တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားမွာ

ပဲခူးကလပ္နားက စာၾကည္႕တိုက္မွာ စာသြားဖတ္ေနစဥ္က သူတို႕လုပ္ေပးတဲ႕ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခု ကို တက္ေရာက္ဖူးပါတယ္။ Debate Contest ေလးတစ္ခုပါပဲ။ ေခါင္းစဥ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ႕ပါဘူး။ မွတ္မိတာကေတာ႕ အဲဒီမွာအဂၤလိပ္စာသင္တန္းတက္ေနတဲ႕ လူငယ္ေတြ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို 'Affirmative' နဲ႕ 'Negative' ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲၿပီး အၿပိဳင္အဆိုင္ စကားႏိုင္လုၾကတာကိုပါပဲ။

စကားႏိုင္္လုတာဟာ သူတို႕ဆီမွာ အသစ္အဆန္းတစ္ခုမဟုတ္ေတာ႕ပါဘူး။ မူလတန္းအဆင္႕မွသည္ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲအထိ Debateၿပိဳင္ပြဲေတြကို အလီလီလုပ္ေလ႕ရွိပါတယ္။ စကားႏိုင္လုတာကို သူတို႕က Social Skill တစ္ခု Human Resourceတစ္ခုအေနနဲ႕ သတ္သတ္မွတ္မွတ္သေဘာထားၿပီး ေၿမေထာင္ေၿမွာက္ ေမြးယူေလ႕ရွိပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ကြ်န္းစုက ေက်ာင္းအဆင္႕မွာလုပ္တဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုရဲ႕ အဆင္႕ေတြကို နမူနာေလးေပးခ်င္ပါတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ႕ေခါင္းစဥ္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေထာက္ခံနဲ႕ ၿငင္းပယ္တဲ႕ အုပ္စုဆိုၿပီး ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႕ တစ္ဖြဲ႕ကိုတစ္ေယာက္ တစ္ၾကိမ္စီႏွစ္ေခါက္ ( ေထာက္ခံ-ပယ္ခ်-ေထာက္ခံ-ပယ္ခ်) ၇မိနစ္စီ ေၿပာရပါမယ္။ တစ္ၾကိမ္ၿပီးတိုင္းမွာ ၿပိဳင္ဖက္အဖြဲ႕က ေမးသမွ် ေထာက္ၿပသမွ်ကို ၆မိနစ္တိတိ ၿပန္လည္ေၿဖရွင္းရပါတယ္။ ဒီလိုအခ်င္းခ်င္းေဝဖန္ေထာက္ၿပ ၿငင္းဆိုလို႕ၿပီးရင္ေတာ႕ ပရိသတ္ကေမးလာတဲ႕ေမးခြန္းေတြကို သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႕အလိုက္ တံု႕ၿပန္ေၿဖဆိုရပါမယ္။ အားလံုးၿပီးဆံုးမွ တစ္ဖြဲ႕စီက တစ္ေယာက္စီက သူတုိ႕ကုိယ္စားၿပဳထားတဲ႕ဝင္ရိုးကို summarize လုပ္ၿပီး ၄မိနစ္ၾကာ နိဂံုးခ်ဳပ္ေပးရမွာပါ။

တကၠသိုလ္ဆင္႕ဆုိရင္လည္း World Universities Peace Invitational Debate (WUPID)ကို ၂၀၀၇ကစၿပီး ႏွစ္စဥ္က်င္းပေနခဲ႕တာ အခုဆိုရင္ ၃ၾကိမ္ရွိခဲ႕ပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးလုပ္သြားတာကေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေရွ႕ေတာင္အာရွက မေလးရွားႏိုင္ငံ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာပါ။ နာမည္ၾကီးအေမရိကန္သမၼတေရြးေကာက္ပြဲစကားႏိုင္လုမွုေတြကိုေတာ႕ ၁၉၇၀ကစတင္ထည္႕သြင္းက်င္းပခဲ႕ၾကပါတယ္။ ေရြးေကာက္ခံမယ္႕သမၼတႏွစ္ဦးရဲ႕ အနာဂတ္လုပ္ငန္းစဥ္ေတြအေပၚ အခ်င္းခ်င္းအၿမင္စကားေတြ၊ ေထာက္ၿပခ်က္ေတြသာမက တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕စကားေၿပာစြမ္းရည္ကိုပါ ၿပည္သူေတြကအကဲၿဖတ္ႏိုင္တဲ႕အတြက္ အလြန္ေကာင္းမြန္ၿပီး လူၾကီးလူေကာင္းဆန္တဲ႕ယွဥ္ၿပိဳင္မွုေတြပါပဲ။

ဒါေတြေၿပာေနတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႕ဘဝသက္တမ္းမွာ ကေလးေတြကို စာၿပေပးခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္တစ္ခုရွိခဲ႕ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘာသြားေတြ႕ရသလဲဆိုေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ၿမန္မာေက်ာင္းေတြမွာ သင္ရိုးအရေရာ ဓေလ႕ထံုးတမ္းအရပါ ဆရာမွတပည္႕ဆိုတဲ႕ One way စနစ္ၾကီးကလႊမ္းမိုးေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အတန္းေဖာ္ခ်င္း ကိုယ္႕အၿမင္ကို အကိုးအကားအေထာက္အထားနဲ႕ ေၿပာဆိုေဝမွ်ဖို႕အသာထား၊ ဆရာတပည္႕ခ်င္းေတာင္ အမွားအမွန္ကို ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႕ထုတ္ၿပေဝဖန္ခြင္႕မရွိဘူးလို႕ၿမင္ပါတယ္။ (ငယ္ငယ္က ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဆရာသင္တာမွားေနတယ္လို႕ထေၿပာလို႕ အေသအေဆာ္ခံရဖူးပါေသးတယ္) ကြ်န္ေတာ္တို႕တေတြဟာ ကိုယ္႕အေတြးအေခၚ၊ ကိုယ္႕အယူအဆကို ကိုယ္႕ဖာသာကိုယ္ ၿမိဳသိပ္ေမ႕ပစ္လုိက္ရသာတာမ်ားပါမယ္။ ဒီအေတြးေတြကို အေၿခခံၿပီး ဆက္လက္ေလ႕လာဖို႕၊ ကိုးကားဆင္ၿခင္ဖို႕ဆိုတာ ေဝလာေဝးေပါ႕ခင္ဗ်ာ။

တကယ္ေတာ႕ ေက်ာင္းဆိုတာ လူငယ္ေတြကို နည္းေပါင္းစံုနဲ႕ ဘဝရဲ႕အေရးပါတဲ႕လိုအပ္ခ်က္ေတြကို တိုက္ရိုက္တနည္း၊ သြယ္ဝိုက္တဖံု သင္ၾကားေလ႕က်င္႕ေပးတဲ႕ဌာနၾကီးပါ။ လူငယ္ေတြအတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေရာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာပါ ေလ႕က်င္႕စခန္းသြင္းေပးတဲ႕ေနရာလို႕လဲဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုPlaygroundၾကီးတစ္ခုမွာ ဘဝမွာအလြန္အေရးပါလာမယ္႕ Communication Skill တစ္ခုကို ေလ႕လာအသံုးခ်ခြင္႕မရတာဟာ အလြန္နစ္နာပါတယ္။ ေဝးေဝးလံလံသာဓကမၿပလိုပါ။ စာဖတ္သူတို႕ကြ်န္ေတာ္တို႕ တေတြ အခ်င္းခ်င္းစကားေၿပာရတဲ႕အခါ သတိထားၾကည္႕ပါ။ တဖက္သားကိုအားနာလို႕ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ တဖက္အယူဝါဒလႊမ္းမိုးမွုက အားၾကီးေနရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ္႕ဆႏၵကိုယ္႕အယူအဆကို ေခ်ာင္ထိုးၿပီးထားလိုက္ရတာေတြရွိပါမယ္။ တကယ္လုိ႕ မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ၿဖစ္လာလို႕ ၿငင္းတဲ႕အဆင္႕ေရာက္လာရင္လည္း နည္းမွန္လမ္းမွန္မဟုတ္ေတာ႕ပဲ ငါသာအမွန္၊ ငါ႕ယူဆခ်က္သာ အေကာင္းဆံုးဆိုၿပီး အတၱမာနကို ေရွ႕တန္းတင္ မ်က္လံုးမိွတ္စာအုပ္ကိုင္ၿပီး ေၿပာခ်င္ရာေၿပာ (ၿပီးေတာ႕လုပ္ခ်င္ရာလုပ္)ကုန္ၾကတာ သဘာဝပဲမဟုတ္ပါလား။ (ဘေလာ႕ဂါမ်ားကို ေစာင္းေၿပာတာမဟုတ္ရပါ။ ဒဲ႕ဆန္သြားလွ်င္ေတာ႕ နာလိုက္ၾကပါ - စကားခ်ပ္)

