tag:blogger.com,1999:blog-61647528000567910392012-02-16T15:39:31.591+08:00ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.comBlogger801100tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-51013271587890477352010-11-24T03:30:00.001+08:002010-11-24T03:44:29.219+08:00<div>အင္း... ေခါင္းစဥ္ၾကည္႕တာနဲ႕တင္ ဘာေရးေတာ႕မယ္ဆိုတာ ရိပ္မိေလာက္ေရာေပါ႕ေနာ္႕။ ဘ၀ကံေခေလသူမို႕ ႐ုပ္ရည္ေလးသနားကမားရွိတာေတာင္ မစြံ႕ႏိုင္ရွာေသးသူေလးပါခင္ဗ်ာ။ တကယ္ပါ၊ အရင္ကတည္းက ကေလးလိုလိုေခြးလိုလို မေလာက္ေလးမေလာက္စား ဘ၀ကို ၿဖတ္သန္းေနတတ္သူဆိုေလေတာ႕ လူၾကီးတို႕ဘာသာဘာ၀ ခ်စ္ၾကင္ထိမ္းၿမားလက္ထပ္... အိမ္ေထာင္တည္သားေမြးဆိုတာ ေခါင္းထဲေတာင္ ထည္႕ခဲ႕တာမဟုတ္ဘူးေလ။ ေမးၾကပါလိမ္႕မယ္၊ ဒါဆို ရည္းစားစကားေတြ ေၿပာတုန္းက အတည္မၾကံပဲ အေပ်ာ္ၾကံတာလားေပါ႕။ မဟုတ္ေရးခ် မဟုတ္ရပါခင္ဗ်။ အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီတုန္း(ေတြ)ကေတာ႕ ခ်စ္ခ်စ္ခ်စ္ခ်စ္နဲ႕ ဓာတ္ဆီဆိုင္ေရွ႕ၿဖတ္မေလွ်ာက္ရဲေလာက္ေအာင္ ဒိန္းတလိန္းနတ္မီးေတြ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနခဲ႕သကိုး။<br /><br /></div><div> </div>ဆိုေတာ႕ကာ... ေခါင္းစဥ္ကို ၿပန္ေကာက္ပါဦးမယ္။ အသက္ကေလးကလည္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ပိုင္းထဲ ဝင္လာၿပီးမဟုတ္လား။ ကိုရြာသားတို႕ ကိုလင္းဒီပတို႕အမွဴးၿပဳတဲ႕ လူပ်ိဳသိုးအုပ္စုၾကီးထဲကို ဝင္မJoinေလာက္ေသးေပမယ္႕ အမ်ားအၿမင္မေတာ႕ လူပ်ိဳၾကီးတပိုင္းၿဖစ္လာၿပီေပါ႕ေလ။ တကယ္ပါ၊ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို လူပ်ိဳၾကီးေနေနသာသာ လူပ်ိဳေလးလို႕ေတာင္ သတ္မွတ္ခ်င္ေသးတာမဟုတ္ဘူးရယ္။ ခုထိ ေပါ႕ေပါ႕ေန ေပါ႕ေပါ႕စားလို႕ ၁၀တန္းေအာင္ခါစေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ ခံစားေနရတုန္းပဲေလ။ အရင္ကဆို အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မ်ားလာရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အုပ္လိုက္ ဝိုင္းတြယ္ေနက်ေပါ႕။ ခုေတာ႕ ရြာထဲမွာလည္း ဂ်ိဳေထာင္မရွိသေလာက္ၿဖစ္ကုန္ပါၿပီေလ။<br /><div><br />ကိုယ္႕ဖာသာမသတ္မွတ္ခ်င္ေသးေပမယ္႕ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာၾကီးက သတ္မွတ္ေပးလိုက္ေတာ႕လည္း ခံယံုပဲေပါ႕။ အိမ္ေထာင္က် ရည္းစားရတာ ဘယ္လိုေနလဲဆိုတာေတာ႕ တခါမွမၾကံဳဘူးလို႕ ဘာမွေၿပာႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ တခါတေလ အခ်စ္ဝတၳဳေလးေရးဖို႕ေတာင္ ကုန္ၾကမ္းစိတ္ကူး ဖမ္းရတာမဟုတ္။ အဲ.. လူပ်ိဳၾကီးၿဖစ္ရတဲ႕ ဒုကၡေတြကိုေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ေၿပာႏိုင္ပါလိမ္႕မယ္။ အၾကီးဆံုးနဲ႕ ခဏခဏ ကသိကေအာက္ၿဖစ္ရတာက ရည္းစားမရေသးဘူးလားလို႕ အေမးခံရတာပါပဲ။ ရည္းစားမထားဖူးတာကိုပဲ လူၿဖစ္ရွဳံးသလိုလို၊ တခုခုပဲ ခ်ိဳ႕ယြင္းေနသလိုလို အထင္ခံရသဗ်ိဳ႕။ ခဏခဏအေမးခံရေတာ႕လည္း ကိုယ္႕ဖာသာကိုယ္ေတာင္ သံသယ ဝင္ဝင္လာလို႕ မနည္းအားတင္းထားရသဗ်ာ။<br /><br />ဒီထဲမွာ ေအာင္သြယ္လာလုပ္ေပးသူေတြလည္း ရွိသဗ်။ ကိုၾကီးေရ ဒီေကာင္မေလးေတာ႕ လြတ္ေနေသးတယ္၊ ဖမ္းထားလိုက္.. ေရာ႕ သူ႕အေကာင္႕ဆိုတဲ႕ပို႕လံုးေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းပဲကြာ လြတ္ေနသူခ်င္း ဖိနပ္တိုက္ေဆးနဲ႕ သြားပြတ္တံ တြဲေရာင္းလဲ ၿဖစ္တာပါပဲဆိုတဲ႕ခြ်န္လံုးေတြ၊ အမ်ားၾကီးေပါ႕ေလ။ တၿခားလူေတြေတာ႕မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္႕ အဲလိုလာလုပ္ရင္ေတာ႕ ကုသိုလ္လုပ္တယ္လို႕ပဲ သေဘာထားပါတယ္။ နားရွုပ္သြားလားမသိဘူး။ ဒီလုိေလဗ်ာ။ ေက်ာင္းမွာကတည္းက ဟိုေကာင္မေလး မိုက္သဟဆို ေနာက္ေန႕ ၿခင္းဆြဲေပးတဲ႕လူနဲ႕၊ ဒီတေယာက္ေတာ႕ ေအးေအးေလးေဟ႕ဆို သတင္းစာထဲ ေစ႕စပ္ေၾကာင္းလမ္းတာ တလအတြင္းပါလာတာတို႕ ၿဖစ္ခဲ႕တာကိုး။ (အံမယ္... မယံုမရွိနဲ႕ ခုထိမွန္တုန္း ) ဖိုးသၾကၤန္ၾကီး ခ်ိန္ၿပန္ပေဟ႕ဆို ဝိုင္းအံုလိုက္လိုက္ၾကတာမ်ားဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္႕မွာေတာ႕ ထိုးလိုက္တဲ႕လက္ညိဳးရာေတြသာ အဖတ္တင္တယ္။ နံမည္ကေတာ႕ ၾကီးၿပီးရင္းၾကီးရင္းေပါ႕ေလ။ မေတာ္ လမ္းမွာၿပန္ေတြ႕ရင္ေတာင္ အဲဒါ မင္းခ်ိန္ခဲ႕တဲ႕ တေယာက္ေလကြာတဲ႕... ၾကည္႕၊ ၿဖစ္ပံုမ်ားေၿပာပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တခုက အထင္မွားခံရတာပါ။ ကိုယ္႕ဖာသာ အေၾကာင္းတခုခုနဲ႕ မိန္းကေလးတေယာက္ေယာက္ကို မိတ္ဖြဲ႕မိရင္ေတာင္ ဒီေကာင္ၾကီးေတာ႕ လံုးၿပီေဟ႕လို႕ ထင္ၾကၿပန္ေရာ။ ပတ္ဝန္းက်င္က ထင္ယံုဆိုေတာ္ေသး။ ကာယကံရွင္ကပါ တဖက္သက္ၾကီးစိတ္ကူးေတြယဥ္လိုက္ၿပီဆိုရင္ေတာ႕ ဆက္ဆံေရးေတြက ကေမာက္ကမေတြၿဖစ္ကုန္တာေပါ႕။ ဒါမ်ိဳးေတြဆို ဘဝတူ အပ်ိဳၾကီးေတြက ပိုမ်ားတယ္။ သူတို႕နဲ႕စကားေၿပာရင္ သတိထားေနရတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ေလးေတြက်ၿပန္ေတာ႕လည္း ေဘးက ဝိုင္းေနာက္တာနဲ႕ ေၾကာက္ကန္ ကန္ကုန္ၾကေရာ။ ဒါပဲလားဆိုေတာ႕ မဟုတ္ေသးဘူး။ မိန္းကေလးေတြနဲ႕ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ဘူးကြာ၊ စိတ္တူကိုယ္တူ ေဘာ္ဒါေတြနဲ႕ပဲ ေဟးလားဟားလား ေနမယ္ဆိုၿပန္ေတာ႕လည္း Gay ၿဖစ္သြားၿပီလို႕ သရိုးသရီလုပ္ၾကၿပန္ေရာ။ အဲေလာက္ဆိုးတဲ႕ ဘဝပါခင္ဗ်ာ။<br /><br />ရွိပါေသးတယ္။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ ၿပဳမူလွုပ္ရွားပံုနဲ႕ လူပ်ိဳၾကီးလို႕ အသတ္မွတ္ခံလိုက္ရသူ လွဳပ္ရွားပံု တန္ဖိုးၿဖတ္ပံုခ်င္းလည္း မတူေတာ႕ဘူးဗ်။ ကိုယ္႕အေဖအေမဖို႕ရွာတာေတာင္ က်ိတ္စုေနတာတဲ႕။ ကိုယ္႕ဖာသာမူးၿပန္ေတာ႕လည္း အဆက္ေဟာင္းကို သတိရလို႕တဲ႕။ သီခ်င္းေလးညည္းၿပန္ေတာ႕ တခုခုေတာ႕ တခုခုပဲတဲ႕။ ပိုသီပတ္သီေနေတာ႕ လူပ်ိဳသိုးၾကီးမို႕ ဒီလို၊ သန္႕သန္႕ၿပန္႕ၿပန္႕ေနၿပန္ေတာ႕ လမ္းေၾကာင္းရွာၿပန္ၿပီ.. တဲ႕။<br /><br />မင္းတို႕အေၿပာေတာ႕ မခံဘူးေဟ႕၊ ထမင္းထုပ္ထမ္းၿပီးရွာမယ္ဆိုရေအာင္ကလည္း နဖူးေပၚက ခြ်န္းရာေတြေၾကာင္႕ ဗ်ည္းႏြဲ႕ၿမင္ သတ္ခ်င္ေနေတာ႕တာနဲ႕ပဲ အဆင္ကိုမေၿပပါဘူးေလ။ လူပ်ိဳၾကီးၿဖစ္တာ အားငယ္ေနတာမဟုတ္ပါ။ လူေတြထဲမွာ ကိုယ္႕နည္းကိုယ္႕ဟန္နဲ႕ လူလိုေန ေနသူေတြသာ ၿဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ မ်ားေသာအားၿဖင္႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ အမ်ားထင္ၾကသလို လူ႕မလြန္မသားေတြ မဟုတ္ရပါ။ ခံဖူးတဲ႕သင္ခန္းစာေတြေၾကာင္႕ သို႕မဟုတ္ ေတြးေၾကာက္မိတဲ႕ ေထာင္အခ်ဳပ္ေတြေၾကာင္႕ သို႕မဟုတ္ ဖူးစာမွင္ေရခမ္းေနၾကတာေၾကာင္႕သာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနေနၾကေသးသူေတြပါ။ ဒီစာေတြေရးေနလို႕ စာဖတ္သူတို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕လူသိုက္ကို သနားလာမယ္လို႕ မေမွ်ာ္လင္႕ပါဘူး။ စာနာေပးရင္ပဲ ေက်နပ္ပါၿပီ။ ေနာက္ေနာင္မ်ား လူပ်ိဳၾကီးမ်ားေတြ႕ရင္ ေက်းဇူးၿပဳ၍ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ လြတ္လပ္ေသာ ေနထိုင္မွဳၾကီးမ်ားကို မေႏွာင္႕ယွက္ၾကပါနဲ႕၊ မယိုးစြတ္ၾကပါနဲ႕လို႕ ေတာင္းပန္ရင္းနဲ႕ပဲ....<br /><br /><br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-5101327158789047735?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-90375418846729477782010-10-26T23:01:00.007+08:002010-10-26T23:57:39.179+08:00ခုတေလာ နားေထာင္ၿဖစ္ခဲ႕တဲ႕ Harry Belafonteရဲ႕ ေက်းလက္ေတးေလးႏွစ္ပုဒ္ ေဝမွ်ခ်င္ပါတယ္။ ေက်းဇူးၿပဳ၍ သီခ်င္းစာသားေလးေတြဖတ္ရင္း နားေထာင္ၾကည္႕ၾကပါ။<br /><p></p><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iMTNT_BzkdA?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/iMTNT_BzkdA?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><p><br /></p><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Day-O (Banana Boat)</span></span><br /></div><p style="text-align: center;"> Day-o, Day-ay-ay-o<br />Daylight come and me wan' go home<br />Day, me say day, me say day, me say day<br />Me say day, me say day-ay-ay-o<br />Daylight come and me wan' go home </p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;"> Work all night on a drink a' rum<br />Daylight come and me wan' go home<br />Stack banana till the mornin' come<br />Daylight come and me wan' go home </p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;"> Come, Mister tally man, tally me banana<br />Daylight come and me wan' go home<br />Come, Mister tally man, tally me banana<br />Daylight come and me wan' go home </p><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;"> It's six foot, seven foot, eight foot BUNCH!<br />Daylight come and me wan' go home<br />Six foot, seven foot, eight foot BUNCH!<br />Daylight come and me wan' go home </p><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;"> A beautiful bunch a' ripe banana<br />Daylight come and me wan' go home<br />Hide the deadly black tarantula<br />Daylight come and me wan' go home </p><p style="text-align: center;"> </p><p style="text-align: center;"> It's six foot, seven foot, eight foot BUNCH!<br />Daylight come and me wan' go home<br />Six foot, seven foot, eight foot BUNCH!<br />Daylight come and me wan' go home </p><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><p style="text-align: center;"> Come, Mister tally man, tally me banana<br />Daylight come and me wan' go home<br />Come, Mister tally man, tally me banana<br />Daylight come and me wan' go home </p><div style="text-align: center;"> </div><p><br />ဂ်ာေမကာက ငွက္ေပ်ာသီး အငွားခူးသူမ်ားရဲ႕ဘဝကို သီခ်င္းေလးနားေထာင္လိုက္ယံုနဲ႕တင္ သိေလာက္ပါရဲ႕ေနာ္။ ခုတေလာ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႕လို ခူးထားၿပီးသား ငွက္ေပ်ာခိုင္ေလးေတြ ေဘးခ်ၿပီး အိမ္အၿပန္ကို စိတ္ေလာေနမိပါတယ္ခင္ဗ်ာ။</p><p><br /></p><p>ေနာက္တစ္ပုဒ္ကေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဆီက မုန္႕လံုးစကၠဴကပ္နဲ႕ အလားတူတဲ႕ ေက်းလက္ေတးေလးပါ။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ေခတ္ကာလၾကီးနဲ႕မ်ားတိုက္ဆိုင္ေနမလားလို႕ပါ။ ခံစားၾကည္႕ပါဦး။</p><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yD-ffhvefsw?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/yD-ffhvefsw?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object></div><br /><dl style="text-align: center;"><dd style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 51);"><span style="font-size:130%;"><i>There's a hole in my bucket</i></span></dd><dt><br /></dt><dd><i>There's a hole in my bucket, dear Liza, dear Liza,</i></dd><dd><i>There's a hole in my bucket, dear Liza, a hole.</i></dd><dd><i>Then fix it, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>Then fix it, dear Henry, dear Henry, fix it.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>With what shall I fix it, dear Liza, dear Liza?</i></dd><dd><i>With what shall I fix it, dear Liza, with what?</i></dd><dd><i>With a straw, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>With a straw, dear Henry, dear Henry, a straw.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>The straw is too long, dear Liza, dear Liza,</i></dd><dd><i>The straw is too long, dear Liza, too long,</i></dd><dd><i>Then cut it, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>Then cut it, dear Henry, dear Henry, cut it.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>With what shall I cut it, dear Liza, dear Liza?</i></dd><dd><i>With what shall I cut it, dear Liza, with what?</i></dd><dd><i>With an ax, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>With an ax, dear Henry, dear Henry, an ax.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>The ax is too dull, dear Liza, dear Liza,</i></dd><dd><i>The ax is too dull, dear Liza, too dull.</i></dd><dd><i>Then sharpen it, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>Then sharpen it, dear Henry, dear Henry, sharpen it.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>With what shall I sharpen it, dear Liza, dear Liza?</i></dd><dd><i>With what shall I sharpen it, dear Liza, with what?</i></dd><dd><i>With a stone, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>With a stone, dear Henry, dear Henry, a stone.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>The stone is too dry, dear Liza, dear Liza,</i></dd><dd><i>The stone is too dry, dear Liza, too dry.</i></dd><dd><i>Then wet it, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>Then wet it, dear Henry, dear Henry, wet it.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>With what shall I wet it, dear Liza, dear Liza?</i></dd><dd><i>With what shall I wet, dear Liza, with what?</i></dd><dd><i>With water, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>With water, dear Henry, dear Henry, water.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>In what shall I carry it, dear Liza, dear Liza?</i></dd><dd><i>In what shall I carry it, dear Liza, in what?</i></dd><dd><i>In a bucket, dear Henry, dear Henry, dear Henry,</i></dd><dd><i>In a bucket, dear Henry, dear Henry, bucket.</i></dd></dl><div style="text-align: center;"> </div><dl style="text-align: center;"><dd><i>There's a hole in my bucket, dear Liza, dear Liza,</i></dd><dd><i>There's a hole in my bucket, dear Liza, a hole.</i></dd></dl><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-9037541884672947778?