ရပ္ကြက္ထဲမွာ မ်က္မွန္းတမ္းမိယံုေလာက္ပဲ သိၾကတာ မဟုတ္လား။ ခုလိုမ်ိဳး အေရးတၾကီး အေခၚခံရေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ အံ႕ၾသေနတာခင္ဗ်။

ဦး - မွန္ပါတယ္၊ ကိုမိုးေဝနဲ႕ ေမာင္ေသာ္တာ။ ခုဦးမွာ သိပ္အေရးၾကီးတဲ႕ ကိစၥတစ္ခု အေမာင္တို႕နဲ႕ တိုင္ပင္ခ်င္လို႕ ခုလိုေခၚလိုက္ရတာပါ။ ဦးမွာ သိပ္အခ်ိန္မက်န္ေတာ႕တဲ႕ အတြက္ ခု ဦးေၿပာတာေတြကို ေမးခြန္းၿပန္မထုတ္ပဲ ဆံုးေအာင္နားေထာင္ေပးဖို႕ အရင္ေတာင္းပန္လိုပါတယ္။

ထင္ - သိပ္အခ်ိန္မက်န္ေတာ႕ဘူးဆိုတာ ဘာသေဘာလဲ၊ ဦးေလး။ ဦးေလး ဘာေတြ ၿဖစ္ေနတာလဲ။

ဦး - (လင္းထင္ကို လက္ကာၿပရင္း ဆက္ေၿပာေစ) ပထမဆံုးေၿပာလိုတာက ဦးဟာ မင္းတို႕သိထားတဲ႕အတိုင္း ႐ူပေဗဒ သိပၸံပညာရွင္တစ္ေယာက္ပါ။ ဘယ္သူ၊ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အေထာက္အပံ႔ကိုမွ မယူပဲ ကိုယ္႕မွာရွိသေလာက္ေလးနဲ႕ လူေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိေစမယ္႕ စမ္းသပ္မွဳေတြကို ၿပဳေနတဲ႕လူတစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ႕ကြာ။ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ဦးဟာ အလြန္တန္ဖိုးရွိၿပီး ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႕ စမ္းသပ္မွုတစ္ခုကို ေအာင္ၿမင္စြာ ၿပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ႕တယ္။ အဲဒါကေတာ႕ ေဟာဟိုမွာ ၿမင္ေနရတဲ႕ ယႏၱရားၾကီးပါပဲ။

(ဇာတ္စင္တစ္ဖက္ရိွ ပိတ္ၿဖဴအုပ္ထားေသာ စက္လံုးသို႕ စလိုက္လိေမၼာ္ေရာင္ထိုးေစ)

မိုး - ကြ်န္ေတာ္ အခန္းထဲ ဝင္လာကတည္းက သတိၿပဳမိပါတယ္၊ ကဲ... ဆက္ပါဦးခင္ဗ်။

ဦး - ဟုတ္ကဲ႕၊ ကိုမိုးေကာင္း။ ဒီထဲမွာ အားလံုးပဲ H.G.Wells ရဲ႕ Time Machine ဆိုတဲ႕ ဝတၳဳကို ဖတ္ဖူးၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ခု မင္းတို႕ၿမင္ေနရတဲ႕စက္လံုးၾကီးကေတာ႕ အဲဒီ႕ဝတၳဳထဲက စိတ္ကူးယဥ္ ယာဥ္ပ်ံၾကီးပါပဲကြာ။

စု - ရွင္... ဒါဆို... ဒါဆို... ဒီ ယႏၱရားဟာ...