ၿမွိဳသိပ္မွုဟာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ အလြန္အႏၱရာယ္ၾကီးပါတယ္။ တဦးနဲ႕တဦး နားမလည္ႏိုင္တာေတြ၊ လူမွုေရးအရအထီးက်န္တာေတြ၊ ထြက္ေပါက္ရွာတာေတြဟာ ၿမွဳိသိပ္မွုေတြမွာ ၿမစ္ဖ်ားခံပါတယ္။ ဒီလုိပဲ လက္လြတ္စပယ္ တံု႕ၿပန္တာ၊ စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ၿငင္းခံုတာေတြဟာလည္း မလိုလားအပ္တာပါပဲ။ ခင္မင္သူခ်င္း မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ႏိုင္တာ၊ လူမုန္းမ်ားလာတာ၊ ကိုယ္႕ေၾကာင္႕ ကိုယ္႕ခံယူခ်က္ပါ ေၿမာင္းထဲေရာက္သြားတာေတြ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒီလိုအၿဖစ္မ်ိဳးေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ဖို႕၊ လိုအပ္သလို ပတ္ဝန္းက်င္ကို တံု႕ၿပန္ႏိုင္ဖို႕ဆိုတာ အေၿပာအဆိုတက္ဖို႕ (ေကာင္းစရာမလို) လိုလာပါၿပီ။

လူမွုဆက္ဆံေရးမွာ စကားလံုးေတြဟာ အလြန္အေရးပါပါတယ္။ လက္ေခ်ာင္းေတြအရွည္အတိုမတူသလို လူတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္လည္း ေတြးပံုယူပံု နားလည္ပံု အၾကီးအက်ယ္ကြာတက္ပါတယ္။ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ဆက္ဆံစကားေၿပာတဲ႕အခါ ဒီအခ်က္ကို ေမ႕ထားလို႕မရပါ။ ဒီလိုကြာဟမွုကို ဥာဏ္ပညာနဲ႕ထိန္းေက်ာင္းညိွမယူပဲ ေခ်ာေမြ႕တဲ႕ဆက္ဆံမွုဆိုတာၿဖစ္လာဖို႕ ခဲယဥ္းပါလိမ္႕မယ္။ ညွိယူတဲ႕အခါမွာလည္း လြယ္လြယ္ကူကူလည္ပင္းဖတ္ ဆြဲေခၚသြားလို႕ရတာရွိႏိုင္သလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီး အေခ်အတင္ ေၿပာဆိုရတာမ်ိဳးလည္းရွိတက္ပါတယ္။ ၿငင္းခံုရတာ စကားႏိုင္လုရတာဟာ ဝါဒအယူအဆေတြရဲ႕အားနည္းခ်က္ေၾကာင္႕ခ်ည္းမဟုတ္ဘဲ လူေတြရဲ႕လက္ခံႏိုင္စြမ္းေပၚမွာလည္း အမ်ားၾကီးမွီခိုေနပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု ကိုယ္႕ဖက္ပါလာဖို႕၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္႕ဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္မွတ္ေက်ာက္တင္ဖို႕ဆိုရင္ ေၿပာရဲတဲ႕သတိၱတစ္ခုတည္းနဲ႕မၿပီးေတာ႕ပါ။