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-43078952047188788642010-10-12T15:37:00.006+08:002010-10-12T17:12:27.469+08:00ကြ်န္ေတာ္႕ဦးေလးတစ္ေယာက္ လြန္ခဲ႕တဲ႕အႏွစ္၂၀ေလာက္က စင္ကာပူမွာလာအလုပ္လုပ္ဖူးတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္လုပ္ၿပီးေတာ႕ လိုအပ္တဲ႕အရင္းအႏွီးရၿပီးဆိုကာ သူ႕ဇာတိ(ၿပည္)ၿပန္ၿပီး Small businessေလးတစ္ခုေထာင္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးေနဖို႕ၾကိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ တေယာက္တည္းေနတုန္းကေတာ႕ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူးေပါ႕။ အိမ္ေထာင္နဲ႕ သားမယားနဲ႕ၿဖစ္လာတဲ႕အခါမွေတာ႕ စုဘူးထဲဝင္တာနည္းနည္း ႏို႕ဘူးထဲေမွ်ာတာမ်ားမ်ားၿဖစ္လာေရာ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ လက္ဖက္ေၿခာက္ကေန လိုင္းကား၊ လိုင္းကားကေန ဓာတ္ဆီေရာင္းနဲ႕ စီးပြားေရးက်က်လာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးအသက္ ၄၀ေက်ာ္မွ သားတကြဲ မယားတကြဲ စင္ကာပူၿပန္ေရာက္လာရၿပန္ေတာ႕တာပါပဲ။<br /><br />အသိအကြ်မ္းေတြထဲမွာ ၿပည္ပဝင္ေငြအေကာင္းဆံုးဆိုရမယ္႕ သေဘာၤသားအုပ္စုေတြလဲရွိသဗ်။ သူတို႕လည္း ကမ္းမၿမင္လမ္းမၿမင္ပင္လယ္မွာ ႏွစ္ေပါက္အလုပ္လုပ္၊ ေငြထုပ္ေလးပိုက္ၿပီး ၿပည္ေတာ္ၿပန္လာၾကသေပါ႕။ ေရထဲမွာ ေနတဲ႕ငါး ကုန္းေပၚ ဘုန္းဆိုပစ္တင္လုိက္သလို အရာရာကို ဖ်တ္ဖ်တ္လူးခံစားလိုက္ၾက၊ ဘာမွမလုပ္တတ္လို႕ ဟိုဟာေလးစမ္းစမ္း၊ ဒီဟာေလးစမ္းစမ္းနဲ႕လုပ္လိုက္ၾကေပါ႕။ ၿပီးေတာ႕လည္း လံုးပါးပါးၿပီး အသက္ၾကီးမွ၊ ထိုင္စားရမယ္႕အရြယ္ေရာက္မွ ပင္လယ္ထဲ ၿပန္ဆင္းၾကရတာပါပဲ။<br /><br />ခု ကြ်န္ေတာ္တို႕တေတြ ငါးပြတ္ရာ ငါးစာခ်၊ ေရၾကည္ရာ ၿမတ္ႏုရွာလိုက္ၾကတာ အထင္ေၿပာရရင္ လက္ရွိၿပည္ပမွာ ၿမန္မာ စုစုေပါင္းအေရအတြက္ဟာ သန္းခ်ီေနၿပီလို႕ထင္ပါတယ္။ ရလိုက္တဲ႕ပိုက္ဆံ၊ ရွာလိုက္ရတဲ႕ေဒၚလာဆိုတာ တႏွစ္တႏွစ္ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ၿပန္ၿပန္လွဴတာတင္ ဘယ္နည္းမတုံးဗ် ေနာ္႕။ ထားပါေလ၊ ရွာတာေတာ႕ထားပါေတာ႕။ ရွာလို႕ရတာေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ အနာဂတ္အတြက္ ဘာPlanေတြထားထားၾကသလဲ။ ၿပည္ေတာ္မၿပန္ပဲ တပါးတိုင္းၿပည္မွာ ေသတပန္သက္တဆံုး ဘာဂါေလးကိုက္ၿပီး ေရႊတိဂံုမဖူး၊ သၾကၤန္မက်ပဲေနေတာ႕မယ္႕လူေတြအတြက္ေတာ႕ သက္သက္မေၿပာလိုေတာ႕ပါ။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ၿပန္မယ္႕လူေတြအတြက္ပဲ ေရးခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႕လူမ်ိဳးဟာ အလြန္သည္းခံတတ္သူမ်ား၊ ေရာင္႕ရဲတတ္သူမ်ားလို႕ နံမည္ၾကီးလွပါတယ္။ ဘာမွစားစရာမရွိရင္ေတာင္ ထန္းညွပ္ခဲေလးကို ေရနဲ႕ေမွ်ာၿပီး သစ္ပင္ေအာက္မိွန္းေနတတ္ၾကသူေတြပါ။ တဦးတေယာက္ ဒီလိုလုပ္တာ ၿပႆနာမရွိေပမယ္႕ လူမ်ားစုဒီလိုၿဖစ္လာရင္ေတာ႕ ၿပႆနာရွိလာပါၿပီ။ ၿမင္ၾကည္႕ပါ။ ခုေန ပိုက္ဆံထုပ္ၾကီးပိုက္ၿပီး အမိေၿမၿပန္သြားရင္ ဘာေတြၿဖစ္မယ္ထင္ၾကပါသလဲ။ နည္းေပါင္းစံုနဲ႕ ကုန္ပါေတာ႕မယ္။ အရွိန္နဲ႕စီးဆင္းေနတဲ႕ ၿမစ္ထဲကို ဘာမသိညာမသိ ဒိုင္ဗင္ပစ္မလား၊ ကူမယ္႕သူရွိေကာင္းရွိပါလိမ္႕မယ္။ ေငြေၾကးနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ေတာ႕ ေကာက္႐ိုးတမွ်င္ကပင္ သစၥာေဖာက္တတ္ေလတယ္မဟုတ္လား။<br /><br />ၿပည္တြင္းမွာ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ႕၊ စီးဆင္းေနတဲ႕ စီးပြားေရးေစ်းကြက္ကို လူခံမရွိ( ဒီေနရာမွာ လူခံဆိုတာ အလြန္ယံုၾကည္ႏိုင္တဲ႕၊ အကြက္ၿမင္တဲ႕ မိဘေဆြမ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ဆိုလိုပါတယ္)၊ အေတြ႕အၾကံဳမရွိပဲဝင္ရင္ ဆင္ပါးစပ္ထဲ ႏွမ္းပက္တာနဲ႕အလားတူပါလိမ္႕မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရွာထားၾကတဲ႕ သိန္းဆယ္ရာဂဏန္းဟာ မကိုင္တြယ္တတ္ရင္၊ အတြက္အခ်က္မတတ္ရင္ လက္မွတ္တခ်က္ထိုးယံု၊ ဖုန္းေလးတခါေခၚယံုနဲ႕ တက္တက္ေၿပာင္ႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။<br /><br />တို႕ကေတာ႕ ဘာမရင္းႏွီးေတာ႕ဘူး၊ ေအးေအးေဆးေဆး ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ေလး၊ လယ္ေလးဝယ္ၿပီး ထိုင္စားေတာ႕မယ္လို႕ ေၿပာၾကမလား။ သားဖို႕သမီးဖို႕၊ ကိုယ္႕ရဲ႕အိုဇာတာ၊ ေဆးခန္းစရိတ္၊ ေရာဂါတန္ဖိုးကို တခ်က္ေတာ႕ ေတြးၾကည္႕ေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒါေတြေၿပာလို႕ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး တသက္လံုး သူမ်ားေၿမမွာ ကြ်န္ခံၾကရေတာ႕မွာလားလို႕လည္း စိတ္မပ်က္ၾကေစလိုပါ။ တိုးတက္ခ်င္သူအတြက္ လမ္းေတြရွိပါတယ္။<br /><br />တက္က်မ္းေတြမွာ စီးပြားေရးလုပ္နည္းေတြမပါပါ။ လက္ေတြ႕ဘဝမွာပဲရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံဟာ ပြင္႕ပြင္႕လင္းလင္းေၿပာရရင္ ေၿမ႐ိုင္းေကာေၿမတစ္ခုနဲ႕အလားတူပါတယ္။ ဒီေၿမေပၚမွာ ဘာစိုက္စိုက္ရွင္မွာပါ။ ဒါေပသိ ခရမ္းသီးခ်ည္း လိမ္႕စိုက္ေနလို႕ေတာ႕ ေရႊၿပည္သစ္ၾကီးၿဖစ္လာဖို႕မၿမင္ပါခင္ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံတစ္ခု ေအာင္ၿမင္တိုးတက္လာဖို႕ဆိုတာ အစိုးရမင္းမ်ားနဲ႕တင္ မၿပီးပါ။ တိုင္းသူၿပည္သားမ်ားရဲ႕ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စေပၚလည္း မူတည္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို ၾကည္႕ပါ။ ဒုတိယကမာၻစစ္ၿပီးေတာ႕ စစ္ေလွ်ာ္ေၾကးေပးရ၊ လူအရင္းအၿမစ္ သန္းနဲ႕ခ်ီေသရနဲ႕ တတိုင္းၿပည္လံုးေတာင္းစားရမတက္ၿဖစ္ခဲ႕တာပါ။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ တႏိုင္ငံလံုး ႐ုန္းလိုက္ၾကတာ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္း ကမာၻထိပ္တမ္းစာရင္း ဝင္သြားေတာ႕တာပါပဲ။<br /><br />သူတို႕ရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ပံုက ရွင္းပါတယ္။ ေခါင္းအရွုပ္သိပ္မခံပါဘူး။ တခုခုကို တည္လိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ မေအာင္ေအာင္ၿမင္ေအာင္ ဓားမဦးခ် လုပ္ေတာ႕တာပါပဲ။ သတိၿပဳသင္႕တာက သူတို႕ဟာ သူတို႕ေခြ်းတစက္တိုင္းမွာ ပညာဥာဏ္တပဲသား သြင္းသြင္းသြားတာကိုပါ။ ဟြန္ဒါတို႕ တိုယိုတာတို႕ဟာ workshopေလးတခု ေထာင္ယံုနဲ႕ တင္းတိမ္းမေနၾကပါ။ အေသးစားကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းတစ္ခုကို အၾကီးစားေကာ္ပေရးရွင္းတခုၿဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိတည္ေထာင္ရမယ္ဆိုတာ ဂ်ပန္ေတြကို ၾကည္႕ရင္ ေသခ်ာေလ႕လာႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />လက္ရွိၿပည္တြင္းမွာ လုပ္ေနတဲ႕စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပိုက္ဆံတိုးပြားဖို႕သက္သက္သာ ေရတိုၾကည္႕ေနၾကပါတယ္။ ေရရွည္အေနနဲ႕ ဦးတည္လုပ္ေနတဲ႕အလုပ္ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွားပါတယ္။ ခု ေဟာ႕ၿဖစ္ေနတဲ႕ အလုပ္ေတြကို တခ်က္ၾကည္႕ပါဦး။ ကားပြဲစားတဲ႕။ ပါးစပ္ေလးလွဳပ္လိုက္ယံုနဲ႕ ေငြေတြ သဲ႕ယူႏိုင္ပါသတဲ႕။ ကန္ထ႐ိုက္တာ၊ အလုပ္သမားမ်ားမ်ားရွိယံုနဲ႕ အလုပ္ၿဖစ္ေနၾကတာပါပဲ။ တိုးတက္ဖို႕ၾကီးပြားဖို႕ဆိုတာ လက္ငင္းေငြရေနယံုနဲ႕မၿပီးပါ။ ဥပမာ- ကားပြဲစားအုပ္စုဟာ ပါးစပ္နဲ႕ေၿပာမေနပဲ ကားစက္႐ံုတည္ေထာင္ဖို႕ၾကိဳးစားမယ္၊ ႏိုင္ငံတကာေကာ္ပိုေရးရွင္းတခုနဲ႕ အစုစပ္လုပ္မယ္ဆိုပါေတာ႕။ သူတို႕တဖြဲ႕တည္းတင္မဟုတ္ေတာ႕ပါ။ ၿပည္တြင္းက ေကာ္လံၿဖဴ၊ ေကာ္လံၿပာေတြသာမက ဆိုင္ရာအၿခားဝန္ေဆာင္မွုေပးတဲ႕ (ဥပမာ-ရာဘာၿခံေတြ၊ ကားအစိတ္အပိုင္းထုတ္ႏိုင္သူေတြ)ကိုပါ ဆြဲေခၚႏိုင္ေတာ႕မွာပါ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႕ဆီမွာ ကုမၸဏီသေဘာမ်ိဳး အစုစပ္လုပ္ကိုင္မွဳ အေတာ္ရွားပါတယ္။ တခ်ိန္က ၿဖစ္ခဲ႕ဖူးတဲ႕မယံုၾကည္ရမွုေတြအၿပင္၊ ခန္႕ခြဲမွု မေသခ်ာၿခင္းေတြက အက်ိဳးရွိမယ္႕စုဖြဲ႕မွုေတြကို ေလွ်ာ႕ၾကေစတယ္လို႕ ၿမင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႕သေဘာကေတာ႕ ပိုက္ဆံရွိၿပီး ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္လုပ္ၾကမယ္႕အစား အစုေလးေတြစုၿပီး ကိုယ္႕အတြက္အၿပင္ အၿခားလူတန္းစားေတြကိုပါ တိုးတက္ေစတဲ႕အလုပ္မ်ိဳးလုပ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br />တိုင္းၿပည္နိမ္႕က်ခဲ႕တာ အားငယ္စရာမဟုတ္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္႕လက္ထက္က်မွ အိမ္ရယ္လို႕မေၿပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စုတ္မၿပတ္သြားရင္ၿပီးပါတယ္။ ငတ္ေနတဲ႕လူတိုင္းကို ထမင္းတနပ္စာေကြ်းလိုက္ယံုနဲ႕ ကုသိုလ္ယူမယ္႕အစား သူတို႕အတြက္ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းေတြ ဖန္တီးေပးႏိုင္ရင္ မေကာင္းဘူးလား။ အေမွာင္က်ေနသူေတြကို ဖေရာင္းတိုင္ေဝမယ္႕အစား ကိုယ္ပိုင္မီတာေလွ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ မၿမွင္႕တင္ေပးခ်င္ၾကဘူးလား။ တိုင္းတပါးမွာ အထီးက်န္ Condoထဲ ဝိုင္ေသာက္ေနမည္႕အစား စက္႐ံုလံုးကြ်တ္ ဘုရားဖူးမထြက္ခ်င္ၾကဘူးလား။ ရပ္ၾကည္႕သူမ်ားတဲ႕တိုင္းၿပည္ဟာ ဘယ္ေတာ႕မွ ႏြံ႕အိုင္ကထြက္ေတာ႕မယ္မဟုတ္ပါခင္ဗ်ာ။<br /><br />အညမညသေဘာအရ စီးပြားေရးဟာ အရာအားလံုးနဲ႕ ႏြယ္ယွက္ေနပါတယ္။ အူမေတာင္႕လာရင္ သီလေတြေစာင္႕လာၾကမွာပါ။ ဘယ္သူမွ ဥပေဒပ ခိုးဝွက္ေတာင္းစားခ်င္ၾကတာမဟုတ္ပါ။ စိတ္ပါလက္ပါသာလုပ္လာၾကရင္ ကြန္ကရစ္လမ္းေတြလည္း လိွုင္းထဦးမည္မဟုတ္ေတာ႕ေပ။ ေစတနာဆိုတာ ကိုယ္႕ဗိုက္အရင္ၿပည္႕မွေပၚတတ္တာ သဘာဝပဲမဟုတ္လား။<br /><br />တို႕မ်ားေတာ႕ ဒီလိုလုပ္ဖို႕ အေတြ႕အၾကံဳလဲမရွိ၊ အရည္အခ်င္းလည္း မရွိလို႕ မၿငင္းၾကပါနဲ႕။ တပါးၿပည္မွာေတာင္ ကြ်န္ခံခဲ႕ၾကေသးတာပဲ။ ကိုယ္႕တိုင္းကိုယ္႕ၿပည္မွာ ကိုယ္႕ေၿခကိုယ္႕လက္ သခင္လုပ္ရမွာ ဘာလို႕တြန္႕ေနၾကပါသလဲ။ Facebookမွာေတာင္ Friend ေထာင္ခ်ီထားႏိုင္၊ စကားေၿပာႏိုင္ေသးတာပဲ။ ကိုယ္႕စာ ကိုယ္႕စကားနဲ႕ ဘာလို႕ၾသဇာမလႊမ္းႏိုင္ရမွာလဲ။ Gameေတြထဲမွာေတာင္ စိတ္ကူးတိုင္းၿပည္ေတြ အိပ္မက္ကြ်န္းေတြ တည္ႏိုင္ေသးတာပဲ။ ဘာလို႕မ်ား လက္ေတြ႕လုပ္ငန္းရွင္အင္ပါယာၾကီးမၿဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ။<br /><br />ေလ႐ူးသုန္သုန္ထဲမွာ ဇာတ္ေဆာင္ရမ္ဘတ္တလာေၿပာတာေလးရွိပါတယ္။ တုိင္းၿပည္တခု ပ်က္စီးခ်ိန္နဲ႕အစတည္ခ်ိန္ဟာ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႕အေကာင္းဆံုးပါတဲ႕။ မွန္ပါတယ္။ ၿပင္ညီတခုမွာ လမ္းေလွ်ာက္လို႕ အထက္တန္းမေရာက္ႏိုင္ပါ။ ေလွ်ာေစာက္တခုကို တက္ႏိုင္မွ အေပၚစီးေရာက္ႏိုင္မွာပါ။ စြန္႕စားမွုမပါတဲ႕ဘဝဇာတ္လမ္းေတြဟာ သမိုင္းအတင္မခံရပါ။ အတက္ပညာ အရင္းအႏွီးမစိုက္ႏိုင္တဲ႕ အလုပ္တခုဟာ ၿပည္ပမေရာက္ႏိုင္ပါ။ ေဆြမ်ိဳးေပါက္ေဖာ္ေကာင္းစားေရးကို ထည္႕မေတြးတဲ႕အလုပ္ရွင္တေယာက္ဟာ ကတၱရာလမ္းေကာင္းေကာင္းေပၚ ကားေမာင္းႏိုင္ဖို႕မလြယ္ပါ။<br /><br />ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ထားၾကေစခ်င္ပါတယ္။ အမိေၿမမွာ ဘာေတြၿဖစ္ေနလဲ နားစြင္႕ထားၾကပါ။ ငါၿပန္ရင္ ဘာလုပ္ရမလဲ ၾကိဳေတြးထားၾကပါ။ လိုအပ္မယ္႕အသိဥာဏ္၊ အရင္းအႏွီး၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း စုေဆာင္းထားၾကပါ။ ကိုယ္႕ေနာင္ေရးအတြက္၊ ကိုယ္႕ေနာင္လာေနာင္သားေတြအတြက္၊ ကိုယ္႕လူမ်ိဳးေတြအတြက္ စီးပြားေရးလုပ္ႏိုင္ဖို႕ ေၿခလွမ္းၿပင္ထားၾကပါေတာ႕။<br /><br />အခ်ိန္ဟာ စီးဆင္းေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ၿပန္ဖို႕မၿငင္းႏိုင္တဲ႕တခ်ိန္ေရာက္လာဦးမွာပါ။ အဲဒီအခါ တကၠစီေမာင္းစားေနတဲ႕ ႏိုင္ငံၿခားၿပန္ေတြ၊ ဆိုင္ေလးဖြင္႕ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေလကန္ေနတဲ႕ သာယာေအးသမားေတြကို ကြ်န္ေတာ္မၿမင္ခ်င္ပါ။ ကိုယ္႕ေသြးကိုယ္႕ေခြ်းနဲ႕ သူမ်ားတိုင္းၿပည္ကို တိုးတက္ေစသလို၊ ကိုယ္႕ေငြကိုယ္႕ေၾကးနဲ႕ အမိေၿမကို ၾကီးပြားေစၾကပါလားခင္ဗ်ာ။<br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-4307895204718878864?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-74693687348377605902010-10-06T03:11:00.001+08:002010-10-06T03:21:59.529+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/TKt4P2Aa79I/AAAAAAAAAWw/p3jQFTru6c0/s1600/White_Crystal.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 271px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/TKt4P2Aa79I/AAAAAAAAAWw/p3jQFTru6c0/s400/White_Crystal.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5524641581490696146" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/TKt4P2Aa79I/AAAAAAAAAWw/p3jQFTru6c0/s1600/White_Crystal.jpg"><br /></a><br />ငယ္ငယ္က သက္တန္႕ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းသည္႕အရာၾကီးဗ်။ မိုးရြာၿပီးခါစတို႕၊ ေရမွုန္ေရမႊားရွိတဲ႕ေနရာတို႕ဆို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေပၚလာမွန္းမသိေပါ႕ေလ။ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြထဲမွာလို သက္တန္႕ၾကီးေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္တို႕၊ သက္တန္႕ေပၚက တိုင္းၿပည္တို႕၊ သက္တန္႕ကိုင္းကို ဘီးကုတ္လုပ္ေပးခ်င္တယ္တို႕ ငယ္ငယ္ကေတာ႕ ဘယ္နားလည္ဦးမွာလဲ။ အရာရာကို တုံဏာဘာေ၀ေနတတ္ခဲ႕ေလေတာ႕ သက္တန္႕ဆိုတာ သူ႕ဖာသာေပၚတဲ႕အရာတခုလို႕ပဲ ၿဖစ္သလိုမွတ္ထားလိုက္တာပါပဲ။<br /><br />အရြယ္ေရာက္ ေက်ာင္းတက္တဲ႕အခ်ိန္ေရာက္ေလေတာ႕ ဦးေႏွာက္ကို ရင္ဘက္က ေဆးဆိုးလိုက္ၿပီေလ။ သက္တန္႕ဆိုတာကို ၿမင္ယံုနဲ႕မဟုတ္ေတာ႕ဘူးဗ်ာ၊ စိတ္ကူးလိုက္ယံုနဲ႕ နားက ၾကားလိုက္ယံုနဲ႕ အာရံုထဲ အစင္းခုႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႕ေလးကိုင္းေလးကို ပံုေဖာ္တတ္လာၿပီ။ ဘာမွန္းမသိတဲ႕ ရင္ခုန္မွုနဲ႕ သက္တန္႕နဲ႕ ပတ္သက္တာေတြကို ရင္ခုန္တတ္ခဲ႕ၿပီ။ ပံုေဖာ္ထားတဲ႕ ႏွစ္ကိုယ္တူအိပ္မက္ထဲမွာလည္း သက္တန္႕ၾကီးကို ဆြဲထည္႕လိုက္တာပဲ။ ေမွ်ာ္လင္႕ထားတဲ႕ေရႊၿပည္သစ္ေကာင္းကင္မွာလည္း သက္တန္႕တစ္ခုကို ၿမင္ေယာင္ၿဖည္႕ထားလိုက္တာပဲ။ ယုတ္စြအဆံုး မိုင္၃၀ေက်ာ္ေ၀းတဲ႕ ေက်ာင္းစုတ္ေလးရဲ႕ နံရံညိဳညစ္ညစ္ေတြမွာေတာင္ သက္တန္႕ေတြကို စိတ္ကူးနဲ႕ ေရးဆြဲစိတ္ကူးယဥ္ခဲ႕တာပါပဲ။<br /><br />ခုေရာ... သက္တန္႕ေတြ၊ သက္တန္႕ေတြ။ ဒီနားမွာတစ္ခု၊ ဟိုနားမွာတစ္ခု။ ၿပီးၿပည္႕စံုတဲ႕ သက္တန္႕စင္းစင္းေလးေတြကို ၾကည္႕မလား။ လက္ေၿဖာက္တခ်က္နဲ႕ ဇီ၀ိန္ေၾကြရွာတဲ႕ စကၠန္႕၀တ္သက္တန္႕ေတြကို ၾကည္႕မလား။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ အေရာင္မွိန္သြားတဲ႕ ညိဳညစ္ညစ္သက္တန္႕ေတြကို ၾကည္႕မလား။ ကြ်န္ေတာ္႕ေကာင္းကင္မွာ အၿပည္႕ေပါ႕။<br /><br />သက္တန္႕ဆိုတာ စိတၱဇနာမ္သက္သက္ေတာ႕မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေလ။ ဒါေပမယ္႕ လက္ေတြ႕ဘ၀ေတြမွာ ရွိမွန္းသိရက္နဲ႕ ဖမ္းဆုပ္ခြင္႕မရတာေတြက အမ်ားသားလား။ တိမ္ညိဳဆိုတာလည္း အေမွာင္ခ်ထားတတ္တဲ႕ေရေငြ႕သက္သက္၊ ေငြေရာင္အနားဆိုတာလည္း အာရံုယူထားမွုရိုးရိုးတခုသာသာ။<br /><br />လူဆိုတာလည္း အခက္သားလား။ ဘယ္တိရစၧာန္ကမ်ား ေပၚၿပီးေပ်ာက္ေလတဲ႕သာမညသက္တန္႕ကို တြယ္တာတတ္လို႕လဲ။ ဒါကိုပဲလူၿဖစ္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသၿပႏိုင္တဲ႕ ဂုဏ္သတၱိလို႕ယူရင္ေတာင္ ရမယ္ထင္ရဲ႕။ သက္တန္႕ေတြကို မၾကိဳက္တဲ႕လူ ရွိပါ႕မလား။ ေမြးကင္းစကေန အိုမင္းမစြမ္းအထိ သက္တန္႕တခု (အၿပင္မွာၿဖစ္ၿဖစ္ စိတ္ကူးမွာၿဖစ္ၿဖစ္) ေၿဖဆင္းလာတိုင္း ရပ္တန္႕ေငးေမာတတ္ၾကတာပါပဲေလ။<br /><br />တကယ္ေတာ႕ သက္တန္႕ဆိုတာ...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-7469368734837760590?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-64430688049961919842010-08-10T02:50:00.000+08:002010-08-10T03:01:27.089+08:00<object height="480" width="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ElgUF4JzJc4&amp;hl=en_US&amp;fs=1?rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ElgUF4JzJc4&amp;hl=en_US&amp;fs=1?rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="505" width="640"></embed></object><br /><br /><br />စိတ္မေကာင္းဘူး...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-6443068804996191984?