ထင္ - ဦးေလးဆိုလိုတာက ဒါၾကီးဟာ ကာလယႏၱရားၾကီးေပါ႕၊ ဟုတ္လား ဦးေလး။

ေသာ္ - (ထိုင္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ထ၍ စက္လံုးနားသို႕ တိုးၾကည္႕ရင္း ေၿပာေစ) အင္း တမ်ိဳးေတာ႕ မထင္နဲ႕ခင္ဗ်။ ဦးေလးရဲ႕စက္လံုးက ကြ်န္ေတာ္ၾကည္႕ဖူးတဲ႕ Time Machine ႐ုပ္ရွင္ထဲက အတိုင္းပါပဲလားဗ်။

ဦး - မွန္ပါတယ္။ ေမာင္ေသာ္ေကာင္း။ မင္းလဲ ၾကားဖူးနားဝရွိမွာေပါ႕။ ခုေခတ္ ရဟတ္ယာဥ္ေတြဟာ လြန္ခဲ႕တဲ႕အႏွစ္ ၅၀၀ေက်ာ္က လီယိုနာဒိုဆြဲခဲ႕တဲ႕ ပံုစံအတိုင္းပါပဲ။ ခုေခတ္ ႏူကလီးယားေရငုတ္သေဘာၤေတြရဲ႕ ပံုစံဟာ 20,000 Leagues Under the Sea ထဲမွာ Jules Verne စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႕တဲ႕အတိုင္းၿဖစ္ေနတယ္။ ဦးဆိုလိုတာက ဦးတို႕သိပၸံပညာဆိုတာဟာ တခ်ိန္က စိတ္ကူးယဥ္ထားခဲ႕ၾကတာေတြကို လက္ေတြ႕ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတဲ႕ ပညာရပ္ပါ။

မိုး - ဒါနဲ႕ ဒီပစၥည္းၾကီးကို ဘယ္လိုလည္ပတ္ေအာင္လုပ္သလဲဗ်။ အလုပ္ေကာ ၿဖစ္ရဲ႕လား။

ဦး - သေဘာတရားပိုင္းေတြ၊ ဖြဲ႕စည္းပံုေတြကို အခ်ိန္မရလို႕ မေၿပာၿပပါရေစနဲ႕ေတာ႕ကြယ္။ ဦး စကားကို ဆက္ပါရေစ။ ဦးဟာ ပထမဆံုး သက္မဲ႕မိုးပ်ံပူေဖာင္းေလးတစ္လံုးကို ဒီစက္လံုးထဲထည္႕ၿပီး စမ္းသပ္ခဲ႕ပါတယ္။ ပူေဖာင္းကို ကာလအပိုင္းအၿခားအလိုက္ တိက်တဲ႕ပမာဏ ေလေလွ်ာ႕လာေအာင္ စီမံၿပီး အတိတ္ကာလ ၁၉၄၀ကို ပို႕လႊတ္ခဲ႕ပါတယ္။ စက္လံုးကို လိုအပ္တဲ႕ အခ်ိန္ကိုေရာက္ေအာင္ ေမာင္းႏွင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ႕ ဒီပူေဖာင္းဟာ စက္လံုးထဲက ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ သေဘာကေတာ႕ သူဟာ တို႕တေတြ မၿမင္ႏိုင္တဲ႕ ကာလအပိုင္းအၿခားကို ေရာက္သြားခဲ႕တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႕ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ႕ ဒီပူေဖာင္းဟာ အလိုအေလွ်ာက္ၿပန္ေပၚလာပါတယ္။ သူ႕မွာ အႏွစ္ ၇၀စာ ေလေလွ်ာ႕ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္ေလ။ အဲဒီပူေဖာင္းကေတာ႕ ဒီမွာပါ။
(မိုးပ်ံပူေဖာင္းတစ္လံုးကို စားပြဲေပၚသို႕တင္ၿပေစ)
ေနာက္ ဒုတိယအၾကိမ္မွာေတာ႕ ဦးဟာ သက္ရွိနဲ႕ စမ္းသပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ လူ႕သက္တမ္းေလာက္နီးပါး အသက္ရွင္ႏိုင္တဲ႕ လိပ္တစ္ေကာင္ကို အစာေရစာ ၿဖည္႕တင္းထားတဲ႕ ကန္ထဲမွာ ထည္႕သြင္း လႊတ္ခဲ႕ပါတယ္။ ဒီအၾကိမ္မွာေတာ႕ လိပ္ဟာ အသက္မဲ႕ၿပီး ၿပန္ေပၚလာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ဦးလည္း ဒီလိပ္ အတိတ္ကာလမွာ ဘယ္ေလာက္ အသက္ရွင္ခဲ႕သလဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေသဆံုးသြားလဲဆိုတာကို သိဖို႕Carbon Decaying နည္းနဲ႕ စမ္းသပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဦးမွာ အဲဒီစမ္းသပ္မွဳအတြက္ ပစၥည္းကိရိယာမရွိဘူးေလ။ ဒီေတာ႕ အစိုးရပိုင္ဓာတ္ခြဲခန္းတစ္ခုက ဦးမိတ္ေဆြဆီ ပို႕ၿပီးစမ္းသပ္ခိုင္းရေတာ႕တာေပါ႕။