မ်က္စိဟာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ၿပဴတင္းဆိုရင္ ပါးစပ္ဟာ တံခါးတစ္ခ်ပ္လို႕ႏွိုင္းႏိုင္ပါလိမ္႕မယ္။ အိမ္တစ္လံုးဟာ ဘယ္ေလာက္အၿပင္ပန္းလွလွ တံခါးဖြင္႕လုိက္လို႕ အတြင္းမွာ ကစဥ္႕ကလ်ားၿဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ဝင္ၾကည္႕ခ်င္ေတာ႕မွာမဟုတ္ပါ။ ဘယ္ေလာက္စာဖတ္ဖတ္၊ ဘယ္ေလာက္ဗဟုသုတၿပည္႕စံုပါေစ၊ သူ႕ဆီက ထြက္လာမည္႕ Outputမ်ားက ေတာတလံုးေတာင္တလံုး ငါ႕စကားႏြားရမ်ားၿဖစ္ေနလွ်င္ေတာ႕ ပညာရွိဟု ေခၚႏိုင္မယ္မထင္ပါ။ ဘုရားေဟာတရားသုတၱန္မ်ား၊ အဘိဓမၼာမ်ား (တၿခားဘာသာမ်ားရဲ႕ႏွုတ္ကပတ္ေတာ္က်မ္းမ်ား)ကို ေလ႕လာတဲ႕အခါ အလြန္စနစ္က်တဲ႕ အတုယူစဖြယ္စကားလံုးစီၿခယ္မွုေတြကို ေတြ႕ရပါမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ၿမန္မာစကားမွာဆိုရင္လည္း စကားၾကီး (၁၀)မ်ိဳးဆိုၿပီး စကားပရိယာယ္နည္းေတြကို မွတ္တမ္းၿပဳထားတာ သိၾကမွာပါ။ ဒီလိုမ်ိဳးေၿပာဆိုႏိုင္ဖို႕ဆိုတာလည္း ဗဟုသုတကိုအသာထား အေလ႕အက်င္႕လုိပါတယ္။ တသက္လံုး အေနသူတစ္ေယာက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ခ်က္ခ်င္းစင္ေပၚတက္ဆိုဖို႕ မၿဖစ္ႏိုင္သလိုပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၿငင္းခံုၿခင္းကို စိတ္ဝင္စားသူမဟုတ္ပါ။ သို႕ေသာ္ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအၿမင္ထုတ္ေဖာ္မွုကိုေတာ႕ တန္ဖိုးထားပါသည္။ အနာဂတ္ၿမန္မာၿပည္ကို ဦးေဆာင္မည္႕ မ်ိဳးဆက္မ်ားအေနၿဖင္႕လည္း ကိုယ္႕အေတြးအေခၚ၊ ကိုယ္႕ခံစားခ်က္ကို ရဲရင္႕စြာ၊ ခိုင္မာစြာ ခ်ၿပေဆြးေႏြးႏိုင္စြမ္း ရွိေစလိုပါသည္။ တေန႕ေန႕တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဆီက ေက်ာင္းေတြမွာ Debate ၿပိဳင္ပြဲကေလးေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ေပၚလာၿပီး ကေလးေတြ မ်က္လံုးအေရာင္တလက္လက္ႏွင္႕ ကိုယ္႕ခံစားမွုအႏုမာနကို ရဲရဲတင္းေၿပာေနၾကမွာကို ၿမင္ခ်င္စမ္းလွပါေသးသည္ခင္ဗ်ာ...။



ဖိုးသၾကၤန္

(Spelling ကေတာ႕ မွားတုန္းပဲဗ်ာ။ သည္းခံတာ ဖတ္ေပေရာ႕။ ခုေတာင္ သက္ပံုလား သတ္ပံုလား ထၾကည္႕ရမွာပ်င္းလို႕ ဘိလပ္လိုပဲ ေရးလိုက္ရတာ)
:(

၁၈ရက္ ၁၈ေယာက္

Day (8)
အဆက္ေဟာင္းမ်ား


ဒီတခါေရးမွာ လူမဟုတ္။ ၿခင္မမ်ားအေၾကာင္းၿဖစ္သည္။ တိတိက်က်ေၿပာရေသာ္ တခ်ိန္က တဝီဝီႏွင္႕ဒုကၡေပးလွစြာေသာ အိမ္မွၿခင္မ်ားအေၾကာင္းၿဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္သည္ ရန္ကုန္ဆင္ေၿခဖုံးမွ အၿခားအိမ္မ်ားနည္းတူ ၿခင္ေပါလွသည္။ ေန႕ခင္းဘက္ဆိုလွ်င္ေတာ႕ သေကာင္႕သမီးမ်ား (ၿခင္ထီးမ်ားသည္ မကိုက္တက္ေပ) စက္ေတာ္ေခၚေတာ္မူေနသၿဖင္႕ သိပ္မသိသာလွ။ ညေန ေနဝင္ရီတေရာေရာက္ၿပီဆိုသည္ႏွင္႕ သဲႏွင္႕ စုပတ္လိုက္သလို ၿခင္ေတြ အိမ္ထဲဝင္လာတက္သည္။ ပါးစပ္ထဲ ၿခင္ဝင္မည္စိုးေသာေၾကာင္႕ က်ယ္က်ယ္ေတာင္ မသန္းရဲ။ ထြန္းလိုက္ရသည္႕ ၿခင္ေဆးေခြဆိုသည္မွာလည္း ဘုံေက်ာင္းက အေမြးတိုင္မ်ားနီးပါး။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ငါးပါးသီလ၌ သံုးပါးကို အလံုအၿခံဳေစာင္႕စည္းသူၿဖစ္၏။ ဘဝ၌ သူမ်ားသားမယား ဘယ္ေတာ႕မွ မၿပစ္မွား၊ သူတပါးဥစၥာ မခိုးဝွက္။ ေနာက္ ဘာသတၱဝါကိုမွ် မသတ္။ ဒီလိုသီလရနံ႕ၾကိဳင္လိွုင္သူဆိုေတာ႕ ၿခင္မဒန္းေလးမ်ားက ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေပသေပါ႕။ စာဖတ္ေနလွ်င္ နားနားတဝီဝီ "မ"သံေပးၾကသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ မ႐ိုက္။ ေဘာပြဲ ေၿခဆင္းၾကည္႕ေနလွ်င္ ေၿခသလံုးေပၚလမ္းသလား အပ်ိဳလွည္႕ၾကသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ အာ႐ံုမထား။ ထမင္းစားေနလွ်င္ လည္ဂုတ္ေပၚ ညဆိုင္းဆင္းၾကသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ ခြင္႕လႊတ္သည္။ ေဘးက အၿမင္မေတာ္သူက လာ႐ိုက္ေပးလွ်င္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဆိုးသည္။ ဘယ္ႏွယ္႕ အသက္တစ္ေခ်ာင္းမ်ား လြယ္တယ္မွတ္လို႕။ အကိုက္မခံခ်င္ရင္ ၿခင္ေပါက္မလာေအာင္ မ်ိဳးဆက္ၿခားၾကပါလား။ ေမြးၿပီး ၾကီးမွ ႐ိုက္သတ္ရသလားေပါ႕ေလ။