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-28784764816737070942010-06-11T10:55:00.007+08:002010-06-14T05:05:31.479+08:00ပဲခူးကလပ္နားက စာၾကည္႕တိုက္မွာ စာသြားဖတ္ေနစဥ္က သူတို႕လုပ္ေပးတဲ႕ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခု ကို တက္ေရာက္ဖူးပါတယ္။ Debate Contest ေလးတစ္ခုပါပဲ။ ေခါင္းစဥ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ႕ပါဘူး။ မွတ္မိတာကေတာ႕ အဲဒီမွာအဂၤလိပ္စာသင္တန္းတက္ေနတဲ႕ လူငယ္ေတြ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို 'Affirmative' နဲ႕ 'Negative' ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲၿပီး အၿပိဳင္အဆိုင္ စကားႏိုင္လုၾကတာကိုပါပဲ။<br /><br />စကားႏိုင္္လုတာဟာ သူတို႕ဆီမွာ အသစ္အဆန္းတစ္ခုမဟုတ္ေတာ႕ပါဘူး။ မူလတန္းအဆင္႕မွသည္ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲအထိ Debateၿပိဳင္ပြဲေတြကို အလီလီလုပ္ေလ႕ရွိပါတယ္။ စကားႏိုင္လုတာကို သူတို႕က Social Skill တစ္ခု Human Resourceတစ္ခုအေနနဲ႕ သတ္သတ္မွတ္မွတ္သေဘာထားၿပီး ေၿမေထာင္ေၿမွာက္ ေမြးယူေလ႕ရွိပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ကြ်န္းစုက ေက်ာင္းအဆင္႕မွာလုပ္တဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုရဲ႕ အဆင္႕ေတြကို နမူနာေလးေပးခ်င္ပါတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ႕ေခါင္းစဥ္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေထာက္ခံနဲ႕ ၿငင္းပယ္တဲ႕ အုပ္စုဆိုၿပီး ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႕ တစ္ဖြဲ႕ကိုတစ္ေယာက္ တစ္ၾကိမ္စီႏွစ္ေခါက္ ( ေထာက္ခံ-ပယ္ခ်-ေထာက္ခံ-ပယ္ခ်) ၇မိနစ္စီ ေၿပာရပါမယ္။ တစ္ၾကိမ္ၿပီးတိုင္းမွာ ၿပိဳင္ဖက္အဖြဲ႕က ေမးသမွ် ေထာက္ၿပသမွ်ကို ၆မိနစ္တိတိ ၿပန္လည္ေၿဖရွင္းရပါတယ္။ ဒီလိုအခ်င္းခ်င္းေဝဖန္ေထာက္ၿပ ၿငင္းဆိုလို႕ၿပီးရင္ေတာ႕ ပရိသတ္ကေမးလာတဲ႕ေမးခြန္းေတြကို သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႕အလိုက္ တံု႕ၿပန္ေၿဖဆိုရပါမယ္။ အားလံုးၿပီးဆံုးမွ တစ္ဖြဲ႕စီက တစ္ေယာက္စီက သူတုိ႕ကုိယ္စားၿပဳထားတဲ႕ဝင္ရိုးကို summarize လုပ္ၿပီး ၄မိနစ္ၾကာ နိဂံုးခ်ဳပ္ေပးရမွာပါ။<br /><br />တကၠသိုလ္ဆင္႕ဆုိရင္လည္း World Universities Peace Invitational Debate (WUPID)ကို ၂၀၀၇ကစၿပီး ႏွစ္စဥ္က်င္းပေနခဲ႕တာ အခုဆိုရင္ ၃ၾကိမ္ရွိခဲ႕ပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးလုပ္သြားတာကေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕အေရွ႕ေတာင္အာရွက မေလးရွားႏိုင္ငံ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာပါ။ နာမည္ၾကီးအေမရိကန္သမၼတေရြးေကာက္ပြဲစကားႏိုင္လုမွုေတြကိုေတာ႕ ၁၉၇၀ကစတင္ထည္႕သြင္းက်င္းပခဲ႕ၾကပါတယ္။ ေရြးေကာက္ခံမယ္႕သမၼတႏွစ္ဦးရဲ႕ အနာဂတ္လုပ္ငန္းစဥ္ေတြအေပၚ အခ်င္းခ်င္းအၿမင္စကားေတြ၊ ေထာက္ၿပခ်က္ေတြသာမက တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕စကားေၿပာစြမ္းရည္ကိုပါ ၿပည္သူေတြကအကဲၿဖတ္ႏိုင္တဲ႕အတြက္ အလြန္ေကာင္းမြန္ၿပီး လူၾကီးလူေကာင္းဆန္တဲ႕ယွဥ္ၿပိဳင္မွုေတြပါပဲ။<br /><br />ဒါေတြေၿပာေနတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႕ဘဝသက္တမ္းမွာ ကေလးေတြကို စာၿပေပးခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္တစ္ခုရွိခဲ႕ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘာသြားေတြ႕ရသလဲဆိုေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ၿမန္မာေက်ာင္းေတြမွာ သင္ရိုးအရေရာ ဓေလ႕ထံုးတမ္းအရပါ ဆရာမွတပည္႕ဆိုတဲ႕ One way စနစ္ၾကီးကလႊမ္းမိုးေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အတန္းေဖာ္ခ်င္း ကိုယ္႕အၿမင္ကို အကိုးအကားအေထာက္အထားနဲ႕ ေၿပာဆိုေဝမွ်ဖို႕အသာထား၊ ဆရာတပည္႕ခ်င္းေတာင္ အမွားအမွန္ကို ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႕ထုတ္ၿပေဝဖန္ခြင္႕မရွိဘူးလို႕ၿမင္ပါတယ္။ (ငယ္ငယ္က ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဆရာသင္တာမွားေနတယ္လို႕ထေၿပာလို႕ အေသအေဆာ္ခံရဖူးပါေသးတယ္) ကြ်န္ေတာ္တို႕တေတြဟာ ကိုယ္႕အေတြးအေခၚ၊ ကိုယ္႕အယူအဆကို ကိုယ္႕ဖာသာကိုယ္ ၿမိဳသိပ္ေမ႕ပစ္လုိက္ရသာတာမ်ားပါမယ္။ ဒီအေတြးေတြကို အေၿခခံၿပီး ဆက္လက္ေလ႕လာဖို႕၊ ကိုးကားဆင္ၿခင္ဖို႕ဆိုတာ ေဝလာေဝးေပါ႕ခင္ဗ်ာ။<br /><br />တကယ္ေတာ႕ ေက်ာင္းဆိုတာ လူငယ္ေတြကို နည္းေပါင္းစံုနဲ႕ ဘဝရဲ႕အေရးပါတဲ႕လိုအပ္ခ်က္ေတြကို တိုက္ရိုက္တနည္း၊ သြယ္ဝိုက္တဖံု သင္ၾကားေလ႕က်င္႕ေပးတဲ႕ဌာနၾကီးပါ။ လူငယ္ေတြအတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေရာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာပါ ေလ႕က်င္႕စခန္းသြင္းေပးတဲ႕ေနရာလို႕လဲဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုPlaygroundၾကီးတစ္ခုမွာ ဘဝမွာအလြန္အေရးပါလာမယ္႕ Communication Skill တစ္ခုကို ေလ႕လာအသံုးခ်ခြင္႕မရတာဟာ အလြန္နစ္နာပါတယ္။ ေဝးေဝးလံလံသာဓကမၿပလိုပါ။ စာဖတ္သူတို႕ကြ်န္ေတာ္တို႕ တေတြ အခ်င္းခ်င္းစကားေၿပာရတဲ႕အခါ သတိထားၾကည္႕ပါ။ တဖက္သားကိုအားနာလို႕ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ တဖက္အယူဝါဒလႊမ္းမိုးမွုက အားၾကီးေနရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ္႕ဆႏၵကိုယ္႕အယူအဆကို ေခ်ာင္ထိုးၿပီးထားလိုက္ရတာေတြရွိပါမယ္။ တကယ္လုိ႕ မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ၿဖစ္လာလို႕ ၿငင္းတဲ႕အဆင္႕ေရာက္လာရင္လည္း နည္းမွန္လမ္းမွန္မဟုတ္ေတာ႕ပဲ ငါသာအမွန္၊ ငါ႕ယူဆခ်က္သာ အေကာင္းဆံုးဆိုၿပီး အတၱမာနကို ေရွ႕တန္းတင္ မ်က္လံုးမိွတ္စာအုပ္ကိုင္ၿပီး ေၿပာခ်င္ရာေၿပာ (ၿပီးေတာ႕လုပ္ခ်င္ရာလုပ္)ကုန္ၾကတာ သဘာဝပဲမဟုတ္ပါလား။ (ဘေလာ႕ဂါမ်ားကို ေစာင္းေၿပာတာမဟုတ္ရပါ။ ဒဲ႕ဆန္သြားလွ်င္ေတာ႕ နာလိုက္ၾကပါ - စကားခ်ပ္)<br /><br />ၿမွိဳသိပ္မွုဟာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ အလြန္အႏၱရာယ္ၾကီးပါတယ္။ တဦးနဲ႕တဦး နားမလည္ႏိုင္တာေတြ၊ လူမွုေရးအရအထီးက်န္တာေတြ၊ ထြက္ေပါက္ရွာတာေတြဟာ ၿမွဳိသိပ္မွုေတြမွာ ၿမစ္ဖ်ားခံပါတယ္။ ဒီလုိပဲ လက္လြတ္စပယ္ တံု႕ၿပန္တာ၊ စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ၿငင္းခံုတာေတြဟာလည္း မလိုလားအပ္တာပါပဲ။ ခင္မင္သူခ်င္း မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ႏိုင္တာ၊ လူမုန္းမ်ားလာတာ၊ ကိုယ္႕ေၾကာင္႕ ကိုယ္႕ခံယူခ်က္ပါ ေၿမာင္းထဲေရာက္သြားတာေတြ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒီလိုအၿဖစ္မ်ိဳးေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ဖို႕၊ လိုအပ္သလို ပတ္ဝန္းက်င္ကို တံု႕ၿပန္ႏိုင္ဖို႕ဆိုတာ အေၿပာအဆိုတက္ဖို႕ (ေကာင္းစရာမလို) လိုလာပါၿပီ။<br /><br />လူမွုဆက္ဆံေရးမွာ စကားလံုးေတြဟာ အလြန္အေရးပါပါတယ္။ လက္ေခ်ာင္းေတြအရွည္အတိုမတူသလို လူတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္လည္း ေတြးပံုယူပံု နားလည္ပံု အၾကီးအက်ယ္ကြာတက္ပါတယ္။ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ဆက္ဆံစကားေၿပာတဲ႕အခါ ဒီအခ်က္ကို ေမ႕ထားလို႕မရပါ။ ဒီလိုကြာဟမွုကို ဥာဏ္ပညာနဲ႕ထိန္းေက်ာင္းညိွမယူပဲ ေခ်ာေမြ႕တဲ႕ဆက္ဆံမွုဆိုတာၿဖစ္လာဖို႕ ခဲယဥ္းပါလိမ္႕မယ္။ ညွိယူတဲ႕အခါမွာလည္း လြယ္လြယ္ကူကူလည္ပင္းဖတ္ ဆြဲေခၚသြားလို႕ရတာရွိႏိုင္သလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီး အေခ်အတင္ ေၿပာဆိုရတာမ်ိဳးလည္းရွိတက္ပါတယ္။ ၿငင္းခံုရတာ စကားႏိုင္လုရတာဟာ ဝါဒအယူအဆေတြရဲ႕အားနည္းခ်က္ေၾကာင္႕ခ်ည္းမဟုတ္ဘဲ လူေတြရဲ႕လက္ခံႏိုင္စြမ္းေပၚမွာလည္း အမ်ားၾကီးမွီခိုေနပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု ကိုယ္႕ဖက္ပါလာဖို႕၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္႕ဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္မွတ္ေက်ာက္တင္ဖို႕ဆိုရင္ ေၿပာရဲတဲ႕သတိၱတစ္ခုတည္းနဲ႕မၿပီးေတာ႕ပါ။<br /><br />မ်က္စိဟာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ၿပဴတင္းဆိုရင္ ပါးစပ္ဟာ တံခါးတစ္ခ်ပ္လို႕ႏွိုင္းႏိုင္ပါလိမ္႕မယ္။ အိမ္တစ္လံုးဟာ ဘယ္ေလာက္အၿပင္ပန္းလွလွ တံခါးဖြင္႕လုိက္လို႕ အတြင္းမွာ ကစဥ္႕ကလ်ားၿဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ဝင္ၾကည္႕ခ်င္ေတာ႕မွာမဟုတ္ပါ။ ဘယ္ေလာက္စာဖတ္ဖတ္၊ ဘယ္ေလာက္ဗဟုသုတၿပည္႕စံုပါေစ၊ သူ႕ဆီက ထြက္လာမည္႕ Outputမ်ားက ေတာတလံုးေတာင္တလံုး ငါ႕စကားႏြားရမ်ားၿဖစ္ေနလွ်င္ေတာ႕ ပညာရွိဟု ေခၚႏိုင္မယ္မထင္ပါ။ ဘုရားေဟာတရားသုတၱန္မ်ား၊ အဘိဓမၼာမ်ား (တၿခားဘာသာမ်ားရဲ႕ႏွုတ္ကပတ္ေတာ္က်မ္းမ်ား)ကို ေလ႕လာတဲ႕အခါ အလြန္စနစ္က်တဲ႕ အတုယူစဖြယ္စကားလံုးစီၿခယ္မွုေတြကို ေတြ႕ရပါမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ၿမန္မာစကားမွာဆိုရင္လည္း စကားၾကီး (၁၀)မ်ိဳးဆိုၿပီး စကားပရိယာယ္နည္းေတြကို မွတ္တမ္းၿပဳထားတာ သိၾကမွာပါ။ ဒီလိုမ်ိဳးေၿပာဆိုႏိုင္ဖို႕ဆိုတာလည္း ဗဟုသုတကိုအသာထား အေလ႕အက်င္႕လုိပါတယ္။ တသက္လံုး အေနသူတစ္ေယာက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ခ်က္ခ်င္းစင္ေပၚတက္ဆိုဖို႕ မၿဖစ္ႏိုင္သလိုပါပဲ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၿငင္းခံုၿခင္းကို စိတ္ဝင္စားသူမဟုတ္ပါ။ သို႕ေသာ္ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအၿမင္ထုတ္ေဖာ္မွုကိုေတာ႕ တန္ဖိုးထားပါသည္။ အနာဂတ္ၿမန္မာၿပည္ကို ဦးေဆာင္မည္႕ မ်ိဳးဆက္မ်ားအေနၿဖင္႕လည္း ကိုယ္႕အေတြးအေခၚ၊ ကိုယ္႕ခံစားခ်က္ကို ရဲရင္႕စြာ၊ ခိုင္မာစြာ ခ်ၿပေဆြးေႏြးႏိုင္စြမ္း ရွိေစလိုပါသည္။ တေန႕ေန႕တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဆီက ေက်ာင္းေတြမွာ Debate ၿပိဳင္ပြဲကေလးေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ေပၚလာၿပီး ကေလးေတြ မ်က္လံုးအေရာင္တလက္လက္ႏွင္႕ ကိုယ္႕ခံစားမွုအႏုမာနကို ရဲရဲတင္းေၿပာေနၾကမွာကို ၿမင္ခ်င္စမ္းလွပါေသးသည္ခင္ဗ်ာ...။<br /><br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<br /><br />(Spelling ကေတာ႕ မွားတုန္းပဲဗ်ာ။ သည္းခံတာ ဖတ္ေပေရာ႕။ ခုေတာင္ သက္ပံုလား သတ္ပံုလား ထၾကည္႕ရမွာပ်င္းလို႕ ဘိလပ္လိုပဲ ေရးလိုက္ရတာ)<br />:(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-2878476481673707094?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-55797986115484460862010-06-10T04:13:00.002+08:002010-06-10T04:20:51.586+08:00<div>Day (8)<br />အဆက္ေဟာင္းမ်ား<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S7IirQNfnUI/AAAAAAAAAVw/Me4eWO5SkYI/s1600/DSC03563.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 335px; display: block; height: 264px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454460225180376386" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S7IirQNfnUI/AAAAAAAAAVw/Me4eWO5SkYI/s400/DSC03563.JPG" border="0" /></a><br />ဒီတခါေရးမွာ လူမဟုတ္။ ၿခင္မမ်ားအေၾကာင္းၿဖစ္သည္။ တိတိက်က်ေၿပာရေသာ္ တခ်ိန္က တဝီဝီႏွင္႕ဒုကၡေပးလွစြာေသာ အိမ္မွၿခင္မ်ားအေၾကာင္းၿဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္သည္ ရန္ကုန္ဆင္ေၿခဖုံးမွ အၿခားအိမ္မ်ားနည္းတူ ၿခင္ေပါလွသည္။ ေန႕ခင္းဘက္ဆိုလွ်င္ေတာ႕ သေကာင္႕သမီးမ်ား (ၿခင္ထီးမ်ားသည္ မကိုက္တက္ေပ) စက္ေတာ္ေခၚေတာ္မူေနသၿဖင္႕ သိပ္မသိသာလွ။ ညေန ေနဝင္ရီတေရာေရာက္ၿပီဆိုသည္ႏွင္႕ သဲႏွင္႕ စုပတ္လိုက္သလို ၿခင္ေတြ အိမ္ထဲဝင္လာတက္သည္။ ပါးစပ္ထဲ ၿခင္ဝင္မည္စိုးေသာေၾကာင္႕ က်ယ္က်ယ္ေတာင္ မသန္းရဲ။ ထြန္းလိုက္ရသည္႕ ၿခင္ေဆးေခြဆိုသည္မွာလည္း ဘုံေက်ာင္းက အေမြးတိုင္မ်ားနီးပါး။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္သည္ ငါးပါးသီလ၌ သံုးပါးကို အလံုအၿခံဳေစာင္႕စည္းသူၿဖစ္၏။ ဘဝ၌ သူမ်ားသားမယား ဘယ္ေတာ႕မွ မၿပစ္မွား၊ သူတပါးဥစၥာ မခိုးဝွက္။ ေနာက္ ဘာသတၱဝါကိုမွ် မသတ္။ ဒီလိုသီလရနံ႕ၾကိဳင္လိွုင္သူဆိုေတာ႕ ၿခင္မဒန္းေလးမ်ားက ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေပသေပါ႕။ စာဖတ္ေနလွ်င္ နားနားတဝီဝီ "မ"သံေပးၾကသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ မ႐ိုက္။ ေဘာပြဲ ေၿခဆင္းၾကည္႕ေနလွ်င္ ေၿခသလံုးေပၚလမ္းသလား အပ်ိဳလွည္႕ၾကသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ အာ႐ံုမထား။ ထမင္းစားေနလွ်င္ လည္ဂုတ္ေပၚ ညဆိုင္းဆင္းၾကသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ ခြင္႕လႊတ္သည္။ ေဘးက အၿမင္မေတာ္သူက လာ႐ိုက္ေပးလွ်င္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဆိုးသည္။ ဘယ္ႏွယ္႕ အသက္တစ္ေခ်ာင္းမ်ား လြယ္တယ္မွတ္လို႕။ အကိုက္မခံခ်င္ရင္ ၿခင္ေပါက္မလာေအာင္ မ်ိဳးဆက္ၿခားၾကပါလား။ ေမြးၿပီး ၾကီးမွ ႐ိုက္သတ္ရသလားေပါ႕ေလ။<br /><br />စင္ကာပူေရာက္ေနခဲ႕တာ ႏွစ္ႏွစ္နားနီးၿပီးဆိုေတာ႕ ရန္ကုန္က အဆက္ေဟာင္းေလးမ်ားကို တခါတခါ သတိရမိသည္။ (ၿခင္မမ်ားကိုသာဆိုလိုပါသည္) ဒီကြ်န္းပိစိမွာေတာ႕ ရန္ကုန္သူႏွာေမာင္းရွည္ေလးမ်ား မရွိေပ။ သူတို႕ေနရာတြင္အစားထိုး ေရာက္ရွိေနသည္က ၾကမ္းပိုးဆိုသည္႕ေကာင္မ်ားသာၿဖစ္သည္။ ဒီေကာင္ေတြကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသည္။ ဥာဏ္ရည္လည္း ၿမင္႕ေသး၏။ ေန႕ဘက္ဆိုမထြက္။ သားေကာင္ လွဳပ္ရွားေနလွ်င္ မလာေသး။ အိပ္ေမာက်ၿပီ ခေလာခါနီးၿပီးဆိုလွ်င္ေတာ႕ တေဆြလံုးတမ်ိဳးလံုး ေရာက္လာၾကပါၿပီ။ ၿခင္လို ေပၚေနသည္႕ လြတ္ေနသည္႕ အစိတ္အပိုင္းကိုသာ ကိုက္သည္မဟုတ္။ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကား၊ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲမွန္သမွ်ေနရာ ရရသလိုတြယ္ေလသည္။ အင္မတန္ေမတၱာၾကီးမားလွေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ပင္ ဒီေကာင္ေတြကို ေမတၱာထားမရ။ (ဒါေတာင္ မသတ္။ ဖမ္းၿပီး လႊတ္ပစ္ထုတ္ယံုသာ ရွိ၏)<br /><br />ခု မုိးတြင္းေရာက္ေနၿပီ။ အမိေၿမမွာ မိုးေတြ မည္းညိဳ႕ေနေအာင္အံုကာ ရြာေတာ႕မည္။ ၿပီးေတာ႕ေကာ၊ အခါခါဆယ္ၿပီး အခါခါ ၿပန္ပိတ္ဆို႕ေနတက္ေသာ ေၿမာင္းေခ်ာင္းအိုင္တို႕ေၾကာင္႕ ေပါေပါသီသီကို ေရၾကီးေပဦးမည္။ ကြ်န္ေတာ္႕အခ်စ္ေဟာင္း ၿခင္မေလးမ်ားလည္း ညေနေနဝင္ရီသေရာမွာ ေမတၱာရွင္ၾကီးကြ်န္ေတာ္႕ကို တဝီဝီႏွင္႕ တမ္းတမ္းတတ လိုက္ရွာေနၾကဦးမည္မွာ အေသအခ်ာ....။ ။<br /><br />လြမ္းလိုက္တာ ၿခင္မေလးေတြရယ္....<br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<br /><br /><a href="http://phothagyan.blogspot.com/2009/07/blog-post_26.html">ဒါေလးလည္း ဖတ္ၾကည္႕ေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။</a><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-5579798611548446086?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-68911684205266236312010-05-26T01:56:00.006+08:002010-05-26T02:31:23.223+08:00ဒီေန႕ Youtube မွာ ေမႊရင္းေႏွာက္ရင္း အရမ္းေကာင္းတဲ႕ Documentary ေလးတစ္ခုသြားေတြ႕လို႕ ေဝမွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။<br />(HD နဲ႕ ၾကည္႕လို႕ ထစ္ေနရင္ ညာဘက္ေထာင္႕မွာ resolution ခ်ၾကည္႕ႏိုင္ပါတယ္။)<br /><br /><br /><object height="340" width="560"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/l16YH6xCN4c&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;hd=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/l16YH6xCN4c&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;hd=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="340" width="560"></embed></object><br /><br />Ref : <a href="http://www.joinred.com/">(RED) Official Website</a>,<br /> <a href="http://www.facebook.com/joinred#%21/joinred?v=info">(RED) Facebook Info</a><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Antiretroviral_drug">ARV in wiki</a><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-6891168420526623631?