(ဦးဖိုးေမာင္ အရက္မူးမူးႏွင္႕ ခပ္ယိုင္ယိုင္ ဝင္လာေစ)
ဖိုး - ဆရာေလးတို႕၊ ကြ်န္ေတာ္ မဆိုသေလာက္ ေနာက္က်သြားသဗ်ိဳ႕။ ဒါေတာင္ အံုနာဆီ သြားအပ္ရင္ ေနာက္က်ေနမွာစိုးလို႕ ဂိတ္မွာ ဆိုက္ကားထားခဲ႕ၿပီး လာခဲ႕ရတာ။ ခြင္႕လႊတ္တယ္မဟုတ္လားဗ်ာ။

ထင္ - (ဦးဖိုးေမာင္ကို ႏွာေခါင္း႐ွဴံ႕လိုက္ရင္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ေၿပာေစ) ဦးေလး ဘာသေဘာနဲ႕ ဒီအရက္သမားဆိုက္ကားဆရာကို ေခၚတာပါလိမ္႕။ ဧကႏၱ ဆိုက္ကားဆရာကို Time Machine ေမာင္းခိုင္းမလို႕နဲ႕ တူတယ္။

ဦး - လင္းထင္... ဧည္႕သည္ကို မ႐ိုင္းရဘူးေလ။ ကဲ ထိုင္ပါဦး ကိုဖိုးေမာင္၊ ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားနားရည္လည္ေအာင္ ၿပန္ေၿပာၿပရရင္ ေဟာဟိုကစက္လံုးၾကီးဟာ အတိတ္နဲ႕ အနာဂတ္ကို လိုသလိုလည္ပတ္သြားလာႏိုင္မယ္႕ စက္ယႏၱရားၾကီးပဲဗ်။

ဖိုး - ဗ်ာ... (စိတ္႐ွဳပ္ေထြးသြားပံုၿဖင္႕ မ်က္ႏွာကို ပုဆိုးခါးေပါင္းစႏွင္႕ ပြတ္ေစ)

မိုး - ဆက္ပါဦး ဦးေသာ္ေကာင္း။

ဦး - ဓာတ္ခြဲခန္းအေၿဖထြက္လာေတာ႕ လိပ္ဟာ အသက္ေနာက္ထပ္ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ အသက္ရွင္ခဲ႕ၿပီး အစာေရစာကုန္ခမ္းမွုေၾကာင္႕ ေသဆံုးခဲ႕တယ္လို႕ သိရပါတယ္။ အဓိပၸာယ္က ဦးရဲ႕ဒီစက္လံုးဟာ သက္ရွိေတြကို အသက္နဲ႕ကိုယ္တြဲရက္ အခ်ိန္ကာလဘယ္ေနရာကိုမဆိုပို႕ႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။