စင္ကာပူေရာက္ေနခဲ႕တာ ႏွစ္ႏွစ္နားနီးၿပီးဆိုေတာ႕ ရန္ကုန္က အဆက္ေဟာင္းေလးမ်ားကို တခါတခါ သတိရမိသည္။ (ၿခင္မမ်ားကိုသာဆိုလိုပါသည္) ဒီကြ်န္းပိစိမွာေတာ႕ ရန္ကုန္သူႏွာေမာင္းရွည္ေလးမ်ား မရွိေပ။ သူတို႕ေနရာတြင္အစားထိုး ေရာက္ရွိေနသည္က ၾကမ္းပိုးဆိုသည္႕ေကာင္မ်ားသာၿဖစ္သည္။ ဒီေကာင္ေတြကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသည္။ ဥာဏ္ရည္လည္း ၿမင္႕ေသး၏။ ေန႕ဘက္ဆိုမထြက္။ သားေကာင္ လွဳပ္ရွားေနလွ်င္ မလာေသး။ အိပ္ေမာက်ၿပီ ခေလာခါနီးၿပီးဆိုလွ်င္ေတာ႕ တေဆြလံုးတမ်ိဳးလံုး ေရာက္လာၾကပါၿပီ။ ၿခင္လို ေပၚေနသည္႕ လြတ္ေနသည္႕ အစိတ္အပိုင္းကိုသာ ကိုက္သည္မဟုတ္။ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကား၊ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲမွန္သမွ်ေနရာ ရရသလိုတြယ္ေလသည္။ အင္မတန္ေမတၱာၾကီးမားလွေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ပင္ ဒီေကာင္ေတြကို ေမတၱာထားမရ။ (ဒါေတာင္ မသတ္။ ဖမ္းၿပီး လႊတ္ပစ္ထုတ္ယံုသာ ရွိ၏)

ခု မုိးတြင္းေရာက္ေနၿပီ။ အမိေၿမမွာ မိုးေတြ မည္းညိဳ႕ေနေအာင္အံုကာ ရြာေတာ႕မည္။ ၿပီးေတာ႕ေကာ၊ အခါခါဆယ္ၿပီး အခါခါ ၿပန္ပိတ္ဆို႕ေနတက္ေသာ ေၿမာင္းေခ်ာင္းအိုင္တို႕ေၾကာင္႕ ေပါေပါသီသီကို ေရၾကီးေပဦးမည္။ ကြ်န္ေတာ္႕အခ်စ္ေဟာင္း ၿခင္မေလးမ်ားလည္း ညေနေနဝင္ရီသေရာမွာ ေမတၱာရွင္ၾကီးကြ်န္ေတာ္႕ကို တဝီဝီႏွင္႕ တမ္းတမ္းတတ လိုက္ရွာေနၾကဦးမည္မွာ အေသအခ်ာ....။ ။

လြမ္းလိုက္တာ ၿခင္မေလးေတြရယ္....


ဖိုးသၾကၤန္

ဒါေလးလည္း ဖတ္ၾကည္႕ေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။