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-61231679102759719932010-05-13T01:30:00.002+08:002010-05-13T01:43:31.238+08:00မုိးက ဖြဲဖြဲေလးရြာေနသည္။ ကားဂိတ္မွာ ခဏေစာင္႕အၿပီး ဒီညအတြက္ ၅၉ ေနာက္ဆံုးကား ေရာက္လာသည္။ လူသိပ္မပါေတာ႕။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕မွ ရွိလွ ခုႏွစ္ေယာက္၊ ရွစ္ေယာက္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ထိုင္လို႕ရၿပီး အထြက္ေပါက္နဲ႕ အနီးဆံုးေနရာမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ကာ ေဆာ႕လက္စဂိမ္းကို ဆက္ေဆာ႕ေနလိုက္သည္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမ ကြ်န္ေတာ္႕ေဘးမွာ ရုတ္တရက္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။<br />ဟ.. ဘယ္လိုၾကီးလဲ။ တစ္ကားလံုး ခံုလြတ္နီးနီးၿဖစ္ေနတာကို ငါ႕နားဘာလာလုပ္တာပါလိမ္႕။<br />က်ံဳ႕ဝင္သြားတဲ႕ စိတ္ကူးေတြနဲ႕အတူ ခပ္စူးစူးၾကည္႕ဖို႕ သူမဘက္သို႕ ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းလွည္႕လိုက္မိသည္။<br /><br />ရနံ႕တစ္ခု...<br />....<br />....<br /><br />ေနာက္မွတ္တိုင္မွာ သူမဆင္းသြားခဲ႕သည္။ သူမမ်က္ႏွာဘယ္လိုရွိမယ္ ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိေတာ႕။ ကြ်န္ေတာ္႕ေဘးမွာ ကပ္ရက္ထိုင္ခဲ႕သူ ဘာဝတ္ထားသည္ ကြ်န္ေတာ္ ၿပန္မေတြးႏိုင္ေတာ႕။ ပံုမွန္ထက္ သိသိသာသာၿမန္ေနခဲ႕ေသာ အသက္ရွဴသြင္းမွဳကို ဘရိတ္သတ္လိုက္ၿပီးသည္အထိ ရနံ႕က ဦးေႏွာက္ထဲမွာ စြဲၿငိေနေသးသည္။<br /><br />ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္နံ႕လား<br />မိတ္ကပ္မ်က္ႏွာေခ်အနံ႕လား<br />ဆပ္ၿပာကိုယ္လိမ္းအနံ႕လား<br />ေရေမႊးနံ႕သာခဲအနံ႕လား<br />ေမႊးေနသည္ကေတာ႕ အေသအခ်ာ။ ခံုလြတ္ေတြ ရွိရဲ႕သားနဲ႕ ငါ႕နားကပ္ထိုင္ၿပီး ရနံ႕ေတြထုတ္ၿပသြားတာ ဧကႏၱ ပရေလာကသားမ်ားလား။ ႐ွဴလိုက္မိသည္႕ရနံ႕ကို ဘယ္လိုဖြဲ႕ၿပရမွန္းေတာင္မသိေတာ႕။ ထိုရနံ႕သည္ ေမႊးယံုသက္သက္မဟုတ္။ ၾကဴသည္ဟုပင္ဆိုရမည္။ မေတာ္တဆ ရခဲ႕ဘူးေသာ အေမႊးနံ႕သာတို႕လို စူးရွရွရနံ႕ရွည္ၾကီးေတြမဟုတ္။ တိတိၿပန္႕ၿပန္႕ႏွင္႕ အဆုတ္ထဲ ဦးေႏွာက္ထဲအထိ ေရွာခနဲဝင္သြားသည္မွာ မ်က္ႏွာပင္ ဆက္မၾကည္႕ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေရွာ႕ရသြားေစသည္မဟုတ္္လား။<br /><br />တကယ္ေတာ႕မွတ္တိုင္တစ္တိုင္စာခရီးသည္ ၂မိနစ္ထက္ပိုမၾကာ။ အဲဒီ႕အခိုက္မွာ ကြ်န္ေတာ္႔ ဝင္သက္ၾကီးတစ္ခုလံုးကို ထိုရနံ႕ကဖုံးထားခဲ႕ေလၿပီ။ မ်က္လံုးမိွတ္ထားလိုက္မိေတာ႕လည္း အာရံု၌ ထိုရနံ႕၏အေရာင္တို႕သည္ ဝင္ရိုးစြန္းမွ ညသက္တန္႕မ်ားလို လွိုင္းပုတ္က်ီစယ္ေနၿပန္သည္။ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္ကလဲ.... သိစိတ္၏ဆင္ၿခင္လိုမွဳတို႕သည္ ေတြေဝလွုိက္ေမာၿခင္းၿမစ္ၿပင္၌ ငုတ္လွ်ိဳးကုန္ေခ်ၿပီ။<br /><br />ေမႊးတယ္.. ေမႊးတယ္... ေမႊးတယ္။<br />က်န္တာ ဘာမွမသိလိုေတာ႕။<br />ကားစက္သံကိုလည္းမၾကားေတာ႕။ စကၠန္႕ရိုက္ခ်က္အားလံုးတို႕သည္ ႏွာသီးဖ်ား၌ခ်၍ ႏွာသီးဖ်ား၌သာခ်ီမကုန္ေလၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ေနလား။ မေသခ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ထိုရနံ႕ရွင္ကို စြဲလမ္းသြားသလား။ မေတြးအား။ အဓိပတိအတပ္ခံလိုက္ရေသာ ေစတသိတ္အားလံုးတို႕သည္ သူမရနံ႕ေနာက္သို႕သာ အ႐ူးေတြလို တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနပါေပါ႕လား။<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဖိုးသၾကၤန္</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">PS... စိတ္ကူးေပါက္တုန္းေရးထားတာေလးပါခင္ဗ်ာ။ ေတြ႕ကရာလိုက္ရွဴေနတဲ႕ေကာင္ဆိုၿပီး မလန္႕ၾကပါနဲ႕ဦးေနာ္႕။ :D</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-6123167910275971993?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-72491844364035200472010-05-05T23:59:00.000+08:002010-05-06T01:01:04.707+08:00<div style="text-align: center;"><br /><br />ခ်စ္သူ ခင္ခင္ပ်ိဳရယ္<br />ေမတၱာေတာ္ကဲ စြဲမိေပါ႕ကြယ္<br />ခင္႕႐ူပါ လွပေဂးရယ္ေၾကာင္႕<br />ခဏေလးေတာင္<br />ေမွးစက္မေပ်ာ္ႏိုင္အားတယ္<br /><br />႐ုပ္ေခ်ာသူရယ္ လွရွာပါေပ႕ကြယ္<br />ယဥ္ယဥ္တယ္ ခင္ခင္ရယ္ ေကာင္းၿခင္းငါးၿဖာၾကြယ္<br />ေၾသာ္... ႐ုပ္ေခ်ာတဲ႕သူရယ္ လွရွာပါေပ႕ကြယ္<br /><img src="file:///C:/Users/thein/AppData/Local/Temp/moz-screenshot-7.png" alt="" />ယဥ္ယဥ္တယ္ ခင္ခင္ရယ္ ေကာင္းၿခင္းငါးၿဖာၾကြယ္<br />အသားေတာ္ ၿဖဴပါလွတယ္<br />စကားေနာ္ ၾကဴကာဟမယ္<br />အသနားခံတယ္ ခ်စ္ခင္မွာလားလို႕<br />ဆိုခ်င္တယ္ ပ်ိဳခင္ရယ္<br />ေၿပလည္ေအာင္ ေမာင္ၾကံရြယ္<br />မေနာကရယ္ ေၿပာပါ႕ကြယ္<br />ယံုၾကည္စြာပဲ ေမွ်ာ္လင္႕မိပါတယ္<br />ေစတနာထားပါေတာ႕ကြယ္<br />အလွၿဖဴၿပာ သူဇာခင္ခင္ရယ္<br /><br />(ၿမတ္ႏိုးသူရယ္ အခ်စ္မိုးေစြခဲ႕တယ္<br />ဘံုၾကိဳးၿပတ္တဲ႕ ေဒဝီနတ္မ်ိဳးႏြယ္)၂<br />ေၾသာ္ မ်က္မာန္ေတာ္ မၿငိဳးလိုက္ပါနဲ႕<br />ေမွ်ာ္ကိုးသူ ေစာင္႕စားလို႕သာ ေမာင္႕မွာ ေနမိတယ္<br />ခင္ပ်ိဳႏွမရယ္ ပင္ကိုယ္လွတယ္<br />ေရႊအားေတာ္ငယ္ငယ္<br />သနားစိတ္နဲ႕ ခ်စ္စမ္းပါကြယ္<br /><br />(မ်က္ႏွာေလး ထာဝစဥ္ေမာင္ေတြးပါလို႕ရယ္<br />ၾကည္ၿဖဴပါကြယ္ အသည္းကစြဲလွတယ္)၂<br />ခ်စ္တဲ႕သူကေလးရယ္ ၾကိဳက္တဲ႕သူကေလးရယ္<br />စားရင္လည္း ခင္႕စိတ္ပါပဲကြယ္<br />ၾကင္နာဖြယ္ ခင္ပါတယ္<br />ေမာင္႕စိတ္ထဲ ခင္႕ကိုပဲ<br />အခ်စ္ပန္းက ပြင္႕လန္းတယ္<br />ပ်ိဳသဇင္ကညာရယ္ မၿငိဳၿငင္ပါတယ္<br />ကမာၻတိုင္စြဲ မခြာႏိုင္ပဲ<br />သဒၵါခိုင္ၿမဲ ခ်စ္ေဇာေတြက ပိုလွတယ္<br /><br /><div style="text-align: right;">ေတးေရး- အလကၤာေက်ာ္စြာေရႊၿပည္ေအး<br /><br /></div></div><div style="text-align: center;"><br /><object height="405" width="500"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/SwljJ-xV3tQ&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/SwljJ-xV3tQ&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="405" width="500"></embed></object><br /><br />၁၉၄၁မွာ ဆရာေရႊတိုင္ညႊန္႕ေရးၿပီး ၿပည္လွေဖ သီဆုိခဲ႕တဲ႕ သီခ်င္းေလးပါ။ ေရႊတိုင္ညႊန္႔သီခ်င္းေတြကို အကုန္နီးနီးၾကိဳက္ေပမယ္႕ Youtube မွာ ရွာမရတာရယ္၊ ၿပန္ဆိုတဲ႕အဆိုေတာ္ေတြကို သေဘာမေတြ႕တာရယ္ေၾကာင္႕ မဖြင္႕ၿပေတာ႕ပါဘူး။ ဒီသီခ်င္းကိုေတာင္ ၿပန္ဆိုတဲ႕လူအမ်ားၾကီးထဲက မူရင္း ၿပည္လွေဖရဲ႕ဟန္ကေန ခြဲထြက္ထားတဲ႕ ကိုမင္းေနာင္ဆိုတာကိုပဲ ႏွစ္သက္တာမို႕ စာသားေတြ မွားယြင္းေနတဲ႕ၾကားက ယူသံုးထားလိုက္တာပါ။ ( မူရင္းသီခ်င္းစာသားကို ကစားၿပီး ဆိုတာဟာ ေနာက္လူေတြရဲ႕အခြင္႕အေရးမို႕ သိပ္အၿပစ္မေၿပာလိုေပမယ္႕ ၾကာလာရင္ မူရင္းကိုထင္ေယာင္ထင္မွား ၿဖစ္လာမွာစိုးလို႕ မူလစာသားအတိုင္း ၿပန္ၿပင္ထားလိုက္ပါတယ္။) ကြ်န္ေတာ္ ေထြလာရင္ ပါးစပ္ကထြက္က်တက္တဲ႕ ၿမန္မာသီခ်င္းသံုးပုဒ္ထဲက တစ္ပုဒ္ၿဖစ္ပါတယ္။<a href="http://phoesein.blogspot.com/2010/05/blog-post.html"> ဂုဏ္ၿမင္႕သူ</a>သီခ်င္းကို ကိုဖိုးစိန္အေဖက ဦးသြားပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ပုဒ္ကေတာ႕ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ရင္ ကိုယ္တိုင္ဆိုၿပပါ႕မယ္။ တိုက္ဆိုင္ေအာင္ ဆုေတာင္းေပးၾကေပါ႕ေလ။<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ဖိုးသၾကၤန္</span><br /><br /><br />မူရင္းသီခ်င္းနားေထာင္ရန္- <a href="http://www.myanmarsongs.net/album/570">Here</a><br /></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-7249184436403520047?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-78887597860121538122010-05-03T03:54:00.002+08:002010-05-03T04:21:27.318+08:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(153, 255, 255);font-size:130%;" ><span style="font-style: italic;">ေဆာရီးနဲ႕ ၿပီးတဲ႕ေလာက</span></span><br /></div><br /></div>တေလာက စီးတီးေဟာသြားတာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ကပ္ထားတဲ႕စာတမ္းတစ္ခုဖတ္လိုက္ရသဗ်ာ။ အဲဒီထဲက စာတစ္ေၾကာင္းကိုဖတ္ၿပီး သိပ္ေတာ႕ အစာမေၾကလွဘူးဗ်ာ။ အတိအက်ေတာ႕ မမွတ္မိေတာ႕ဘူး။ မွတ္မိသေလာက္ေရးရရင္<br /><div style="text-align: center;">Short Course for Social Communication<br />Most important 5 letters word<br />"Sorry for my mistake"<br /></div><br />အင္း ဒါမ်ိဳး အလုပ္ထဲမွာသာ သြားေၿပာလို႕ကေတာ႕ နင္းၿပားၿဖစ္ၿပီသာမွတ္ေမာင္။ ဒီလိုေၿပာလို႕ အမွားကို ဝန္မခံရဘူးလား၊ လိမ္ရမွာလားလို႕ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ထားနဲ႕ ေမးခ်င္ေမးမိမေပါ႕။ မေၿပာရဘူးလို႕ မဆိုလိုပါ။ ဒါေပမယ္႕ အသံုးအႏွုန္းလြဲေနပါတယ္။ ဒီကိစၥမွာ ကြ်န္ေတာ္႕ရဲ႕ စကားေၿပာကလြဲရင္ ဘာမွ အတုယူစရာမေကာင္းတဲ႕ မန္ေနဂ်ာ Replyလုပ္ပံုေလးနဲ႕ ဥပမာေပးလိုပါတယ္။ တခါတေလ အလုပ္ထဲမွာ အမွားမ်ားရွိခဲ႕ရင္ တဖက္သားကို မ်က္ႏွာငယ္နဲ႕ေတာင္းပန္တဲ႕စာမ်ိဳးထက္ ကိုယ္႕အမွားကိုကိုယ္သိတယ္၊ ၿပင္လိုက္မယ္ဆိုတဲ႕ သေဘာမ်ိဳးေရာက္ေအာင္သာ သူစာၿပန္ေလ႕ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္သိပ္ၾကိဳက္တဲ႕ သူ႕စကားေလးေတြကေတာ႕ ....<br />Please Neglect Previous Matter, Here's the Better One.<br />Let us fix the errors.<br /><br />လူတိုင္းမွားတက္ပါတယ္။ အလကားေနအလကား ေတာင္းပန္ေနတာဟာ တခါတေလ (တခါတေလ) မလိုအပ္ပဲ ေခ်းေၿခာက္ေရႏူးတဲ႕သေဘာ သက္ေရာက္သြားၿပီး ၿပႆနာကို ပိုဆိုးေစတက္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္တဲ႕အခါ ေတာင္းပန္ဖို႕ထက္ အေရးၾကီးတာေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ အမွတ္ရပါ။ အဲဒီထဲမွာ အေရးအၾကီးဆံုးက ယံုၾကည္မွုပါ။ အမွားလုပ္တိုင္း Motto (ေဆာင္ပုဒ္)ထဲကလို ေဆာရီး၊ ေဆာရီးလုပ္ေနမယ္႕အစား ပ်က္စီးသြားတဲ႕ ယံုၾကည္မွုကို အလွ်င္အၿမန္ ၿပန္တည္ေဆာက္သင္႕ပါတယ္။<br /><br />............................................................................................................<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255); font-style: italic;font-size:130%;" >မအေအာင္လို႕</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းမွာသင္တဲ႕ သင္ရိုးေတြဟာ တၿခားႏိုင္ငံေတြထက္စာရင္ အလြန္ေခတ္မွီပါတယ္။ သမိုင္းကို ၾကည္႕ပါ။ ဟိုးသမိုင္းအစ အီဂ်စ္တို႕ မက္ဆိုပိုေတးမီးယားတို႕ကေန စစ္ၿပီးေခတ္အထိ အၿဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ဗဟုသုတရစရာေရးဖြဲ႕သင္ၾကားခဲ႕ၾကရတာပါ။ ပထဝီၾကည္႕ဦးမလား။ စလံုးက အထက္တန္းအဆင္႕ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဆြဲခဲ႕ရေသာ ကြန္တိုဆြဲတက္မည္မထင္ပါ။ စီးပြားေရးပထဝီႏွင္႕ လူေနမူပံုသ႑ာန္ေရးခိုင္းလွ်င္ ထိုင္ေတာင္ငိုသြားႏိုင္ပါေသးသည္။ ရူပေဗဒမွာဆိုလွ်င္လည္း ကနဦးေခတ္ အာခိမိဒိမွသည္ ကြမ္တန္သီအိုရီအထိ တီးမိေခါက္မိေတာ႕ သင္ခဲ႕ၾကရသည္သာ။ ဇီဝေဗဒမွာမ်ားဆို ေဂဟစနစ္ၾကီးတစ္ခုလံုးမွသည္ DNA, Chromosone အဆင္႕အထိ ေသေသသပ္သပ္ၾကီးကို နားလည္က်က္မွတ္ခဲ႕ဖူးၾကတာပါ။<br /><br />ၿပီးေတာ႕ ဘာၿဖစ္ကုန္သနည္း။ စာေတြ ေက်ာင္းၿပန္ကုန္ပါသည္။ အကုန္လံုး ထမင္းစားဖို႕၊ အဲကြန္းခန္းမွာ ေနႏိုင္ဖို႕သာ ဖင္ေထာင္ၾကိဳးပမ္းၾကသည္ပဲမဟုတ္ပါလား။ ရိုင္းသြားလွ်င္ ခြင္႕လြတ္ပါဗ်ာ။ အားမရလြန္းလို႕ပါ။<br />စာဖတ္ၾကပါခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ၿမန္မာေတြ ပညာအေၿခခံသိပ္ေကာင္းခဲ႕တာပါ။ ဆက္မၿဖည္႕တင္းလို႕သာ "အ"က်န္ေနခဲ႕ၾကတာပါ။ ကြန္ပ်ဴတာအင္တာနက္ၾကီးသံုးၿပီး ၁၀တန္းအဆင္႕ဗဟုသုတေလးနဲ႕ တင္းတိမ္မေနၾကပါနဲ႕။<br /><br />............................................................................................................<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 255, 255);font-size:130%;" >ပီဇာမေလးမ်ားသို႕</span><br /><br />Facebook တို႕လို Social Network ေတြေပၚလာေတာ႕ တကမာၻလံုးမွာရွိသည္႕ ၿမန္မာေတြႏွင္႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခြင္႕ရလာတယ္ခင္ဗ်။ ဒီေတာ႕ ဖိုးသၾကၤန္လဲ ေယာက်ာ္းေလးပီပီ ခပ္ေခ်ာေခ်ာၿမန္မာမေလးမ်ားေတြ႕ရင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ လိုက္ၾကည္႕မိသည္ေပါ႕ေလ။ ဒီေတာ႕ ဘာေတြေတြ႕သတုန္း။ ၿမန္မာေတြ စံြံ႕ၾကပါေပသည္။ အားလံုးနီးနီးအတြဲေလးေတြကိုယ္စီႏွင္႕။ တြဲတာက ကိစၥမရွိ၊ ေသြးနဲ႕ကိုယ္ သားနဲ႕ကိုယ္၊ ကိုယ္႕ခႏၶာကိုယ္ပိုင္တာပဲ။ နားလည္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ခက္တာက တခ်ိဳ႕ သူရို႕ေမာင္ေတာ္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာက တခါတေလ နီစပ္စပ္ၿဖစ္လားၿဖစ္ရဲ႕၊ ဆံပင္က ေရႊေရာင္ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ရဲ႕၊ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို အသားမည္းခ်က္ အညာမီးေသြးေတာင္ အဘေခၚမတက္။<br /><br />တကယ္လို႕မ်ား တိုင္းတပါးမွာေန၊ တိုင္းတပါးမွာစား၊ တိုင္းတပါးမွာ ေယာက်ာ္းရ၊ တိုင္းတပါးမွာ ကေလးေမြးခဲ႕ရင္ၿဖင္႕ တိုင္းတပါးသားေလးေတြ ထြက္လာေတာ႕မွာ ေၿမၾကီးလက္ခက္မလြဲ။ မစႏၵာဝတၳဳထဲကလို မာမီ၊ မာမီ ဒီBanana ၾကီးက အရပ္သိပ္ရွည္တာပဲ လို႕ေၿပာမည္႕ ကေလးေတြၿဖစ္လာမွာ အေသအခ်ာ။ ကိုယ္႕သားက ကိုယ္႕ကို ေၿခဆုတ္လက္နယ္ၿပဳဖို႕ေဝးစြ၊ လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ႕ဖို႕ေတာင္ မတက္သည္႕ အၿဖစ္မ်ိဳးေတြလည္း ၾကံဳလာမွာ မုခ်။<br /><br />အင္းေလ... တားလို႕လည္းမရ၊ ခြ်တ္လို႕လည္းမကြ်တ္ေလာက္ေအာင္ သိပ္ေတာ္၊ သိပ္တက္ၾကသူေတြဆိုေတာ႕လည္း ဆုေတာင္းေကာင္းေလးၿပဳလိုက္ယံုကလြဲ ဘာမွမတက္ႏိုင္ေတာ႕ေပါ႕ခင္ဗ်ာ။<br /><br />ပီဇာမမမ်ား၊ ငပိရည္က်ိဳ တို႕စရာစံုစံုလင္နဲ႕ ခပ္ၿမိန္ၿမိန္မိသားစုထမင္းဝိုင္းမ်ားကို ဘယ္ေတာ႕မွ ၿပန္အမွတ္မရပါေစနဲ႕ေတာ႕လို႕.....<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဖိုးသၾကၤန္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-7888759786012153812?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-22046444505039993432010-04-30T00:50:00.005+08:002010-04-30T01:07:26.637+08:00<p style="line-height: 25pt;"><div style="text-align: center;"><br />လမ္းေဘးမွာ ေအးေအးေဆးေဆးအိပ္ေနတဲ႕ေခြး<br />႐ုတ္တရက္ၾကီး ကားၿဖတ္နင္းခံရ<br />ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း သြင္သြင္က်ိဳး<br />နာလြန္းလို႕ ခမ်ာမွာ<br />ဘယ္လိုေအာ္ရမွန္းမသိ<br />သူ႕အသက္ရွဴ ေရငင္ပံုးကေလး<br />ေရတြင္းနက္နက္ၾကီးထဲ<br />ငင္ငင္ေနတာ ၿမင္ရ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">(ေမာင္ေခ်ာႏြယ္)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-2204644450503999343?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-70348094014575668612010-04-23T19:34:00.004+08:002010-04-23T19:45:33.674+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S9GIBn1CegI/AAAAAAAAAWA/0EFMFqFdv2U/s1600/86433438_021c14e002_o.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S9GIBn1CegI/AAAAAAAAAWA/0EFMFqFdv2U/s400/86433438_021c14e002_o.