ေသာ္ - ဂုဏ္ယူပါတယ္ အန္ကယ္။ ဒီစက္ၾကီးကိုသာ ကမာၻကိုခ်ၿပလိုက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာေတြ ဘယ္ေလာက္အစြမ္းရွိတယ္ဆိုတာ အေနာက္ကေကာင္ေတြ သိၾကမွာပဲ။ ဒါနဲ႕ အန္ကယ္ အာဏာပိုင္နဲ႕ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ဖြင္႕ေၿပာလိုက္ၿပီလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ခုလို ညၾကီးမိုးခ်ဳပ္ ေခၚတိုင္ပင္တာေကာ ဘာအဓိပၸာယ္လဲခင္ဗ်။

စု - ဟုတ္တယ္ ဦး။ ဒီစက္ၾကီးကိုသာ ေသေသခ်ာခ်ာလည္ပတ္အသံုးၿပဳမယ္ဆို အတိတ္ကာလတုန္းက ၿဖစ္ရပ္ဆိုးေတြ၊ ကပ္ေရာဂါေတြ၊ စစ္ၾကီးေတြကို မၿဖစ္ခဲ႕ေအာင္တားႏိုင္ေတာ႕မွာေပါ႕ေနာ္။

ဦး - (ေခါင္းကိုေလးပင္စြာခါလိုက္ရင္း ထိုင္ခံုေပၚသို႕ ထိုင္ခ်ေစ) ဦးေလးလည္း ဒီလိုပဲ ရည္ရြယ္ၿပီး တီထြင္ခဲ႕တာပါ သမီးရယ္။ ဒါေပမယ္႕...

မိုး - ဒါေပမယ္႕ ဘာၿဖစ္လဲဦး။

ဦး - ေမာင္မိုးေဝ၊ ဦးေမးပါရေစ၊ က်န္တဲ႕လူေတြလည္း ဒီေမးခြန္းကို ေၿဖၾကပါ။ မင္းတို႕ကို ဒီစက္ၾကီးေပးၿပီး ေမာင္းခုိင္းလိုက္ရင္ ဘယ္ကာလကိုသြားၿပီး ဘာလုပ္ၾကမလဲ။

(ခဏမွ် တိတ္ဆိတ္ေစ။ တီးဝိုင္းမွ XXXXX ေနာက္ခံတိုးတိုးတီးရန္)

စု - သမီးကေတာ႕ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ နာဂစ္မတိုင္မွီကို ၿပန္သြားၿပီး လူေတြကို မုန္တိုင္းသတိေပးခ်င္တယ္။

ထင္ - ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ လြန္ခဲ႕တဲ႕အႏွစ္ ၃၀ေလာက္ကို ၿပန္သြားၿပီး RIT ေက်ာင္းၾကီး တက္ၾကည္႕ခ်င္စမ္းတယ္။

ေသာ္ - ကာလအတိအက်ကိုသာ တြက္ခ်က္ႏိုင္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ဘုရားပြင္႕ခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္ကို ၿပန္သြားၿပီး တရားနာခ်င္တယ္ဗ်ာ။

ဖိုး - (ခပ္ေဆြးေဆြးၿဖင္႕) လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၃ႏွစ္က မိုးဥတုမွာ ကြ်န္ေတာ္႕မိန္းမ ကားေမွာက္လို႕ဆံုးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္... (စကား မဆက္ႏိုင္ပဲ ေတြေနေစ)

ဦး - ကဲ ဟုတ္ၿပီ။ ဘယ္ႏွယ္႕လဲ ေမာင္မိုးေဝ၊ မင္းကေရာ ဘာလုပ္မလဲ။

မိုး - လက္ထဲကို လိုတရလက္စြပ္ရလာသလိုေပါ႕ဦးရယ္။ လိုခ်င္တာေတြ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြ မ်ားလြန္းေတာ႕ ဘာစလုပ္လို႕ ဘာစစိတ္ကူးယဥ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ႕ဘူး။