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463297384429812226" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Sometime<br />I feel<br />Like a bottle,<br />Sitting<br />By itself<br /><br />alone.<br /><br />Empty<br /><br />Ready<br />To be Thrown<br />Away.<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">တခါတေလ<br />ငါ ခံစားရတာ<br />ပုလင္းတစ္လံုးလို<br /><br />ဖာသာထီးထီး<br />ထိုင္လုိ႕<br /><br />ဗလာ<br />နတၳိ<br /><br />လႊင္႕ပစ္ခံရဖို႕<br />အသင္႕<br />.....<br /><br />(နီေအာင္)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-7034809401457566861?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-46656956467359642742010-04-18T02:30:00.007+08:002010-04-18T03:46:40.953+08:00<span style="font-size:130%;">အဝတ္အစား</span><br /><ul><li>စြပ္က်ယ္ -၂</li><li>ရွပ္လက္ရွည္ - ၄</li><li>တီရွပ္ - ၆</li><li>စပို႕ရွပ္ - ၅</li><li>ဆြယ္တာ - ၁</li><li>ရွမ္းအက်ၤီ - ၃</li><li>Safety စြပ္က်ယ္(ဝါ) - ၁</li><li>ေဘာင္းဘီတို - ၇</li><li>ဂ်င္း - ၄</li><li>စတိုင္ - ၁</li><li>ေရကူးေဘာင္းဘီတို - ၁</li><li>ပုဆိုး - ၄</li><li>ခါးပတ္ - ၂</li><li>ဦးထုပ္ - ၁</li><li>ဖိနပ္(ရွဴး) - ၂</li><li>ဖိနပ္(ေၿခညွပ္+ကြင္းထိုး) - ၂<br /></li><li>ေၿခအိတ္ - ၈</li><li>သဘက္ - ၁</li><li>ေစာင္ - ၁</li><li>ၾကမ္းတိုက္အဝတ္ - ၂</li><li>ေခါင္းအုံးစြပ္+အိပ္ရာခင္း - ၂<br /></li></ul><br /><span style="font-size:130%;">ေန႕စဥ္သံုးပစၥည္းမ်ား</span><br /><ul><li>လြယ္အိတ္ - ၂</li><li>နာရီ - ၁</li><li>ဖုန္း - ၁</li><li>မ်က္မွန္ (ပါဝါ) - ၃</li><li>ေဘာပင္ - ၃ (or) ၄+ခဲတံေဘာပင္ ၁+ ခဲသားတစ္ဘူး</li><li>ပိုက္ဆံအိတ္ - ၁</li></ul><br />အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းမ်ား<br /><ul><li>Laptop - ၁ </li><li>Mouse - ၁</li><li>Game console - ၁</li><li>Memory stick (spoiled) - ၁</li><li>Ext: HD - ၁</li><li>နားၾကပ္ - ၁</li></ul><br /><span style="font-size:130%;">စာအုပ္</span><br /><ul><li>ေက်ာင္းစာအုပ္ - ၁၂</li><li>Reference - ၁၅</li><li>တရားစာအုပ္ - ၇</li><li>ဝတၳဳ - ၃</li><li>ကဗ်ာ - ၄</li><li>Notebook (blank) - ၄</li><li>စာရြတ္အတိုအစ - uncountable...</li></ul><br /><span style="font-size:130%;">ေရခ်ိဳးခန္းသံုးပစၥည္းမ်ား</span><br /><ul><li>ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ - ၁</li><li>Conditioner - ၁</li><li>သြားပြတ္တံ+ သြားတိုက္ေဆး - ၂</li><li>Lestrine - ၁</li><li>ဆံပင္ဆိုးေဆး - ၂<br /></li><li>ဆပ္ၿပာ (ကိုယ္တိုက္) - ၂</li><li>ဆပ္ၿပာ (အဝတ္ေလွ်ာ္) - ၁</li><li>မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓား - ၁၂</li><li>မ်က္ႏွာသစ္ကရင္ - ၁</li><li>ေခါင္းလိမ္းဆီ - ၂</li><li>moisturizer - ၁</li><li>ေပါင္ဒါ - ၂</li><li>ေရေမႊး - ၁</li><li>ဖိနပ္တိုက္ေဆး (ၿဖဴ) - ၁</li><li>ပရုတ္လံုး(ထုပ္) - ၁</li><li>နားဖာကေလာ္ - ၂</li><li>လက္သည္းညွပ္ - ၁</li><li>ကပ္ေၾကး - ၁<br /></li></ul><br /><span style="font-size:130%;">ေဆးဝါး</span><br /><ul><li>Adevit - ၂</li><li>ပရုပ္ဆီ - ၁</li><li>ပိုးသတ္ေဆးဘူး - ၂</li></ul><br /><span style="font-size:130%;">မီးဖိုေခ်ာင္သံုး</span><br /><ul><li>ေရတေကာင္း - ၁</li><li>ေရခြက္ - ၁</li><li>ဇလံု/ထမင္းဘူး/မုန္႕ဘူး - ၁</li><li>တစ္ရွဴး(ပါကင္) - ၁</li><li>ဇြန္း - မရွိ</li><li>တူ - မရွိ</li><li>ေခါက္ဆြဲေၿခာက္(ပါကင္) - ၁</li><li>ၾကက္ဥ - ၈</li><li>ႏြားႏို႕ - ၁</li></ul><br /><span style="font-size:130%;">အိမ္ - ၂<br /><br />အိပ္ရာ - ၂</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">သူငယ္ခ်င္း - ရိုက္သတ္လို႕မကုန္</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ရည္းစား - စိတ္တိုင္းက်မေတြ႕ေသး (အဟင္း)</span><br /><br />××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);">ကိုယ္႕ဖာသာ စာရင္းလုပ္ၿပီးတင္တာပါ။ ၾကြားတယ္ထင္လဲ မတက္ႏိုင္... :D</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);font-size:180%;" >Happy and Awesome New Year, My Dearest Readers!!!!</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);">ဖိုးသၾကၤန္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-4665695646735964274?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-66468250976495619842010-04-18T02:11:00.001+08:002010-04-18T03:35:44.347+08:00ေမြးေန႕နားနီးေတာ႕ ဘာပို႕စ္တင္ရမွန္းမသိ။ သၾကၤန္အေၾကာင္းပဲ ဝတ္ေက်တန္းေက်ေရးရမလား။ ေရးလက္စအာရံုမရေသးတဲ႕ဟာကိုပဲ လက္စသတ္ရမလား၊ မေဝခြဲႏိုင္။ ဒါနဲ႕ပဲ မ်က္စိတည္႕ရာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြ လိုက္ေမႊရင္း ႏိုင္ငံတကာမွာ ေမြးေန႕က်င္းပပံု၊ အခမ္းအနားနဲ႕ ယဥ္ေက်းမွုေတြကို စိတ္ဝင္စားစရာဖတ္မိပါတယ္။ ကဲ... သူတို႕ေတြအတြက္ ေမြးေန႕ဆိုတာ ဘယ္လိုအဓိပၸာယ္ေတြ ရွိေနပါသလဲ၊ ၾကည္႕ရေအာင္ပါ။<br /><br />ႏိုင္ငံတကာမွာေတာ႕ အသက္ ၁၈၊ ဒါမွမဟုတ္ ၂၁ႏွစ္ၿပည္႕ေၿမာက္ၿပီး လူငယ္ေတြဟာ လူၾကီးေတြသာရႏိုင္တဲ႕ အခြင္႕အေရးေတြ၊ တာဝန္ေတြကို စတင္ပိုင္ဆိုင္ထမ္းေဆာင္ရပါသတဲ႕။ ဥပမာေပးရရင္ စစ္မွုထမ္းရတာ၊ ယမကာနဲ႕ ေဆးလိပ္လိုအရာေတြကို ကိုယ္တိုင္ဝယ္ႏိုင္တာ၊ မဲေပးခြင္႕ရတာမ်ိဳးေတြေပါ႕ခင္ဗ်ာ။ ေရွးက်လွတဲ႕ဂ်ဴး ေခၚရဟူဒီလူမ်ိဳးေတြမွာေတာ႕ ေယာက်ာ္းေလးဆို အသက္၁၃၊ မိန္းကေလးဆို အသက္၁၂ႏွစ္ၿပည္႕ရင္ ပညတ္ေတာ္ရဲ႕သားေတာ္၊ သမီးေတာ္ ( Bar/ Bat Mitzvah) အၿဖစ္ လူလားေၿမာက္ၿပီလို႕ သက္မွတ္ပါတယ္။ သေဘာက အဲဒီအသက္အရြယ္ေရာက္တဲ႕ လူငယ္ေလးေတြဟာ ဘုရားသခင္ ေဂ်ဟိုးဗရဲ႕ ႏွုတ္ကပတ္ေတာ္လာ ပညက္က်မ္းကို စတင္သင္ယူလိုက္နာရမယ္႕အရြယ္လို႕ ဆိုလိုပါတယ္။ ပညက္ေတာ္လာ ၆၁၃သြယ္ေသာ ဝိနည္းပညတ္တရားတို႕ကို လိုက္နာရမွာၿဖစ္ၿပီး တရားဝင္အိမ္ေထာင္သားေမြးလုပ္ႏိုင္ၿပီလို႕လဲ သက္မွတ္ပါေသးသတဲ႕ခင္ဗ်။<br /><br />ေပါ႕ယဥ္ေက်းမွုထြန္းကားရာ အေနာက္ဘက္ကမာၻမွာေတာ႕ မိန္းကေလးေတြ အသက္ ၁၆ႏွစ္ၿပည္႕တဲ႕အခါ Sweet Sixteen ဆိုတဲ႕ အခမ္းအနားကိုက်င္းပေလ႕ရွိပါတယ္။ အဲဒီလုိက်င္းပရာမွာ ေဒသအလိုက္ က်င္းပပံုကြာၿခားေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕နဲ႕ အနီးစပ္ဆံုးယဥ္ပါးေနတဲ႕ဓေလ႕ကေတာ႕ ေမြးေန႕ကိတ္ေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ ၁၆တိုင္ထြန္းၿပီး က်င္းပတဲ႕ပံုစံပါပဲ။<br /><br />အစဥ္အလာအရ<br />ပထမနံပါတ္ ၁ ဖေယာင္းတိုင္ဟာ အဲဒီမိန္းကေလးရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးကို ရည္စူးပါတယ္။<br />နံပါတ္၂ ဖေယာင္းတိုင္ကေတာ႕ ေမြးခ်င္းကို ရည္ရြယ္ပါသတဲ႕။ (ေမြးခ်င္းမရွိသူဆိုရင္ေတာ႕ အဖိုးအဖြားေတြဖို႕လို႕ ေၿပာင္းလဲ သတ္မွတ္ပါတယ္)<br />၃၊ ၄၊ ၅၊ ၆ ေလးတိုင္ကေတာ႕ က်န္တဲ႕မိသားစုဝင္ေတြအတြက္၊<br />၇၊ ၈၊ ...၊ ၁၄အထိ ဖေယာင္းတိုင္၈တိုင္က သူငယ္ခ်င္းေရာင္းရင္းေတြအတြက္၊<br />၁၅က အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း(ေတြ)အတြက္နဲ႕<br />ေနာက္ဆံုး ၁၆တိုင္ေၿမာက္ကေတာ႕ သူမရဲ႕ ရွိဆဲ၊ ရွိလတၱံေသာ အမ်ိဳးသားမိတ္ေဆြအတြက္ ရည္ရြယ္ထြန္းညွိက်င္းပပါသတဲ႕။<br />တခ်ိဳ႕က်ေတာ႕လည္း ၁၇တိုင္ထြန္းညွိၿပီး အနာဂတ္ကံေကာင္းၿခင္းကို ေနာက္ဆံုးတစ္တိုင္နဲ႕ နမိတ္ယူေလ႕ရွိၾကပါေသးတယ္။<br /><br />စပိန္စကားေၿပာတိုင္းၿပည္ေတြမွာေတာ႕ ဖေယာင္းတိုင္ဓေလ႕အစား တမူထူးစြာ ဖိနပ္နဲ႕ေၿပာင္းလဲက်င္းပပါတယ္။ သူတို႕ဆီမွာ မိန္းကေလးရဲ႕စီးေနက် (ငယ္စဥ္က) ဖိနပ္ပါးေလးကို ဖခင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဆြမ်ိဳးထဲမွ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ေယာက္က ေဒါက္ၿမင္႕ဖိနပ္တရံနဲ႕ လဲလွယ္ဝတ္ဆင္ေပးၿခင္းၿဖင္႕ အရြယ္ေရာက္ၿခင္းကို အသိအမွတ္ၿပဳၾကပါသတဲ႕။<br />ဖခင္က သမီးၿဖစ္သူကို တြဲကၿပီး လူရာသြင္းတဲ႕ဓေလ႕ေတြ၊ ပုဝါပါးလႊမ္းလိုက္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အၿဖစ္ သတ္မွတ္ေပးတဲ႕ဓေလ႕ေတြ စသည္ၿဖင္႕လည္း မူကြဲအလီလီရွိပါေသးတယ္ခင္ဗ်ာ။<br /><br />အဲ... ေမြးေန႕ေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ထူးထူးၿခားၿခား စာရင္းအင္းတစ္ခုလည္းရွိပါေသးသဗ်။ အေမရိကန္မွာ ေမြးေန႕ေတြဟာ စက္တင္ဘာလနဲ႕ ေအာက္တိုဘာလေတြမွာ သိသိသာသာနည္းပါသတဲ႕။ အေၾကာင္းက January ပိတ္ရက္ေတြရဲ႕ ကိုးလေက်ာ္၊ ဆယ္လပိုင္းေတြ ၿဖစ္လုိ႕ဆိုပါသေကာခင္ဗ်ာ။ (အပ်ိဳၾကီးမ်ား စဥ္းစားေစ... :D)<br /><br />ႏိုင္ငံအလိုက္ ထူးထူးၿခားၿခား ေမြးေန႕လုပ္ပံုဓေလ႕ေတြကို နည္းနည္း အၿမည္းေပးလိုက္ပါဦးမယ္။<br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">အာဂ်င္တီးနား</span> - ေမြးေန႕ရွင္ရဲ႕အသက္ႏွစ္အေရအတြက္အတိုင္း သူ႕နားသီးကို ေဆာင္႕ဆြဲဂုဏ္ၿပုၾကေလ႕ရွိပါတယ္။<br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ကေနဒါ (ေၿမာက္ဖ်ားပိုင္း)</span> - ေမြးေန႕ရွင္ဟာ ကေလးသူငယ္ၿဖစ္ခဲ႕ရင္ သူ႕ေမြးေန႕မွာ ေခ်ာင္းေၿမာင္းၿပီး ႏွာေခါင္းကို ဆီသုတ္တာခံရႏိုင္ပါသတဲ႕။ သူတို႕အယူအဆအရမူ ဆီရႊဲရႊဲသုပ္ခံရေသာ ႏွာေခါင္းရွင္ေလးကို နတ္ဆိုးမိစာမ်ား လြယ္လြယ္ဖမ္းမရႏိုင္ေတာ႕ ဟူ၏။<br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဂ်ာမနီ </span>- ထိုတိုင္းၿပည္တြင္ အသက္၃၀မတိုင္မီွ ရည္းစားရွိထားဖို႕ အလြန္အေရးၾကီးေလသည္။ အေၾကာင္းမွာ သင္သည္ အသက္၃၀ၿပည္႕လို႕မွ ရည္းစားမရေသးဘူးဆိုလွ်င္ ၿမိဳ႕နယ္ရင္ၿပင္ေလွကားထစ္မ်ားကို တံၿပက္စည္းလွည္းရေပေတာ႕မည္။ သင္လွည္းက်င္းေနခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္ ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေက်ာက္ခဲမ်ားကို ေလွကားထစ္မ်ားေပၚပစ္ခ်ေနမည္။ ဤနည္းၿဖင္႕ ၿဖတ္သြားသမွ်ေသာ မိန္းမပ်ိဳမ်ား၏ ကရုဏာသက္စြာ ဟားတိုက္မွုကို သင္ခံယူရေပလိမ္႕မည္။ (ဂ်ာမနီမွာ မေမြးတာ ကံေကာင္းထွာ)<br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဒိန္းမတ္</span> - သူတို႕ဆီမွာလည္း သံုးဆယ္မွ မစြံ႕လွ်င္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ငရုတ္ေကာင္းဘူးမ်ားေပးေလ႕ရွိသည္ ဆို၏။ ဘာသေဘာလဲ ေတြးစရာေပ။<br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">တရုတ္</span> - သင္႕တြင္ ေပါက္ေဖာ္အေပါင္းအသင္းမ်ားရွိပါက ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ နာရီေပးၿခင္းကို ေရွာင္ရာ၏။ အေၾကာင္းမွာ မန္ဒရင္းစကားတြင္ clockဟူသည္႕အသံထြက္သည္ Deathႏွင္႕ တူေနေသာေၾကာင္႕ၿဖစ္ေလသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-6646825097649561984?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-87097014943672256772010-04-12T01:39:00.006+08:002010-04-12T02:11:32.999+08:00<div style="text-align: center;">Like the wink, just a dream<br />Remain but, along our livings.<br /><br />Though each we had doubts and grabs<br />Yep, we did sail moon and back.<br /><br />Remember! Remember!<br />Season was summer<br />At two brothers' lair,<br />We stars blessed 'selves to brighter.<br /><br />Remember! Remember!<br />Season was summer.<br />No clothes that press lives to suffer,<br />We rivers braced up each the other.<br /><br />Remember! Remember!<br />Season is summer<br />Again with shoes unsimilar,<br />Once; We roads joined 'n <span style="font-size:130%;">FOREVER....</span><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: left;"> <span style="color: rgb(255, 204, 255);">PhoThagyan</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဘဝမွာ အမွတ္အရဆံုးၿဖစ္ေနေတာ႕မယ္႕ ေမြးေန႕ပြဲတစ္ခုကို</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဖန္တီးေပးၾကတဲ႕ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို </span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ကြ်န္ေတာ္ ဒီကဗ်ာေလးနဲ႕ </span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ေက်းဇူးအထူးတင္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ)</span><br /></div><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-8709701494367225677?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-14534971886033658812010-03-31T23:34:00.000+08:002010-03-31T23:36:55.145+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S7NrY_II5FI/AAAAAAAAAV4/warQQB2RoLE/s1600/4159933616_c6796562ba.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 251px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S7NrY_II5FI/AAAAAAAAAV4/warQQB2RoLE/s400/4159933616_c6796562ba.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454821650682405970" border="0" /></a><br />ေခါင္းငံု႕ကာ စြတ္ရြတ္နင္းလာၿပီးမွ ခုခဏ ေၿခေထာက္ေထာက္၊ နားမိသည္။<br />သည္ေတာ႕မွပဲ ေရာက္ေနသည္႕ ေနရာကို ေဘးဘီဝဲယာ ေခါင္းငဲ႕ ဆင္ၿခင္မိသည္ေပါ႕။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနတာ ၿမိဳ႕ၿပင္တစ္ေနရာၿဖစ္ေပမည္၊<br />သို႕မဟုတ္ ၿမိဳ႕တြင္းတစ္ေနရာၿဖစ္ေပမလား။<br />ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္သားၾကီးၿဖစ္သည္။<br /><br />အခ်ိန္ကာလကေကာ။ ေန႕လား၊ ညလား။<br />အတိတ္၊ ပစၥဳပန္၊ အနာဂတ္ ဘယ္သင္းလဲ မေရရာ။<br />ေသခ်ာတာက ကြ်န္ေတာ္ စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္ၾကီးၿဖစ္ေနခ်ိန္သာ ၿဖစ္ေပမည္။<br /><br />လမ္းေဘးမွာ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိမည္။<br />စီမံခ်က္ၾကက္စူႏွင္႕ စီမံကိန္းကြ်န္းစိုက္ခင္းဟင္းလင္းေတြလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မည္ပ။<br />ေသခ်ာသည္က ကြ်န္ေတာ္ စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္ၾကီး ရပ္ေနမိသည္သာ။<br /><br />ေဘးဘီမွာ ကေလးေတြ ထုပ္စီးတိုးစားေနၾကသည္။<br />နာေရးကူညီမွုမွကားတစ္စီး ကိစၥၿပီးေၿမာက္ၿပီး ၿပန္လာသည္။<br />ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ စက္ဘီးေလးေပၚမွာ ခြလ်က္ၾကီးၿဖစ္ေနတုန္းရွိေသးသည္။<br /><br />အီရန္က အႏူၿမဴဗံုးထုတ္ခ်င္ေနပံုရသည္။<br />ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ႕ အေၾကြေငြစကၠဴမ်ား ထပ္မထုတ္ေပးေတာ႕ေပ။<br />ကြ်န္ေတာ္ စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္ၾကီး ၿဖစ္ေနတုန္းရွိေသးသည္။<br /><br />ဘုရားဖူးေတြ ေရာက္လာေတာ႕ ေတာင္းဖို႕ရမ္းဖို႕ သားသည္အေမေတြ ကေလးညိဳညစ္ညစ္ေလးမ်ား ဆြဲၿပီး ဝိုင္းလာၾကသည္။<br />ဘီယာဆိုင္ထဲမွာေတာ႕ ၂၁ရာစုသားေကာင္းမ်ား ရူနီႏွင္႕ ဒိုေလး ဘယ္ေကာင္ ပိုခ်မ္းသာသလဲ ေအာ္ဟစ္ၿငင္းခုန္ေနၾကသည္။<br />စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္ၾကီး ကြ်န္ေတာ္ ရပ္ေနဆဲ။<br /><br />အင္တာနက္ဆိုင္ထဲမွာ အၿဖဴအၿပာဝတ္ GTC ေက်ာင္းသူေတြ တြက္ထိုးစကားေၿပာ Chat ေနၾကသည္။<br />ဆိုက္ကားသမားၿဖစ္ေနေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ကေလးေတြေက်ာင္းထားခ်ိန္ေရာက္ၿပီၿဖစ္ေၾကာင္း ေခြ်းေလးသုပ္ၿပီး ၾကြားေနသည္။<br />ကြ်န္ေတာ္ စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္ၾကီးရွိေနေသးသည္။<br /><br />အေကာက္ခြန္ဝန္ထမ္းက လက္ေဆာင္ေလးေပးခဲ႕ပါဦးတဲ႕ေလ။<br />ေရႊစက္ေတာ္မွာေတာ႕ ၉ႏွစ္၊ ၁၀ႏွစ္ဆို တစ္တဲဝင္တစ္တဲထြက္ ေရလိုက္ေရာင္းႏိုင္ၿပီဆိုပဲ။<br />ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္ၾကီး ၿဖစ္ေနဦးမည္။<br /><br />စင္ကာပူက ႏိုင္ငံၿခားသားေတြကို ႏွင္ထုတ္ခ်င္ေနၿပီ။<br />ေအဂ်င္စီက မမၾကီးကေတာ႕ လူအေရအတြက္ႏွင္႕ အက်ိဳးေဆာင္ခကို လက္တမ္းအေၿမွာက္အစားလုပ္ဆဲ။<br />ကြ်န္ေတာ္႕မွာေတာ႕ စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္ၾကီး ေနေနရသည္။<br /><br />တိုင္းတပါးမွ ေမာလ်စြာ ၿပန္ခဲ႕သည္။<br />ဘုရားေရွ႕မွၿခေသၤ႕ၾကီးက ငါ႕မွာ အိပ္မက္ေတြ ရွိေသးတယ္ကြာတဲ႕။<br />ကြ်န္ေတာ္လည္း စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္သား ဆက္ရပ္ေနမိသည္။<br /><br />ဘုရားကို ေရႊဆိုင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလွဴလိုက္သည္။<br />ဥရုၿမစ္ဆိုတာ ဝါညစ္ညစ္ေခ်ာင္းကေလးၿဖစ္သြားသတဲ႕လား။<br />စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္သား။<br /><br />စာေပေလာက ၅မွာ ၾကည္ေအးတစ္အုပ္သာ ရွိသည္။<br />ထိုေန႕က ကမာၻ႕ကဗ်ာေန႕၊ ကဗ်ာေတြရြတ္ၾကတာမ်ား မိုးသို႕ညံမတက္ပဲဗ်ာ။<br />ကြ်န္ေတာ္ စက္ဘီးခြလ်က္စီး၊ ရပ္ၾကည္႕ေနလိုက္သည္။<br /><br />၂၀၄လိုင္းကားေပၚ၌ အတြဲတစ္တြဲ ၿမင္မေကာင္းေအာင္က်ီစယ္ေနၾကသည္။<br />တခါက ပင္ပန္းၾကီးစြာအသည္းကြဲဖူးသူ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ခုေတာ႕ေအာက္ခံေဘာင္းဘီလဲသလို မိန္းမေတြကို ထည္လဲကစားေနၾကေလရဲ႕။<br />ကြ်န္ေတာ္လည္း စက္ဘီးေပၚမွာ ခြလ်က္သားေငးဆဲ။<br /><br />ေဘးဘက္မွ ကားၾကီးကားေကာင္းမ်ား ပန္းၿပီးေက်ာ္တက္သြားၾကသည္။<br />စက္ဘီးဆိုက္ကားမ်ား အေလာတၾကီး စီးနင္းေက်ာ္တက္သြားၾကသည္။<br />လက္လုပ္လက္စားမ်ား ေၿခက်င္လမ္းေလွ်ာက္သြားေနသည္။<br />ရိုင္ဖက္ကာ လွည္းၾကီးမ်ား တက်ိက်ိအသံေပး ေမာင္းႏွင္ေနၾကသည္။<br />ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ စက္ဘီးကိုခြလ်က္ ရပ္ေငးေနမိဆဲ...။<br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<br />Photo taken from <a href="http://www.flickr.com/photos/sajola/4159933616/">here</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-1453497188603365881?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-15266063582770366582010-03-24T00:53:00.003+08:002010-03-24T01:02:28.074+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S6jytx71c-I/AAAAAAAAAVo/g0z0CJT7y44/s1600-h/DSC03818.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S6jytx71c-I/AAAAAAAAAVo/g0z0CJT7y44/s400/DSC03818.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451874217244324834" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;">"ရွလြတ္"</span><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: left;">ဖိုးသၾကၤန္<br /><br /><br /><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-1526606358277036658?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-17764982107844998242010-03-16T22:19:00.000+08:002010-03-16T22:20:36.393+08:00Day (5) - Day (7)<br />ေတာင္းသူႏွင္႕ ေရာင္းသူမ်ား<br /><br />ဘုရားဖူးကားေပၚ ခပ္သုတ္သုတ္ေၿပးတက္လာမိသည္။ ဘုရားလဲ ဖူးခ်င္စိတ္မရွိေတာ႕။ ပရဝဏ္အတြင္း သြားေလရာ တေကာက္ေကာက္လိုက္ပါေနသည္႕ လူအုပ္ၾကီးကို ေရွာင္ေၿပးလာမိသည့္ မိမိဧ။္ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ခ်င္မွု၊ ရွက္ရြံ႕မွဳကိုပဲ အၿပစ္တင္ရမည္လား။ <br /><br />ေက်ာင္းေတာ္ရာဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ဘုရားဗုဒၶဝင္၌ အထင္အရွားေနရာတစ္ခု၊ ေနာက္ၿပီး ေရွးေခတ္ လယ္ကိုင္း၊ ငဖဲစသည့္ ဗုဒၶဘာသာဦးစြာေရာက္ရွိေသာ ပ်ဴေခတ္ဦးေဒသတိုင္းခမ္းမ်ား၏ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗိသုကာလက္ရာမ်ား အနည္းငယ္က်န္ရွိေနေသးေသာေနရာ။ အခ်ိန္ေပးေလ႕လာခ်င္ေသးေသာ္လည္း ပုဆိုးဆြဲ၊ အက်ၤီဆြဲၿဖင့္ သြားေလရာ သနားစဖြယ္ (ကြ်န္ေတာ့္အၿမင္) လိုက္ပါေတာင္းရမ္းေနေသာ ကေလးမ်ား၊ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား၊ သန္သန္မာမာမ်ား၊ ဂီလာနမ်ားကိုၿမင္ရေတာ့ ဘယ္လိုမွ စိတ္မေၿဖာင့္ႏိုင္ေတာ့။ <br /><br />ဘုရားဖူးလာသူအေဖာ္တခ်ိဳ႕လည္း စိတ္ညစ္ေနၾကၿပီ။ ေတာင္းသူကို သနား၍ ေပးလိုက္ၿပန္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္၊ ေနာက္တစ္အုပ္က ေရာက္လာၿပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ္႕လက္ထဲမွာလည္း ပါလာသည့္အေၾကြကုန္ၿပီ။ ႐ုပ္ခံကိုယ္၌က အားနာတတ္္ေသာပံုေပါက္ေနေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သြားေလရာ တအုပ္တမၾကီးလုိက္ေနၾကသည္။ ဘုရားပင္ စိတ္ေျဖာင့္လက္ေျဖာင့္ မရွိခိုးႏိုင္။ ခပ္သန္႕သန္႕႐ုပ္ရည္ရွိေသာ ကေလးမေလးမ်ားကို ေမးၿမန္းၾကည့္မိေတာ့ အတန္းပညာတတ္္ၾကၿပီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဘုရား၌ လမ္းၿပသေဘာလာလုပ္ေနသည္ဟုဆိုသည္။ (သူတို႕ကေတာ့ ေတာင္းသူမ်ားမဟုတ္၊ အတင္းလိုက္လံရွင္းၿပေနသူမ်ားသာၿဖစ္သည္)<br /><br />ေၾသာ္... ဗုဒၶဘာသာ ၿမန္မာၿပည္ကို ဦးဆံုးေရာက္ခဲ့သည့္ ေဒသ၊ ပထမဦးဆံုးရဟႏၱာမ်ားစတင္ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္ဆိုသည့္ ေဒသကလူေတြ ဘာလို႕မ်ား ဒီလုိေတြ ၿဖစ္ေနၾကရတာလဲ။ ဆင္းရဲလို႕ေတာင္းတာလား။ လြယ္ကူလို႕ေတာင္းတာလား။ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္တစ္ခုလို လုပ္ေနၾကတာလား။ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္မွုသည္ သူ႕တို႕ဘဝအတြက္ တိုးတက္သာယာေစမည့္ တခုတည္းေသာနည္းလမ္းေပလား။ လယ္ေတြ၊ ကိုင္းေတြ၊ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကသနည္း။ ေက်ာင္းေတြ၊ အလုပ္ေတြ ဘာၿဖစ္ေနၾကသနည္း။ ကိုးခ႐ိုင္စိမ္းလန္းစိုေၿပမွုသည္ ပိုက္ဆံရေသာ ကြ်န္းစိုက္ရံုႏွင္႕ ေက်နပ္မွဳေတြ ေပးႏိုင္ၿပီတဲ့လား။<br /><br />ကားမွန္မွတဆင့္ ေဘးဘီကို ေငးမိေတာ့ သားသည္အေမတစ္ေယာက္္ ညိဳညစ္ညစ္ကေလးငယ္တစ္ဦးကို ႏို႕တိုက္ေနသည္။ ကင္မရာကို ေၿမွာက္ၿပီးမွ ရင္ထဲဆို႕တက္လာ၍ ၿပန္ခ်လိုက္ရသည္။ မိခင္ေမတၱာသည္ ထာဝရအမွန္တရားသာၿဖစ္ဧ။္ ဆင္းရဲသည္ၿဖစ္ေစ၊ ခ်မ္းသာသည္ၿဖစ္ေစ၊ မိဘတို႕သည္ သားတို႕ကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကီးၿပင္းေစရာ၏။<br /><br />သို႕ေသာ္... ဤကမၻာဤဘဝ၊ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ ဘာသာသာသနာ ထြန္းလင္းရာေၿမ၌ ေမြးပါေသာ္ၿငား ဆင္းရဲမွဳ၊ မသိနားမလည္မွု ႏြံအိမ္၌ ႏွစ္သက္စြာ ေရာင့္ရဲကူးခတ္ေနၾကမည့္ ဒီသူငယ္ဒီလူေပါက္တို႕၏ လားရာသည္...။ သို႕တည္းမဟုတ္ ထိုလူငယ္ထိုမ်ိဳးဆက္တို႕၏ ရွင္သန္မွု အဓိပၸာယ္သည္...<br /><br />.....................................<br /><br />ေရႊစက္ေတာ္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အဝတ္ပင္မလဲႏိုင္။ အထက္ႏွင့္ ေအာက္စက္ေတာ္ရာမ်ားသို႕ အရင္ဆံုး သြားဖူးလိုက္သည္။ ဇန္နဝါရီမွ စ၍ သံုးလတိုင္တိုင္ က်င္းပေသာ ဘုရားပြဲသို႕ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ဘုရားဖူးမ်ားၿဖင့္ စည္ကားေနသည္။ ေစာင္းတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ႐ိုးရာမပ်က္ ေစ်းဆိုင္တန္းမ်ား၊ မုန္႕ဆိုင္တန္းမ်ားၿဖင့္ ၿပည့္က်ပ္ေနသည္။ <br /><br />တည္းခုိရာ တဲတန္းမ်ားအနီးတြင္လည္း ေခါင္းရြက္ၿဗက္ထိုး ေစ်းသည္မ်ား ဥဒဟိုသြားလာေရာင္းခ်ေနသည္။ သူတို႕ေရာင္းခ်ေနသည္ကလည္း စံုလွသည္။ ေရေႏြး၊ ေရွာက္သီးသုပ္၊ၾကာဇံဟင္းခါးမွသည္ ဟင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သနပ္ခါးတုံးမ်ားႏွင့္ တိုလီမိုလီ ေတာထြက္ပစၥည္းမ်ားအဆံုး အမည္စံုလွသည္။ <br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစု၏္ ေဖာက္သည္ကေတာ့ ေရေႏြးေရာင္းသည့္ ငဖဲမွ ေကာင္မေလးၿဖစ္သည္။ ဆံပင္ကို ငယ္ထိပ္၌ ဆံဝိုင္းသဖြယ္စုရစ္ထားၿပီး အညာေလ၊ အညာစကားၿဖင့္ ေၿပာတတ္ေလေတာ့ ေတာေပါက္ၿမိဳ႕ၾကီး ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမတေတြႏွင့္ စကားအလ်ဥ္းသင့္ေနမိသည္။<br /><br />သူကေလးက အားကိုးရသည္။ ေရေႏြးကို ဓာတ္ဘူးညိဳညစ္ညစ္ေလးေတြႏွင့္ လိုက္ေရာင္းသည္သာမက ကြ်န္ေတာ္တို႕ လိုအပ္ေသာ အျခားအရာမ်ားကိုလည္း ကိုယ္တိုင္လိုက္လံ ဝယ္ယူေပးသည္။ <br /><br />တကယ္ဆို သူမသည္ သာမာန္ေက်းေတာသူမေလးမဟုတ္ေပ။ အတန္းပညာ ငါးတန္းေၿဖထားၿပီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မိဘမ်ားႏွင္႕အတူ ဘုရားပြဲသို႕လိုက္ပါလာၿပီး ကူညီေရာင္းခ်ေပးေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ <br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ေမးၾကည့္မိျပန္ေတာ့ ေရႊစက္ေတာ္ ဘုရားပြဲသည္ အထက္အညာေဒသ (အထူးသၿဖင့္ လယ္ေဝး၊ ငဖဲ၊ မင္းဘူးေဒသ) ရွိ မိသားစုမ်ားအတြက္ ေႏြကာလ စီးပြားေရးတစ္ခုၿဖစ္ေလသည္။ ဤကာလ၌ ထိုေဒသမွ ေက်းလက္မိသားစုတို႕သည္ မိမိတို႕ဆိုင္ရာပိုင္ရာမ်ားကို စုစည္းထုပ္ပိုးၿပီး ဘုရားပြဲသို႕ လာေရာက္ ေရာင္းခ်ၾကေလ့ရွိသည္ဆိုဧ။္ သနပ္ခါးစိုက္သူက သနပ္ခါးလာေရာင္းမည္။ ယိုထိုးတတ္သူက ယိုမ်ိဳးစံုလာေရာင္းမည္။ လက္မွုပစၥည္းလုပ္တတ္သူက သူ႕လက္ထြက္ေလးေတြလာေရာင္းမည္။ တတ္္ႏိုင္သူမ်ားက ဆိုင္လာဖြင့္မည္။ မတတ္ႏိုင္သူမ်ားကေတာ့ ေစာေစာကေကာင္မေလးတို႕ မိသားစုလို ဟင္းေလးေတြခ်က္၊ ေရေလးေတြက်ိဳလို႕ လိုက္ေရာင္းၾကမည္။ <br /><br />ေနာက္ဆံုး ဘာမွမလုပ္တတ္သူ (မလုပ္ခ်င္သူတို႕က) တဲၾကိဳတဲၾကားလိုက္ၿပီး ေတာင္းရမ္းမည္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဘုရားပြဲကာလတစ္ေလွ်ာက္ မန္းေခ်ာင္းအေၿခ၌ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႕ တဲေလးေတြထိုးလို႕ စီးပြားရွာၾကရသည္။ <br /><br />ကြ်န္ေတာ္သည္ လူအမ်ားကို စိတ္ဝင္စားသူၿဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ဘုရားပြဲေစ်းသည္မ်ားကို ဂ႐ုတစိုက္ လိုက္လံၾကည့္ေနမိသည္။ ရန္ကုန္ဆိုင္ၾကီးမ်ားထက္ပင္ ဟင္းအရသာေကာင္းေကာင္း ခ်က္ေရာင္းေသာ အဘိုးၾကီးမ်ားလည္း ရွိ၏္ ေဘာင္းဘီဝတ္ၿပီး ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ ပိုက္ဆံေတာင္းသူမ်ားလည္း ရွိ၏္ ေစ်းဆစ္စရာမလိုေလာက္ေအာင္ထိုက္တန္ေသာ လူတစ္ရပ္ခန္႕ သနပ္ခါးတိုင္မ်ားၾကား ခပ္ငိုက္ငိုက္ထိုင္ေနေသာ မိန္းမၾကီးမ်ားလည္း ေတြ႕ရ၏ ႏွုတ္ခမ္းနီရဲရဲဆိုးၿပီး ကြမ္းယာေရာင္းသူမ်ားလည္း ရွိ၏္ ေတာဗီြဒီယို႐ံုအမွတ္ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕လမ္းေပၚ ေဆးလိပ္တိုကိုက္၊ ထိုင္ၾကည္႕ေနၾကေသာ အညာသားၾကီးမ်ားလည္း ရွိ၏ မ်ားၿပားလွေသာ နတ္ကြန္းမ်ားအနီး တတြတ္တြတ္ရြတ္ဖတ္ေပးေနေသာ ခပ္တည္တည္လူမ်ားလည္း ရွိ၏္ မူး႐ူးၿပီး မန္းေခ်ာင္းေရ၌ တေနကုန္တေနခမ္း ေသာင္းၾကမ္းေနသူမ်ားလည္း ရွိ၏္ သားတြဲေလာင္း္ သမီးတြဲေလာင္းၿဖင့္ ေစာင္းတန္းေဘာင္နံေဘး ပန္းေတာင္းေလး ခ် ေရာင္းေနသူမ်ားလည္း ရွိ၏္ တေနကုန္ပင္ပန္းလာသမွ် တဲကုတ္ကုတ္ ဘုံဆိုင္မ်ားဝယ္ ၿမန္မာကာရာအိုေကမ်ားကို အဆီတဝင္းဝင္း မ်က္ႏွာမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကေသာ လက္လုပ္လက္စားမ်ားလည္း ရွိ၏္ ၆၀၀ေက်ာ္ရွိသည့္ ေစာင္းတန္းေလွကားကို ခပ္သြက္သြက္တက္ေနေသာ ေရကုသိုလ္ယူမည့္ မင္းဘူးမွညီအကိုမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ဧ။္ သားတစ္ေကာင္လက္ဆြဲ၊ ေနာက္တစ္ေကာင္ ခါးထစ္ခြင္လို႕ တစ္တဲဝင္တစ္တဲထြက္ ဟင္းက်န္ထမင္းက်န္လိုက္ေတာင္းေနေသာ မိန္းမမ်ားလည္း ရွိဧ။္ ဘုရားဖူးမ်ားတက္လာတိုင္း သဘက္ေလးႏွင့္ေခြ်းသုတ္၊ အသံၿပာေအာင္ ေအာ္ေရာင္းရရွာေသာ အဘြားအိုမ်ားလည္းရွိ၏္ ငဖဲသူေလးလို မိဘကိုလုပ္ေကြ်းရန္ တေနကုန္ ေၿခတိုေအာင္ေစ်းလိုက္ေရာင္းေနသူမ်ားလည္း ရွိ၏ <br /><br />တဲေပၚ၌ တနယ္တေက်းတြင္ ပိုက္ဆံရွာၿပီး ၿပန္လာသူတစ္ေယာက္ စာေရးေနသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ တနယ္တေက်းတြင္ ပိုက္ဆံလာရွာသူေနာက္တစ္ေယာက္ ဖိနပ္ဗလာၿဖင့္ ေက်ာက္စရစ္လမ္းေပၚ၌ လမ္းသလားေနသည္။ ဘာကြာသနည္း။ စားဝတ္ေနေရးဟူသည့္ ထမ္းပိုးေအာက္၌ ထိုသူတို႕သည္ လွည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဆြဲေနၾကေလသည္။ တခ်ိဳ႕က ႐ိုးသားမွုၿဖင့္ ပင္ပန္းစြာဆြဲ၏ တခ်ိဳ႕က တတ္္သိမွုၿဖင့္ ယဥ္ေက်းစြာဆြဲၾက၏ တခ်ိဳ႕က စဥ္းလဲမွဳၿဖင့္ သက္သာစြာဆြဲၾက၏ တခ်ိဳ႕က သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္းၿဖင့္ ေတာင္းရမ္းေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က ေမာက္မာခက္ထန္စြာ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနၾကသည္။ ကံဇာတ္ဆရာသည္ ဇာတ္ကြက္ခြဲ တကယ္ကို ေတာ္လွပါေပသည္။<br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-1776498210784499824?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-1725500107902294382010-03-12T22:48:00.000+08:002010-03-12T22:51:40.315+08:00Day (4)<br />စာအုပ္ဆိုင္ရွင္<br /><br />ေရာက္တာနဲ႕ အဝတ္အစားလဲၿပီး ရပ္ကြက္တစ္ပတ္ တိုင္းခန္းလွည္႕ၿဖစ္သည္။ ပထမဆံုးေၿခဦးလွည္႕ၿဖစ္တာက စာအုပ္ဆိုင္ၿဖစ္သည္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ႕ ရွင္းပါသည္။ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး အီးဘုတ္မ်ား၊ ႐ုပ္ရွင္မ်ား၊ ဂိမ္းမ်ားႏွင္႕ ႏွစ္ပါးသြားၿပီးသကာလ ငယ္ရည္းစား စာအုပ္မ်ားကို လြမ္းလို႕ၿဖစ္သည္။<br /><br />ခုသြားေနသည္႕ စာအုပ္ဆိုင္သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သမိုင္းသို႕ ေၿပာင္းခါစကတည္းက ငွားေနက်ဆိုင္ၿဖစ္သည္ဆိုေတာ႕ ၂၄ႏွစ္ေက်ာ္ သက္တမ္းရွိေခ်ၿပီ။ ဒီေတာ႕ စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္စံုသည္။ ငယ္ငယ္ ဝလံုးေတာင္ ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိခင္ကတည္းက အေဖစာအုပ္သြားငွားလွ်င္ လိုက္လိုက္သြားၿပီး ကာတြန္းစာအုပ္ေတြလုိက္လွန္ ပံုေတြလုိက္ၾကည္႕လုပ္ေနက်ၿဖစ္သည္။ <br /><br />ဒီဆိုင္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ သမိန္ေပါသြပ္ကို သိခဲ႕သည္။ ဆရာတြတ္တို႕ ၾကံဳတိုင္းႏွင္႕ရင္းႏွီးခဲ႕ရသည္။ ပ႐ုပ္ဆီတို႕၊ ၿပာဂေလာင္ ၿပာဂေခ်ာင္တို႕၊ ဖီးၾကမ္းတို႕သီးေမႊးတို႕ႏွင္႕ ဆံုဆည္းခဲ႕ရသည္။ နည္းနည္းၾကီးလာ၍ သိုင္းေလာကထဲမွ သူရဲေကာင္းေပါေတာေတာမ်ား၏ စြန္႕စားခန္းမ်ားကိုလည္း ထမင္းေမ႕ဟင္းေမ႕ ဖတ္ခဲ႕ရသည္။ ေနာက္ပိုင္း စာအရသာခံတတ္္လာျပီး ဝတၳဳေတြ ဖတ္ၿပန္ေတာ႕လည္း မင္းလူ၊ ေအာင္လင္း၊ ၿငိမ္းေက်ာ္၊ မစႏၵာတို႕ႏွင္႕ ဒီဆိုင္ကပဲ မိတ္ဆက္ေပးခဲ႕သည္။ မဂၢဇင္းဘက္မွာဆိုလွ်င္လည္း ႏြယ္နီတို႕၊ သုတစြယ္စံုတို႕ကစ ရနံ႕သစ္တို႕ ေသာင္းေၿပာင္းေထြလာတို႕အဆံုး တင္သမွ် ဖတ္ၿဖစ္ခဲ႕သည္။<br /><br />ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႕ မ်က္စိလည္သြားသည္။ တခ်ိန္က ေမွာင္ကုတ္ကုတ္ စာအုပ္စင္ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ေတြ မရွိေတာ႕၊ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းႏွင္႕ ဘာသာၿပန္စာအုပ္မ်ားမရွိေတာ႕။ လူေတြဝိုင္းအံုေနေသာ အငွားဆိုင္စားပြဲမရွိေတာ႕။ ထိုေနရာတြင္ P2 စက္မ်ား၊ တီဗီြမ်ား၊ ဝူးဝူးဝါးဝါး ခုတ္ထစ္ကစားေနေသာ ကေလးမ်ားသာ ရွိေတာ႕သည္။ ဘယ္ႏွယ္႕ၿဖစ္ရတာတုန္း။ ဆိုင္ထဲကို ဝင္လိုက္ေတာ႕ ခင္မင္ရင္းစြဲ ဆိုင္ရွင္လင္မယားက ဝမ္းသာအယ္လဲ ႏွုတ္ဆက္ဆီးၾကိဳသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဝမ္းနည္းစိတ္နဲ႕ အခ်ိန္မဆိုင္း စာအုပ္ဆိုင္ဘဝေၿပာင္းပံုကိုေမးေတာ႕ သူက ခုလိုေၿပာသည္။<br /><br />ေအးကြာ။ တို႕လဲ တသက္လံုးတည္ေထာင္လာတဲ႕ စာအုပ္ဆိုင္ေလးကို ဘယ္ၿဖဳတ္ခ်င္ပါ႕မလဲ ဖိုးသၾကၤန္ရယ္။ ဒါေပမယ္႕ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေတြ ေခတ္ကုန္သြားၿပီကြ။ မင္းသိတဲ႕အတိုင္း စာအုပ္ေစ်းေတြက ေခါင္ခိုက္ကုန္ၿပီေလ။ ကြာလတီဆိုတဲ႕ မဂၢဇင္းေတြကလည္း မာတိကာေတာင္ ရွာမရေအာင္ ေၾကြစာရြက္ေတြနဲ႕ထြက္ပါရဲ႕၊ ေစ်းသာၾကီးသြားၿပီး ဘာအႏွစ္သာရမွ မေပး။ အရင္းေလးေၾကေအာင္ အငွားခေတြလိုက္တင္ေတာ႕လည္း သာမာန္လူတန္းစားတစ္ေယာက္္အတြက္ စာအုပ္ငွားခ တအုပ္ သံုး၊ေလးရာဆိုတာ နည္းလားကြာ။ ေနာက္ၿပီး စာေကာင္းေပေကာင္းကလည္း မင္းတို႕ေခတ္ကလို မထြက္ေတာ႕ပါဘူးကြာ။ ဝတၳဳေတြဆိုလည္း ခ်စ္ၾကိဳက္ကြဲညား ဒါမွမဟုတ္ ရယ္ငိုၿပံဳးခ်စ္ေတြပဲ ဆိုေတာ႕ ပရိသတ္က ၿငီးေငြ႕လာၾကတာေပါ႕ေလ။ ကာတြန္းဆိုရင္ လူသစ္တန္းေတြ မရွိသေလာက္၊ ရွိတဲ႕လူေတြကလည္း ပါဝါရိမ္းဂ်ားေတြ၊ Ben Tenေတြကို အတုခိုးမွီးေရးေနၾကဆိုေတာ႕ ဘယ္လိုလုပ္ ေကာင္းေတာ႕မလဲ။ <br /><br />ဒါေပမယ္႕ဗ်ာ။ စာအုပ္အေဟာင္းေတြ၊ အရသာရွိတဲ႕ စာအုပ္ေတြ ဆိုင္မွာရွိၿပီးသားပဲ။ အသစ္ေတြလည္း ထြက္ေနတာပါပဲ။ ခုလို ၿဖဳတ္ပစ္လိုက္တာေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းႏွေၿမာတယ္ဗ်ာ။<br /><br />အင္း ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ ဒါေပမယ္႕ ဖိုးသၾကၤန္ရယ္။ တို႕တကယ္ ဆိုင္ၿဖဳတ္ၿပီး ဂိမ္းဆိုင္ေၿပာင္းေထာင္ရတဲ႕အေၾကာင္းအရင္းက စာအုပ္ေတြေၾကာင္႕မဟုတ္ဘူးကြ။ လူေတြေၾကာင္႕....