ဦး - အားလံုးပဲ ႐ုိး႐ိုးသားသားေၿဖၾကတာ ေက်းဇူးပါကြာ။ တကယ္ေတာ႕ ဒီစက္ၾကီးဟာ သုံုးတက္ရင္ အက်ိဳးရွိသေလာက္ လႊဲမွားစြာသံုးခဲ႕မယ္ဆိုရင္ ကမာၻၾကီး ပ်က္စီးသြားႏိုင္ေလာက္တဲ႕အထိ အႏၱရာယ္ၾကီးပါတယ္။္

ထင္ - ဦးေလး၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ဦး - လင္းထင္၊ မင္းေတြးမိရဲ႕လား။ မင္းတုိ႕ ငါတို႕ဟာ အတိတ္ကာလက ဒဏ္ရာေတြ အမာရြက္ေတြကို ကုစားဖို႕၊ ဒါမွမဟုတ္ ပိုေကာင္းတဲ႕ ဒီေန႕ေတြကို ဖန္တီးဖို႕ အၿမဲတမ္း ေမွ်ာ္လင္႕ေနခဲ႕တယ္။ လူတိုင္းမွာ အိပ္မက္ကိုယ္စီ ရိွၾကတယ္။ လူတိုင္းမွာ ကြဲၿပားတဲ႕အမွန္တရားကိုယ္စီ ရွိၾကတယ္။ သူတို႕ကို ဒီစက္ေပးလိုက္ရင္ သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အတၱ၊ ကိုယ္ပိုင္အမွန္တရားေတြအတြက္ သံုးၾကမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒီလိုပဲ အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ အခ်ဳပ္အၿခာပိုင္ လူတန္းစားေတြ အေနနဲ႕လည္း ဒီယႏၱရားၾကီးကို သူတို႕ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ သံုးၾကမွာအေသအခ်ာပဲ။ ဥပမာေပးရရင္ ဒီစက္ၾကီး ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ေတြ လက္ထဲေရာက္သြားရင္ ဘာေတြ ၿဖစ္ကုန္မလဲ။ ငါတို႕သမိုင္းမွာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဘာသာေရးအဓိက႐ုန္းေတြ ၿပန္ၿဖစ္လာမွာေပါ႕။ ဒီလိုပဲ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ၿပားေနတဲ႕ အာဏာရွင္ေတြ လက္ထဲထည္႕ေပးလိုက္ရင္ေရာ။ ငါတို႕ရဲ႕သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြဟာ မွတ္မိႏိုင္စရာမရွိေအာင္ ဖ်က္ဆီးၿပဳၿပင္ခံရေတာ႕မွာေပါ႕။

ေသာ္ - မွန္တယ္ အန္ကယ္။ လူ႕အလို နတ္မလိုက္ႏိုင္ဆိုတဲ႕ စကားလည္းရွိတယ္ မဟုုတ္လား။ ေသခ်ာတာက ဘယ္ေလာက္ သမာသမတ္ရွိပါတယ္ဆိုတဲ႕လူၿဖစ္ၿဖစ္ သူခံယူတဲ႕ အမွန္တရားတစ္ခုအတြက္ ဒီစက္ၾကီးကို သံုးၾကမွာပဲ။ အဲဒီလိုအတိတ္ကို လိုသလိုေၿပာင္းလဲၾကေတာ႕မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေန႕စဥ္ေနထိုင္ေနတဲ႕ ဘဝေတြဟာလည္း Butterfly Effect ဆိုတဲ႕သီအိုရီအတိုင္း အၾကီးအက်ယ္ေၿပာင္းလဲ ႐ိုက္ခတ္မွုေတြ ၾကံဳရမွာ အေသအခ်ာပဲ။

မိုး - ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုေသာ္တာ ေၿပာသလိုေတြးမိတယ္ခင္ဗ်။ ခုလိုအခ်ိန္ကာလကို ကစားႏုိင္တဲ႕စက္သာ ကမာၻကို ခ်ၿပလိုက္ရင္ ေကာင္းတဲ႕ဘက္မွာ သံုးတာမသံုးတာ ေနာက္ထား၊ ပထမဆံုး ဒီစက္ကို လုဖို႕ ကမာၻစစ္ေတြေတာင္ ၿပန္ၿဖစ္လာႏိုင္တယ္ ထင္ရဲ႕ဗ်ာ။