<br /><br />ဗ်ာ...။ လူေတြေၾကာင္႕၊ ဟုတ္လား။<br /><br />ဟုတ္တယ္ကြ။ ခုေခတ္မွာ စာအုပ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြ ထြက္ၾကပါရဲ႕။ ဒါေပမယ္႕ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ စာဖတ္တဲ႕လူတန္းစား မရွိသေလာက္ၿဖစ္သြားၿပီကြာ။ မင္းတို႕လက္ထက္မွာကတည္းက စပယ္ၿဖဴတို႕၊ ရနံ႕သစ္တို႕၊ ဟန္သစ္တို႕လို စာေလးေလး၊ အရသာအၿပည္႕ပါတဲ႕ စာအုပ္ေတြ ဖတ္တဲ့သူ ဘယ္ေလာက္နည္းသလဲဆိုတာ မင္းအသိပါကြာ။ တခါတေလ ဝယ္တဲ႕အရင္းေတာင္ မေက်ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ငါကိုယ္တိုင္က စာဖတ္ဝါသနာပါၿပီး မင္းတို႕လို စာသမားေတြအတြက္ အ႐ွံဳးခံတင္ေပးခဲ႕ပါတယ္။ ခုေတာ႕ အဲဒီလို စာအုပ္ေတြရွားလာတဲ႕အၿပင္ ရွိၿပီးသား စာအုပ္ေတြကိုေတာင္ ဖတ္တဲ႕လူရွားသြားပါၿပီ။ <br /><br />ခုေခတ္ကေလးေတြအဖို႕ သမိန္ေပါသြပ္ မလိုေတာ႕ဘူး။ Naruto ရွိေနၿပီ။ တြတ္္ပီမလိိုေတာ႕ဘူး။ Prison Break ရွိေနၿပီ။ ေရႊေခါင္းေၿပာင္မလိုေတာ႕ဘူး။ ပါဝါရိမ္းဂ်ားရွိေနၿပီ။ သူတို႕အဖို႕ စာဖတ္ၿခင္းဆိုတာ ဂိမ္းႏွိပ္တာေလာက္၊ အင္တာနက္မွာ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ Surfing လုပ္တာေလာက္ စိတ္ဝင္စားစရာ မေကာင္းေတာ႕ဘူးေလ။ ဒီလို Demand နည္းတဲ႕အလုပ္ကို ဝါသနာတစ္ခုတည္းနဲ႕ ငါတို႕လဲ ဆက္ၿပီးလုပ္ဖို႕ မလြယ္ေတာ႕ဘူးေပါ႕ကြာ။<br /><br />ဂိမ္းႏွိပ္တာဟာ ကေလးေတြနဲ႕ လူငယ္ေတြအတြက္ တံု႕ၿပန္မွုႏွင္႕ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးထက္ၿမက္လာေစတယ္ဆိုေပမယ္႕ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ၊ စာေပမဂၢဇင္းေတြကေပးတဲ႕ ဗဟုသုတနဲ႕ ရသခံစားမွုကိုေတာ႕ ဘယ္ရႏိုင္ပါ႕မလဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ၿပန္လာေတာ႕ အစ္ကို႕ဆိုင္က စာအုပ္ေလးေတြဝယ္ၿပီး ရြာကဘုန္းေတာ္ၾကီးဖြင္႕ထားတဲ႕ မူလတန္းစာသင္ေက်ာင္းကို လွဴမယ္လို႕ ရည္ရြယ္ထားတာဗ်။ ခုေတာ႕ သြားပါၿပီ။ ဒါနဲ႕ ဆိုင္က စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္သလဲဗ်ာ။<br /><br />ဒီလိုပါပဲကြာ။ အေဟာင္းကို အေဟာင္းေစ်း၊ အစုတ္ေတြကိုေတာ႕ ပိႆာခ်ိန္နဲ႕ ေရာင္းပစ္လိုက္ရတာပါပဲ။<br /><br />ဗ်ာ...။ ေၾသာ္... ပိႆာခ်ိန္နဲ႕ဆိုေတာ႕ ခုအခ်ိန္ေလာက္ဆို င႐ုတ္သီးမွဳန္႕ထုပ္တဲ႕ စကၠဴၿဖစ္ရင္ၿဖစ္၊ Recycle လုပ္တဲ႕ေပ်ာ႕ဖတ္ၿဖစ္ရင္ၿဖစ္ကုန္ၿပီေပါ႕ေနာ္။<br /><br />ေအးကြာ။ ငါလဲ အႏွစ္ ၂၀၊ ၃၀ေလာက္ဖြင္႕ခဲ႕တဲ႕ ဆိုင္ကို သံေယာဇဥ္ေတာ႕ ရွိတာေပါ႕ေလ။ ဒါေပမယ္႕ စားဝတ္ေနေရးဆိုတာက ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား။<br /><br />ဆိုင္ထဲက ဝမ္းနည္းစိတ္နဲ႕ ၿပန္ထြက္လာေတာ႕ ဆိုင္ထဲမွာ ကေလးမ်ား RAW နပန္းေခြေဆာ႕သံ၊ ၿငင္းသံခုန္သံမ်ား ကပ္ညိွပါလာသည္။ ယခုလို ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ေသာ ဂိမ္းမ်ား၊ သတ္ၿဖတ္ကလိမ္က်ရေသာ ဂိမ္းမ်ားကိုသာ အပမ္းေၿဖေဆာ႕ခြင္႕ရၾကေတာ႕သည္႕ ေနာင္လာမည္႕ ကေလးသူငယ္မ်ား (လူၾကီးၿဖစ္လာမည္႕သူမ်ား)ဧ။္ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ ဗဟုသုတမ်ားကို တုန္ရီေမာဟိုက္စြာေတြးေနမိရင္း၊ ကုန္စံုဆိုင္မ်ား၌ ထုပ္ပိုးစရာစကၠဴအၿဖစ္ စုတ္ၿဖဲခံေနရသည္႕ အလြန္တန္ဖိုးရွိေသာစာရြက္၊ စာအုပ္မ်ားကို ႏွေမ်ာတသေနရင္းၿဖင္႕ ငယ္ငယ္က မသိနားမလည္က်က္မွတ္ခဲ႕ဖူးေသာ ကဗ်ာတုိေလးကို သတိတရ ရြတ္ေနမိပါေတာ႕တယ္ခင္ဗ်ာ။<br /><br /><br />သုစိပုဘာ ဝိလိသိဓာ<br />အကၡရာရွစ္လံုး စာပန္းကံုးကို <br />သီကုံးပန္းသြင္ ေန႕တိုင္းဆင္ေလာ႕....<br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-172550010790229438?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-22174134517264149252010-03-09T23:16:00.001+08:002010-03-09T23:20:52.645+08:00Day (3)<br />ေဗဒင္ဆရာ<br /><br />ဗိုက္ေတာ္ေတာ္ဆာေနၿပီ၊ ေဟာတဲ႕လူက အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ေဟာတုန္း။ တကယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္က ေဗဒင္လာေမးတာမဟုတ္။ ဒါေပမယ္႕ အသိေဗဒင္ဆရာဆီ လမ္းၾကံဳဝင္ႏွုတ္ဆက္မိေလေတာ႕ သူ႕ပညာသူ႕အာကို နားေထာင္ရေပေတာ႕မေပါ႕။ <br /><br />ေဟာေနသူက နယ္နယ္ရရေတာ႕မဟုတ္ေပ။ စင္ကာပူမွ တ႐ုတ္သူေဌးမ်ားကပင္ တကူးတက ပင္႕ဖိတ္ေမးၿမန္းယူရေလာက္ေအာင္ ထက္ၿမက္သူၿဖစ္သည္။ သူေဟာတာကလည္း အမ်ားနည္းတူ နည္းတစ္မ်ိဳး၊ ႐ွူေထာင္႕တစ္ခုတည္းက ေဟာတာမ်ိဳးမဟုတ္။ နည္းေပါင္းစံု၊ ပညာေပါင္းစံုႏွင္႕ ၾကံဳသလုိ လက္တန္းေဟာၿခင္း ၿဖစ္သည္။<br /><br />အထူးသၿဖင္႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕လို နားေထာင္ေပးႏိုင္သူ၊ စိတ္ဝင္စား (ခ်င္ေယာင္ေဆာင္) သူမ်ားႏွင္႕ ၾကံဳလွ်င္ ေဗဒင္ေဟာသည္ထက္ ေဗဒင္အေၾကာင္း ခေရေစ႕တြင္းက် ေၿပာေနသည္က မ်ားသည္။ အခုလည္း ေန႕လည္ ၁၂နာရီက သူ႕ကို လာႏွုတ္ဆက္မိသူ ကြ်န္ေတာ္ ဖင္စကာကြက္ (ခံုမွ အကြက္အတိုင္း)ၿဖစ္မတက္ ထိုင္နားေထာင္ေနရသည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ထိုင္စကားေၿပာေနတာ ဓာတ္ခန္းတစ္ခု၊ ေဗဒင္ခန္းလည္း မဟုတ္ေပ။ ဘိလိယက္ခံုေဘး၌ ၿဖစ္သည္။ ထမင္းစားစားပြဲဝိုင္းေလးေပၚ၌ တဲေရာ႕ဖဲခ်ပ္မ်ား၊ ဖန္လံုးမ်ား၊ ေက်ာက္သင္ပုန္းေက်ာက္တံႏွင္႕ ေဗဒင္ဆိုင္ရာ စာအုပ္မ်ား ပ်ံ႕ၾကဲေနသည္။ အခု ေဟာေနတာ ဇာတာခြင္ၾကည္႕ေဟာေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ ေရွ႕ကနည္းေတြကို လိုက္နားေထာင္ၿပီး summarize လုပ္ထားရတာပင္ စာမ်က္ႏွာ ၈ရြက္ခန္႕ရွိေခ်ၿပီ။ လူလဲ ဗိုက္ဆာတာေရာ၊ ပူတာေရာေၾကာင္႕ ၿငီးစီစီၿဖစ္ေနသည္။<br /><br />မင္းကို ခုေဟာေနတာ တို႕ၿမန္မာ႕႐ိုးရာ ဇာတာခြင္အတိုင္းကို ငါနည္းနည္း Modify လုပ္ထားတဲ႕နည္းနဲ႕ေဟာေနတာကြ။ မင္႕ဇာတာအရ မင္းဟာ "မင္းမေဟာ္ ထင္ေပၚ" ဆိုတဲ႕ကိန္းအတိုင္း ပညာနဲ႕ အက်ိဳးေပးၾကီးပြားမယ္႕ေကာင္ပဲ။ <br /><br />မင္း မေဟာသဓာဇာတ္အစအဆံုး ဖတ္ဖူးတယ္မဟုတ္လား....။<br /><br />ဖတ္ဖူးပါတယ္ဦး။<br /><br />ေအး၊ သေဘာကေတာ႕ကြာ မင္းဟာ ပညာနဲ႕ ၾကီးပြားမယ္။ ဒါေပမယ္႕ မင္းပညာအရည္အခ်င္းဟာ ခ်က္ခ်င္းၾကီး ဝုန္းဒိုင္းအသိအမွတ္အၿပဳခံရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး မေဟာသဓာဟာ သူ႕လိုပညာရွိအမတ္ေတြရဲ႕ တိုက္ခိုက္ကုန္းေခ်ာမွုကို ခံရတယ္ဆိုေတာ႕ မင္းမွာလဲ ဇာတာအရ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး အတိုက္အခိုက္ေတြနဲ႕ ရွင္သန္ရလိမ္႕မယ္။ ေနာက္ၿပီး...<br /><br />ဟုတ္ကဲ႕။ ေၿပာပါဦး။<br /><br />မေဟာသဓာ.... မိန္းမ ဘယ္လိုရွာသလဲကြ။<br /><br />တရြာဝင္တရြာထြက္ရွာတယ္ေလ။<br /><br />ဘာလို႕ရွာတာတုန္း။<br /><br />ေခ်း(ဂ်ီး) မ်ားလို႕ေပါ႕ဦးရယ္။ ဟဲ<br /><br />ေအး မင္းလည္း အဲလိုကိန္းမွာေမြးတာဆိုေတာ႕ အဲလိုပဲလာမွာပါပဲ။<br /><br />မဆိုးဘူးဟ....။ ငါ ေခ်းမ်ားတာေရာ၊ <a href="http://phothagyan.blogspot.com/2009/10/blog-post_10.html">ေရႊ႐ုပ္ဆိုၿပီး </a>မတန္မရာမွန္းထားတာေရာ မွန္သား... <br /><br />မိန္းမရေတာ႕ ကံေကာင္းမယ္ေမာင္။ ရၿပီး ၿပႆနာတက္ရင္ေတာင္ ဟိုဘက္ကမွားလို႕မဟုတ္ မင္းဘက္က မွားလို႕ပဲၿဖစ္မွာ...<br /><br />(ဒါေတာ႕ မသိ။ ခုေတာ႕ ရည္းစားေတာင္ မူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပဖို႕ ရွဴစရာမေတြ႕ေသး)<br /><br />ေနာက္ၿပီး မင္းအိမ္ေထာင္ေရးမွာ Gemini ဆိုတဲ႕ Twin effect ဝင္ေနတယ္။ သတိထား...<br />တစ္မဟုတ္ဘူး၊ ႏွစ္ၿဖစ္လာလိမ္႕မယ္။<br /><br />(ၿမတ္စြာဘုရား...။ ဖန္သၾကိဳးတို႕ ဇာတာစြံခ်က္၊ ရတာေတာင္ အမႊာဆိုပါလား။ ႏွစ္ပင္လိမ္ဆိုပါလား။ ၾကည္႕ၾကေသးတာေပါ႕ ေဗဒင္ဆရာရယ္)<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ၿပံဳးသြားေတာ႕ သူက ေမာ႕ၾကည္႕ၿပီး ဆက္ေၿပာသည္။<br /><br />မယံုလို႕လားကြ။ အတပ္ေဟာလိုက္မယ္။ မင္း ေနာက္ႏွစ္ထဲမွာ စြံ႕လိမ္႕မယ္။ ေရွာင္လို႕မရေအာင္ကို စြံမွာ။ မင္းအေမကို ၾကိဳသာ ေၿပာထားေပေတာ႕။<br /><br />(ကိုယ္က်ိဳးေတာ႕နည္းပါၿပီ။ မိန္းမယူရမွာ၊ တာဝန္ယူ အိမ္ေထာင္တည္ရမွာ ေၾကာက္လြန္းလို႕ ရည္းစားစကားေၿပာၿပီးတိုင္း ဟုတ္တိပတ္တိ ဆက္မလိုက္တတ္္တဲ႕ေကာင္ကို စြံမယ္အတင္းေၿပာေနပါလား။ သကၤန္းစီးဖို႕အၾကံေတာ႕ ေရစုန္ေမွ်ာေတာ႕မွာပဲ)<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ တြန္႕သြားေလ၊ သူက သူ႕ပညာကို မယံုဘူးထင္ၿပီး နည္းအသစ္ေတြနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၿပာေလ၊ ေဟာကိန္းအားလံုးကလည္း စြံမယ္ၾကီးပဲ ေၿပာေလ၊ ကြ်န္ေတာ္ကလန္႕ေလ။ ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုး သူလဲ အာေၿခာက္၊ ကြ်န္ေတာ္လဲ မူးေနာက္ၿပီး ၿပန္လာရေတာ႕တာပါပဲ။<br /><br />မိန္းမအေၾကာင္းေၿပာေတာ႕ နည္းနည္းေတာ႕ မ်က္လံုးက်ယ္သြားသေပါ႕။ စြံခ်င္လြန္းလွလို႕ေတာ႕မဟုတ္။ စြံၿပီးေနာက္ကို ေတြးေၾကာက္လြန္းလို႕သာ ၿဖစ္ပါသည္။ ေဗဒင္ကို ၾကံဳလို႕၊ အိမ္ကအတင္းေမးခိုင္းလို႕ေမးတိုင္း ေကာင္းတာေတြခ်ည္း ေဟာခံေနရေတာ႕ ေမးဖို႕ၿမန္းဖို႕ စိတ္က သိပ္မပါ။ ယံုလည္း ယံုလွသည္မဟုတ္။ <br /><br />ေဗဒင္ဆိုသည္က ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ ၿဖစ္ရပ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ကိစၥေပါင္းမ်ားစြာကို ကိုက္ညိွ က်မ္းၿပဳထားသည္ဆိုေသာ္လည္း သိပၸံပညာအရေရာ၊ ဘာသာတရား႐ွဳေထာင္႕အရပါ အၿမဲတမ္းကိန္းေသဆိုတာမရွိ။ ေနာက္ၿပီး တကယ္တမ္း အတိအက်ေဟာဖို႕ဆိုတာ ေဟာႏိုင္သူဆိုတာ လက္ခ်ိဳးေရလို႕ရသည္ေလ။ ဒီေတာ႕လည္း ကြ်န္ေတာ္သည္ ေဗဒင္ဆရာ ေကာင္းတာေၿပာေၿပာ၊ ဆိုးတာေဟာေဟာ မွတ္ထားၿပီး မၿဖစ္ေအာင္လုပ္သည္႕ အရြဲ႕တိုက္ၿခင္းကသာ မ်ားသကိုး။<br /><br />ခုလည္း စာထဲထည္႕ေရးရတာက ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ဖိုးသၾကၤန္တစ္ေယာက္ ေရွာင္လႊဲမရေသာ ကံပစ္ခ်၍ စြံကိန္းၾကီး ရွိေနသည္ကို ပရိသတ္ၾကီးအား အသိေပးလိုၿခင္းသာ ၿဖစ္ပါေၾကာင္း...<br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-2217413451726414925?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-80292421646848329782010-03-07T15:31:00.003+08:002010-03-07T16:16:46.879+08:00Day (2)<br />အေရာင္းဝန္ထမ္း<br /><br />အိမ္က တီဗီြေတာ္ေတာ္ေဟာင္းေနၿပီ။ ဝယ္ထားတာ ၄ႏွစ္ေက်ာ္ကို နဂိုတည္းက တပတ္ရစ္ဂ်ပန္မိတ္ေလးဆိုေတာ႕ ဘာၾကည္႕ၾကည္႕ 3D ႐ုပ္ရွင္ မ်က္မွန္ခြ်တ္ၾကည္႕သလို ႏွစ္ထပ္သံုးထပ္ေတြ ၿဖစ္ေနသည္။ ဒါကို အိမ္ကအသစ္မဝယ္ေသးပဲ သားၾကီးၾသရသ ကြ်န္ေတာ္အလာကို ေပေစာင္႕ေနၾကသည္။ ဒီေတာ႕လည္း တာဝန္ရွိသည္႕အတိုင္း စေနေန႕ေဘာပြဲအမွီေလး ပန္းဆိုးတန္းေၿပးကာ အီလက္ထေရာနစ္ဆိုင္ေတြ ေၿခတိုေအာင္ ေလွ်ာက္ၾကည္႕လိုက္ရွာရေတာ႕သည္။<br /><br />လမ္းမွာ ညီလိုၿဖစ္ေနသည္႕ တပည္႕ေဟာင္းတစ္ေကာင္ကို ဝင္ေခၚလိုက္ေသးသည္။ ၿမိဳ႕ထဲကေတာ႕ မေၿပာင္းလဲေသး၊ လြန္ခဲ႕ေသာႏွစ္ႏွစ္ကအတိုင္း ေၿမာင္းဖံုးေတြေပါက္ဆဲ၊ ပလတ္ေဖာင္းေပၚ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြ ၿပည္႕ေနဆဲ။ Samsaung၊ Sony၊ LG ဆိုင္ၾကီးေတြကို အရင္ဝင္ၿပီးေနာက္ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းေပၚရွိ အီလတ္ထေရာနစ္ဆိုင္ၾကီးတစ္ဆိုင္သို႕ ဝင္စနည္းနာခဲ႕ၾကသည္။<br /><br />ဝင္တာႏွင္႕ ဆိုင္ထဲမွာ ထိပ္ေၿပာင္ေၿပာင္၊ ခပ္ပုပု (တိုက္ဆိုင္မွုရွိလွ်င္ ခြင္႕လႊတ္) လူတစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီး ဘာလိုခ်င္လည္း ညီဟုေမးသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ကြ်န္ေတာ္ တီဗီြ Flat 26"၊ 32" ၾကည္႕ခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ငါ႕ညီ ဘယ္ေလာက္သံုးဖို႕မွန္းထားလဲ၊ အကိုတို႕ဆီမွာေတာ႕ တံဆိပ္အကုန္ရွိသကြာ....။ ေမာင္ေသာင္းစိန္ေရ၊ ဒီကအကိုေတြကို ခံုေလးေတြေပးလိုက္ပါဦး၊ လာ ညီ ဆိုင္ထဲကို။ အကို ညီၾကိဳက္တာ ဖြင္႕ၿပမယ္။</span><br /><br />သာမာန္အတိုင္းဆိုလွ်င္ေတာ႕ ဒီေလာက္အထိ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေမးမည္မဟုတ္။ ဒါေပသိ... ေၾသာ္ ဒီဆိုင္က ၿဖစ္သြားေတာ႕လည္း ေနာက္ေန႕ေတြ လိုက္ရွာစရာမလိုေတာ႕ဘူး၊ ခုလည္း တံဆိပ္အစံု ယွဥ္ၾကည္႕လို႕ရႏိုင္တာေပပဲ ဆိုၿပီး ညီအကိုႏွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ထဲ ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကသည္။<br /><br />ဆိုင္ဝန္ထမ္းေလးက ကတ္ထူဘံုးႏွစ္ဗူး ယူခ်လာကာ ဖြင္႕ေနသည္။ ထိပ္ေၿပာင္ေၿပာင္လူကလည္း ကရားေရလႊတ္ တတြက္တြက္ ရွင္းၿပေနသည္။ ဘယ္တံဆိပ္က ဘယ္ေလာက္၊ ဘာယူရင္ ဘာေပးမယ္၊ ဘာကေတာ႕ ဘယ္လို ဘာညာသာရကာေပါ႕ခင္ဗ်ာ။<br /><br />သူဖြင္႕စမ္းၿပတာက တ႐ုတ္ကာရာအုိေကေခြ....။ နဂိုတည္းက ဗီြစီဒီကြာလတီကို တ႐ုတ္ေအာက္စက္ႏွင္႕ ဖြင္႕ၿပေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ ေသခ်ာမေဝခြဲႏိုင္၊ ဒါေၾကာင္႕ သင္႕ေတာ္ရာ ဒီဗီဒီေခြတစ္ခုေတာင္းၿပီး ဖြင္႕ခိုင္းရသည္။ ဒါလည္း ယူလာတာက ၁၆ ေခြ တခ်ပ္၊... ဆိုေတာ႕ ကာလာေတြက မသဲကြဲၿပန္။ သူဖြင္႕ခ်ထားသည္႕ တံဆိပ္ႏွင္႕ ပစၥည္းကိုလည္း သိပ္သေဘာမေတြ႕လွ။<br /><br />တကယ္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာကလည္း တခါတည္းဝယ္ဖို႕ အစီအစဥ္မရွိေသး၊ ဆိုင္ေတြလိုက္ၾကည္႕ကာ သင္႕ေတာ္မည္႕ပစၥည္းကို လိုက္ရွာေနယံုသာ ရွိေသးသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ ေၿမြမေသ တုတ္မက်ိဳးေအာင္....