ဖိုး - ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ ဆရာေလးတို႕ေလာက္ မေတြးတက္ေပမယ္႕ ဒီစက္လံုးၾကီးရဲ႕စြမ္းအားကို ခုနားေထာင္ရတာနဲ႕တင္ လန္႕လာၿပီခင္ဗ်။

ထင္ - ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ဦးေလး ဘာဆက္လုပ္ဖို႕ေတြးထားလဲ။ ဒီစက္ၾကီးကို ဖ်က္ၿပစ္လိုက္မွာလား။ ဒါဆိုလည္း ႏွေမ်ာစရာ၊ ဆက္သံုးဖို႕ဆိုတာလည္း အက်ိဳးဆက္က သိပ္ၾကီးေနတယ္။

ဦး - (ထိုင္ရာမွ ထ၍ စက္လံုးၾကီးေပၚမွ အဝတ္စကို ဖယ္ေစ) ဒီစက္ၾကီးကို စတီထြင္စဥ္က ဦးမွာ လူသားေတြအတြက္ အလြန္အေထာက္အကူၿပဳမယ္႕ ပစၥည္းတစ္ခုအေနနဲ႕ ၿမင္ခဲ႕တယ္။ ၿမင္ခဲ႕လို႕လည္း အခ်ိန္အား၊ လူအားစိုက္ထုတ္ၿပီး ေန႕မနား ညမနား ၾကိဳးစားခဲ႕မိတယ္။ ခုလို ေအာင္ၿမင္ခါမွ ဒီလိုၿဖစ္လာႏိုင္မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ႕မိဘူး။

စု - Alfred Noble ဟာ ဒိုင္းနမိုက္ကို တီထြင္စဥ္ကလည္း ဦးလိုပဲ လူေတြအတြက္ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း အေထာက္အကူၿပဳမယ္ထင္လို႕ မိသားစုဆံုး႐ံွဴးတဲ႕အထိ ရင္းႏွီးတီထြင္ခဲ႕တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ႕မွ သူ႕ရဲ႕ေအာင္ၿမင္မွဳကို တလြဲသံုးေနၾကတာေတြ႕ေတာ႕ သူလဲ အၾကီးအက်ယ္ေနာင္တရခဲ႕တယ္လို႕ မွတ္သားဖူးပါတယ္ဦး။

ဦး - ဟုတ္တယ္ မိစု။ ခု ဦးလည္း ဒီစက္ၾကီးကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္သံုးၿပီး ဖ်က္ဆီးပစ္ေတာ႕မယ္လို႕ စဥ္းစားထားတယ္။ ဒါေၾကာင္႕လည္း မင္းတို႕ေတြကို ေခၚၿပီး တိုင္ပင္ရတာေပါ႕။ ေနာက္ၿပီး ဦးတို႕အတြက္ အခ်ိန္ကလည္း သိပ္မရွိေတာ႕ဘူးေလ။



( ကဲ... ကာလယႏၱရားကို သူတို႕ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ သံုးၾကမလဲ? ဘယ္သူေတြ အတိတ္ကာလကို ခရီးႏွင္ၾကမလဲ?? ဦးေသာ္ေကာင္း ေၾကာက္လန္႕ေနတဲ႕ အေၾကာင္းခံကေရာ ဘာလဲ???
တပိုင္းတဆက္တည္းေရးရင္ ဖတ္တဲ႕လူေတြ အီကုန္မွာစိုးလို႕ ႏွစ္ပိုင္းေလာက္ေတာ႕ ခြဲခြင္႕ေပးပါခင္ညာ)


ဖိုးသၾကၤန္

P.S (မိမိ ဦးေႏွာက္ႏွင္႕ မိမိေရးေၾကာင္း ေၿမၾကီးကို သက္ေသၿပဳပါသည္။)