။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">အကို၊ ခုလို ေသခ်ာရွင္းၿပတာေက်းဇူးပါအကို၊ ဆိုင္လိပ္စာကဒ္ေလးေပးလိုက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္အိမ္နဲ႕တိုင္ပင္ၿပီး သူတို႕သေဘာတူရင္ နက္ၿဖန္ေလာက္ ၿပန္လာယူပါ႕မယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">မဟုတ္ဘူးေလညီရ။ (ဂဏန္းေပါင္းစက္ယူလိုက္ၿပီး) ညီလည္း ပစၥည္းကိုေတြ႕ၿပီပဲ။ အကိုလည္း ဒီေလာက္ရွင္းၿပၿပီးၿပီဆိုေတာ႕ ညီၾကိဳက္တယ္ဆိုရင္ စရံေလးသတ္ခဲ႕ကြာ။ ေနာက္မွ အိမ္ကိုေၿပာ၊ လာယူေပါ႕။ ဒါမွမဟုတ္ အကိုတို႕ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ လာဆင္ေပးဆိုလည္း ဆင္ေပးမယ္ေလ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">မဟုတ္ဘူးေလ အကိုရာ။ ကြ်န္ေတာ္က မေန႕တေန႕ကမွ ၿပန္ေရာက္တာ၊ ခုခ်က္ခ်င္းၾကည္႕ ခုခ်က္ခ်င္းဝယ္ဆို သိပ္ေလာရာၾကေနမွာေပါ႕။ ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အၿခားဆိုင္ေတြလည္း နည္းနည္းသြားၾကည္႕ခ်င္ေသးလို႕ပါ။ အကို နားလည္ေပးပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">မင္းကလည္းကြာ (ေလသံမာလာ)။ မင္းလည္း အင္တာေနရွင္နယ္ ပတ္လာတာပဲ။ ကိုယ္ ဒီေလာက္ရွင္းၿပထားတာ အားနာဦးမွေပါ႕။ ေနာက္ၿပီး ဘယ္ဆိုင္သြားသြား ဒီပစၥည္း ဒီစက္ကေတာ႕ ဒီေစ်းပဲ ရွိမွာပါကြ။ မင္း တကယ္လို႕ ခ်က္ခ်င္းေငြေခ်ဖို႕ ၿမန္မာေငြမပါရင္ေတာ႕ ေပါက္ေစ်းအတိုင္း ႏိုင္ငံၿခားေငြနဲ႕ ရွင္းခ်င္လည္း ရွင္းလို႕ရပါတယ္ကြ။ အဓိကက မင္းလိုခ်င္တာ ရၿပီး အကိုတို႕လည္း ပြဲၿဖစ္သြားတာေပါ႕။ မဟုတ္ဘူးလားကြာ...။</span> (ဆိုင္ထဲကလူမ်ားပါ အံုလာ)<br /><br />ေဘးက တပည္႕ေက်ာ္က မ်က္ေစ႕မ်က္ႏွာပ်က္ေနၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားသည္။ ဘယ္ႏွယ္႕ဗ်ာ.. ေငြ ၄၊ ၅သိန္းေပးရတဲ႕ပစၥည္းကို တုတ္မိုးၿပီး ယူမလားမယူဘူးလား ေမးရေလာက္ေအာင္ သူ႕ဟာက အေကာင္းစားလည္းမဟုတ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ဒီမွာအကို၊ အကိုပစၥည္း ယူၿခင္းမယူၿခင္းဆိုတာ အကို႕အလုပ္မဟုတ္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္႕အလုပ္။ အကို႕အလုပ္က လာဝယ္သူကို ရွင္းၿပရမွာ။ ကိုယ္႕ဆိုင္လည္း ကိုယ္အားနာပါဦး။ အကိုေရာင္းေနတာ ကန္စြန္းရြက္မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ဟင္း...ဟင္း...။ မင္းကြာ မဝယ္ႏိုင္ေသးပဲနဲ႕မ်ား ငါက ေသခ်ာရွင္းၿပေနတာ။ မင္းသာ ေစာေစာကေၿပာရင္ ဒီလုိေတာင္ေၿပာမေနဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ခင္ဗ်ားက ကြ်န္ေတာ္႕ကိုမယံုဘူးကိုး။ ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းရွင္းေၿပာမယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားပစၥည္းကို မၾကိဳက္လို႕ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေၿပာေနတာ။ ရွင္းၿပတာကလည္း ခင္ဗ်ားဖာသာ စြတ္ၿပီးေၿပာေနတာ၊ လာကြာ ဖိုးေအာင္ သြားမယ္။</span><br /><br />ဆိုင္ထဲက ႏွစ္ေကာင္သား ထြက္လာေတာ႕ ေနာက္ကေန ဆဲဆိုက်ိန္းေမာင္းသံေတြ ၾကားေနရသည္။ ဗီဇစိတ္ကိုသာ လႊတ္ေပးလိုက္ရလွ်င္ေတာ႕ ၿပႆနာကတက္ေတာ႕မည္။ တပည္႕ေက်ာ္ကလည္း အက်ီၤကို အတင္းဆြဲၿပီး ဆိုင္ေရွ႕ကအတင္းထြက္ေနသည္။<br /><br />ဆူးေလဘက္ေလွ်ာက္လာေတာ႕ ဘုရားၿမင္မွ ေဒါသကနည္းနည္းေၿပလာသည္။ ဝင္ထိုင္ၿပီး နားေထာင္မိတဲ႕ ေစ်းဝယ္သူကပဲ မွားသလား။ အခ်ဥ္ဖမ္း လက္သိပ္ထိုးခ်င္သူကပဲ မွားသလား။ မွားခ်င္တဲ႕လူမွား.... ဒီေန႕လူႏွစ္ေယာက္ (သို႕မဟုတ္)ထိုလူႏွစ္ေယာက္ႏွင္႕ သက္ဆိုင္သူမ်ားကေတာ႕ စိတ္ကသိကေအာက္ၿဖစ္သြားရတာကေတာ႕ အေသအခ်ာ။ ဒါမ်ိဳးေတြ တေန႕ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ၿဖစ္ေနခဲ႕ၿပီလဲ ရန္ကုန္ရယ္လို႕ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္မိေတာ႕ ထီဆိုင္ကတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဖြင္႕လိုက္ေသာ သီခ်င္းေလးကို ၾကားရသည္။<br /><br />အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ ေအးမွာပဲ...<br />နက္ၿဖန္ အိမ္ရာထရင္ေတြ႕မယ္<br />ေနာက္တေန႕စာ အလြဲမ်ားနဲ႕....<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ဖိုးသၾကၤန္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-8029242164684832978?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-3255812778590626532010-03-05T23:57:00.000+08:002010-03-05T23:59:48.080+08:00Day (1)<br />ဆရာ<br /><br />မနက္ေစာေစာ ဘုရားကအၿပန္ လမ္္းမွာ ငယ္ငယ္က ဆရာမနဲ႕ ၿပန္ေတြ႕တယ္။ ဝမ္းသာအယ္လဲ ႏွုတ္ဆက္လို႕ စကားေတြ တဝၾကီး လမ္းမွာရပ္ေၿပာေနရင္း ဆရာ့ သတင္းၾကားရတယ္…..<br /><br />အသည္းကင္ဆာတဲ႕၊<br /><br />ဘီတဲ႕၊ စီတဲ႕။ ရက္ ၄၀တဲ႕။ စိတ္မေကာင္း၊ ဘဝမွာ ဂ်ီၾသေမၾတီကို လွည္႕ၾကည္႕စရာမလိုေလာက္ေအာင္ သင္ေပးခဲ႕တဲ႕ ဆရာ၊ လမ္းမွာေတြ႕တိုင္း xxxၾကီး ဆိုးတုန္းပဲလားကြလို႕ ၿပဳံးၿပံဳး ၿပံဳးၿပဳံး ေမးတတ္တဲ႕ဆရာ။ ဒီကို လာခါနီးတုန္းက အေလာသံုးဆယ္နဲ႕မို႕ ႏွုတ္မဆက္ၿဖစ္ခဲ႕မိ။ ခုလို ၿပန္လာလာခ်င္း ဆရာ႕သတင္းဆိုးကို ၾကားရေတာ႕ စိတ္ထဲမွာ အရမ္းဝမ္းနည္းသြားမိတယ္ဗ်ာ။ <br /><br />ဆရာမက ဆက္ေၿပာေသးတယ္။ ဆရာ့ကို ေက်ာင္းက တပည္႕ေဟာင္းေတြ စုၿပီး ေဆး႐ံုုံတက္္ဖို႕ ေထာက္ပံ႕ၾကေပမယ္႕ ဆရာက လက္မခံ။ ေသမည္႕အတူတူ သူ႕ေနာက္ပါေအာင္လုပ္ေပးဆိုၿပီး သံဃာ႕ေဆး႐ံုမွာ သူ႕ေဆးဖိုးအကုန္ကို လွဴၿပီး ေဆး႐ံုကေန ဆင္းလာခဲ့သတဲ႕။ ခုလည္း အိမ္မွာပဲ ဘဝေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေစာင္႕ေနပါေရာလား။<br /><br />တကယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕အုပ္စုအေပၚမွာ ဆရာ႕ေက်းဇူးေတြကမနည္း။ သခ်ာၤဆိုတာကို မူၾကိဳမွာ ဝလံုးသင္သလို အေၿခခံကအစ၊ ပံုတိုပတ္စေလးေတြ၊ ပေဟဠိေလးေတြနဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာၿဖစ္ေအာင္သင္ေပးခဲ႕သူ။ ဆရာသင္ေပးခဲ႕တာေတြနဲ႕ ၈တန္းကအစ၊ တကၠသို္လ္အထိ သခ်ာၤဆိုတာကို အၾကိဳက္ဆံုးနဲ႕ အပိုင္ႏိုင္ဆံုးၿဖစ္ခဲ႕ရတယ္။<br /><br />ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါးနဲ႕ လြယ္အိတ္တစ္လံုးလြယ္ ကြမ္းေလးတစ္ေဖာင္ေဖာင္နဲ႕ လမ္းမွာ ခဏခဏေတြ႕မိေနေပမယ္႕ ငယ္ဆရာပီပီ ေသေအာင္ေၾကာက္ရသူဆိုေတာ႕ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ အတတ္္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္မိခဲ႕တယ္။<br /><br />အခုေတာ႕ ဆရာက အိပ္ရာထဲမွာ။ ခ်က္ခ်င္းသြားေတြ႕ဖို႕ အိမ္ကို စံုစမ္းေတာ႕ ဆရာ့မွာ အိမ္လည္း မရွိေတာ႕ျပန္ဘူးတဲ႕။ သူ႕ညီအိမ္မွာ သြားေနေနရသတဲ႕။ မနက္စာစာၿပီးတာနဲ႕ အေစာဆံုး အင္တာနက္ဆိုင္ကိုလာ၊ စင္ကာပူက သူငယ္ခ်င္းေတြကို အက်ိဳးအေၾကာင္းလွမ္းေၿပာ၊ ဆရာကို ႏိုင္သေလာက္ဝိုင္းေစာင္႕ေရွာက္ဖို႕ အသိေပးမိတယ္။ <br /><br />သူတို႕လည္း စိတ္မေကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ္႕ကို သူတို႕ကိုယ္စားသြားေတြ႕ခုိင္းၿပီး လိုတာေတြ ၿဖည္႕ဆည္းေပးဖို႕ တာဝန္ေပးတယ္။ ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆရာ အခုလက္ရွိေနေနတဲ႕ သူ႕ညီအိမ္ကို လိုက္လာခဲ႕မိတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ္႕....<br /><br />အိမ္ေရွ႕မွာ မိုးကာဖ်င္စ တဲၾကီးကို ၿမင္လိုက္ကတည္းက ရင္ထဲမွာ ဆို႕တက္သြားမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနာက္က်သြားခဲ႕ၿပီ။ တခ်ိန္က ခ်စ္ေၾကာက္လို႕၊ ရွိန္လို႕ ေရွာင္ခဲ႕တဲ႕ဆရာဟာ ခုေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕အရင္ ေနရာသစ္တစ္ခုကို ထြက္သြားခဲ႕ေလၿပီ...။ <br /><br />ေအာင္ၿမင္ေနျပီျဖစ္တဲ႕သူ႕တပည္႕ေဟာင္းေတြရဲ႕ အားေပးစကားကို ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ႕။ တသက္လံုး ပီတိကိုသာ ျမိန္ျမိန္္ယွက္ယွက္စားသံုးခဲ႕တဲ့ ဆရာ့ခမ်ာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေကြ်းမယ္႕အာဟာရကို လက္မလွမ္းႏိုင္ေတာ႕။<br /><br />ေမွာင္ကုတ္ကုတ္အိမ္ထဲမွ လူေတြ စုစု စုစုေတြ႕ရသည္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဆရာေတြ၊ တပည္႕သားေၿမးေတြ ၿဖစ္ပါလိမ္႕မည္။ အိမ္ေရွ႕မွာ ေၿခစံုရပ္မိေနတဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ကိုလည္း လွမ္းၾကည္႕ေနၾကတယ္။<br /><br />သူတို႕လူအုပ္ထဲမွာ မ်က္မွန္းတမ္းမိေနတဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။<br /><br />ဆရာ... ဆရာ... ကြ်န္ေတာ္ ငေပေကာင္ ဖိုးသၾကၤန္ ဆရာ့ကို လာေတြ႕တယ္ေလ။ <br /><br />ဝမ္းနည္းစိတ္က မ်က္လံုးအိမ္မွာ စုစည္းလာသည္႕ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ထဲသို႕ မဝင္ႏိုင္ေတာ႕။ တရားရွိတဲ႕၊ အသိပညာထက္ၿမက္တဲ႕ ဆရာ ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ ငိုၾကီးခ်က္မ ၿဖစ္ေနမွာကို လိုလားမည္မထင္။<br /><br />ငိုဖို႕လည္း မလိုအပ္။ လူတိုင္း တေန႕သြားရမည္႕ခရီးကို ေစာေစာသြားႏွင့္သူနဲ႕ ေနာက္က်သြားသူသာ ရွိလိမ္႕မည္။ ဆိုင္းထားႏိုင္သူႏွင္႕ ဒုန္းဆိုင္းေၿပးသူသာ ရွိမည္။<br /><br />ေရွာင္လို႕မရတာ အေသအခ်ာ....။<br /><br />လက္ရွိ ကမာၻမွာ လူ သန္းေၿခာက္ေထာင္ေက်ာ္ရွိသည္။ အကုန္ ေသရမည္။အေဖလည္းေသမည္။ အေမလည္းေသမည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္းေသမည္။ ခု စာဖတ္ေနသူလည္းေသမည္ မုခ်…<br /><br />ၿပီးေတာ႕ေကာ....၊<br /><br />ဗုဒၶဘာသာအရ ေနာက္ဘဝေနာက္ခႏၶာ သံသရာ သေဝထိုးရေပဦးမည္။ ေရာက္ေလရာဘဝ ၿဖစ္သလို ေသရဦးမည္။ ဘာမွ အတည္တက်မရွိ။ ရွင္ေနတာကိုက ေသဖို႕သက္သက္လို။<br /><br />ပညာေတြသင္၊ အလုပ္ေတြလုပ္၊ စားၾကေသာက္ၾက၊ ၿငင္းၾကခုန္ၾက... ေနာက္ေတာ႕လည္း ေသရတာပါပဲ။<br /><br />ဆရာကေတာ႕ အေသေၿဖာင္႕ပါလိမ္႕မည္။ သူ႕ဘဝခႏၶာ တည္တံ႕တြဲစပ္ေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ဖေယာင္းတုိင္တစ္ေခ်ာင္းလို ေနာက္ေနာက္ေသာ ဖေယာင္းတိုင္ေတြကို မီးညွိေပးႏိုင္ခဲ႕သည္။ <br /><br />သူတစ္ေယာက္အစြမ္းနဲ႕ ေထာင္ေသာင္းမက လင္းေစႏိုင္ခဲ႕ၿပီ။ ေလာကမွာ အၿမတ္ဆံုး ပညာဒါနကို ပီတိစားရင္း ၿဖည္႕ဆည္းေပးႏိုင္ခဲ႕ၿပီ။ ဆရာ... ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဆရာအတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္ေလ။ ဆရာေပးတဲ႕အလင္းကို သားစဥ္ေၿမးဆက္ ပြားမ်ားလာေအာင္ လက္ဆင္႕ကမ္းေပးမယ္လို႕လည္း ကတိေပးပါတယ္ဆရာ...။ <br /><br />ဆရာ့လိုပဲ ေသခ်င္တဲ႕အခ်ိန္ေသရဲေအာင္၊ ေသႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိုယ္စြမ္းရွိသေရြ႕ ေလာကအတြက္ ေပးဆပ္မယ္ဆိုတဲ့ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ရွင္သန္ပါ႕မယ္လို႕လဲ အသိေပးပါတယ္ဆရာ...။ ေငြေၾကးအရ ေထာက္ပံ႕ဖို႕၊ ေသၿပီးမွ အလွဴေပးဖို႕ မၾကံဳဆံုႏိုင္ခဲ႕ရင္ေတာင္ ဆရာ႕ရဲ႕ပီတိအဟုန္ကို သိန္းသန္းခ်ီေအာင္ ပြားမ်ားႏိုင္တဲ႕ ေယာက်ာ္းေကာင္းတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားပါ႕မယ္ဆရာ....။ <br /><br />ဆရာ အယူတိမ္းလို႕ ဘဝေမွာင္မိုက္ေတြထဲ ခဏေရာက္သြားခဲ႕လွ်င္ၿဖင္႕ ကြ်န္ေတာ့ ရင္ထဲက ေပးတဲ႕ကတိသစၥာနဲ႕ လုပ္ၿဖစ္ခဲ႕တဲ႕ကုသုိလ္တရားေတြကို ၾကားသိၿပီး ပီတိအဟုန္နဲ႕ ထိုက္တန္ရာ ဘဝေကာင္း ၿပန္ေၿပာင္း ေရာက္ပါေစခင္ဗ်ာ...။ <br /><br />အမွ် အမွ် အမွ် ပါဆရာခင္ဗ်ားးး။<br /><br />ဆရာ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးကြန္းခိုရာေနရာက ၿပန္လွည္႕ထြက္လာေတာ႕ ရန္ကုန္ေနက ေခါင္းေပၚတည္႕တည္႕မွ အစြမ္းကုန္ပူုၿပေနေလၿပီ။ ဆရာ.... ဆရာ သြားႏွင္႕ပါေလ။ ဆရာ႕တပည္႕ေက်ာ္လူဆိုးေတြကေတာ႕ ဆရာ႕ေနာက္မလိုက္ရေသးခင္မွာ ဒီေနပူက်ဲ လမ္းမဲမဲေပၚမွာ (ဆရာတစ္ခ်ိန္က ေလွ်ာက္ဖူးခဲ႕သလို) ေၿခတုိေအာင္ ေလွ်ာက္ေနၾကရဦးမယ္ဗ်ာ....။<br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-325581277859062653?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-16034684508700497632010-03-02T00:00:00.001+08:002010-03-02T00:25:50.042+08:00<p style="line-height: 23pt;">ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာ အေလးစားဆံုးပုဂၢိဳဟ္ဆိုၿပီး စာစီစာကုံုးေရးခဲ႕ၾကဖူးမွာေပါ႕ေနာ္႕။ အဲလိုေရးၾကတယ္ဆိုတိုင္း ၁၀၀မွာ ၉၉ေၿပးေရးၾကတာက ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕အမ်ိဳးသားသူရဲေကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပါပဲ။ အဲဒီလို နိဒါန္းခ်ီလိုက္ၿပီးသကာလ စာလာဖတ္တဲ႕သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းက တခါလာလည္း ဆီထမင္း၊ တခါလာလည္း ေရႊလင္ပန္းလို႕ထင္ၾကေပမေပါ႕။ မဟုတ္ရပါခင္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုေလးစားပါရဲ႕၊ ဒါေပသိ ၁၀၀မွာ၉၉ေရးေနတဲ႕ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္လို လူကန္႕လန္႕က ေရးမယ္မ်ား ထင္သလား။ (တကယ္မ်ား အတုယူလိုက္လုပ္ၾကရင္...ထားပါေလ။) ကြ်န္ေတာ္တကယ္အားက်ၿပီး လက္လွမ္းအမွီဆံုး၊ အၿဖစ္ခ်င္ဆံုး၊ ကြ်န္ေတာ္ဗီဇနဲ႕ ထပ္တူက်တဲ႕ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေရးေလ႕ရွိပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ႕ အဲဒီ႕လူဟာ လူမဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ မ်က္စိလည္သြားမလားေတာ႕မသိဘူးေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေလးစားအားက်တဲ႕လူက ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ဇာတ္ေကာင္ေတာင္မွ ကာတြန္းစာအုပ္တစ္အုပ္လုံုးမွာ ၃၊ ၄ကြက္ေလာက္ကေလးပါတဲ႕ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ။ သူ႕နံမည္ကေတာ႕ ကိုၾကည္ႏိုင္ပါခင္ဗ်ာ။ အၿပည္႕အစံုေရးရရင္ ၾကံဳတိုင္းရြာက ေက်ာင္းဆရာေလး ကိုၾကည္ႏိုင္ပါခင္ဗ်ာ။ စာစီစာကံုးထဲမွာေတာ႕ ဆရာေလးရဲ႕ ႐ုပ္သြင္ေတြ၊ ဆရာေလးရဲ႕ ဘဝေတြ၊ ဘာေတြညာေတြကို ဆရာေတြၾကိဳက္ေလာက္ေအာင္ (ၾကိဳက္မေပါ႕၊ သူ႕တို႕အေၾကာင္းေရးတာကိုး) ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေရးခဲ႕တာေပါ႕ဗ်ာ။<br /><br />ထားပါေလ။ အားလံုးလဲ ငယ္ရာကၾကီးၿပီး ကာတြန္းဖတ္ခြင္႕ရတဲ႕အသိုင္းအဝန္းကေန ဘေလာ႕ဖတ္တဲ႕အဆင္႕အထိေရာက္ေအာင္ စာဖတ္ဝါသနာပါတဲ႕လူေတြခ်ည္းဆိုေတာ႕ အထူးအေထြ ဆရာေလးအေၾကာင္း ဖြဲ႕ၿပမေနေတာ႕ပါဘူး။ အၾကမ္းမ်ဥ္းေလာက္ပဲ ၿပန္ေႏြးေပးပါရေစ။ ဆရာေလးဟာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ပညာတက္တစ္ေယာက္ၿဖစ္ၿပီး အသည္းကြဲ (ကြ်န္ေတာ္႕သူရဲေကာင္းလည္း အသည္းကြဲသဗ်ာ... ဤကား စကားခ်ပ္)၊ ေတာေက်ာင္းဆရာေလးအၿဖစ္နဲ႕ ၾကံဳတိုင္းကိုေရာက္၊ မူးရစ္တုန္ရီေနတဲ႕သူစိတ္ေတြကို ခ်စ္စရာ႕ေတာဓေလ႕ေလးေတြနဲ႕ ခ်ိဳ႕တဲ႕႐ိုးသားလွတဲ႕သူ႕ေက်ာင္းသားေလးေတြက ၿပန္တည္ၿငိမ္ေစၿပီးေနာက္၊ အဲဒီရြာေလးမွာပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စာသင္ၾကားေပးေနခဲ႕တယ္ ဆိုပါေတာ႕။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕နဲ႕ မိုင္၅၀ေက်ာ္ေဝးတဲ႕ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာေမြးလို႕ ၿမိဳ႕သားလို႕ေခၚခ်င္ေခၚႏိုင္ေသးေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ ေက်းလက္ကို ခ်စ္တယ္။ လယ္ကြင္းစိမ္းေတြကို ၿမတ္ႏိုးတယ္၊ လွည္းသံတအီအီကို ၾကိဳက္တယ္၊ ဖုတ္နံ႕စူးစူးကို ခံုမင္တယ္၊ ေနပူပူ႐ိုးၿပတ္ထဲ ပုဆိုးၿခံဳေလွ်ာက္ရတာကို ေပ်ာ္တယ္၊ မိုးေအးေအးညနက္ထဲ ဖားလိုက္႐ိုက္ရတာကို တမ္းတတယ္။ တကယ္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေတာသားတစ္ပိုင္းပါ။ အေဖၿဖစ္သူက ၿပည္ၿမိဳ႕နဲ႕ ၁၃မိုင္ကြာတဲ႕ တာလမ္းနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းရြာမွာ ဇာတိခ်က္ၿမွဳပ္ခဲ႕ေလေတာ႕လည္း ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ေတာကိုၿပန္လည္ၾကေလ႕ရွိခဲ႕ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးဘဝကေတာ႕ ေတာဆိုတာ ၿမိဳ႕ရဲ႕ထြက္ေပါက္၊ ကားသံမရွိ၊ ဓာတ္ၾကိဳးမရွိ၊ အားလံုးဟာ အ႐ိုင္းအတိုင္းနဲ႕ ႐ိုး႐ိုးေလးရွိေနေသးတဲ႕ ဘံုဗိမာန္ေလးေတြပါပဲ။ ဟင္းစားလိုခ်င္ ေနာက္ေဖး စိုက္ခင္းေလးထဲဆင္းခူး၊ က်ီထဲက ဆန္တစ္မွုတ္၊ တစ္ဆုပ္ထည္႕ခ်က္လိုက္ယံုနဲ႕ ေငြမလိုေၾကးမလို၊ ေလာဘနည္းနည္းနဲ႕ ခပ္ေအးေအးေနႏိုင္တဲ႕ေနရာေလးေပါ႕ေလ။<br /><br />ေတာကိုေရာက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေမာင္ႏွမေတြ သိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ တစ္ရြာလံုးက အမ်ိဳးေတြ၊ လာလည္တဲ႕ရက္အတိုင္း တစ္အိမ္တစ္နပ္စားတာေတာင္ အိမ္မေစ႕။ အိပ္တာေတာင္ တစ္အိမ္တစ္ေယာက္ခြဲအိပ္ေပးရတယ္။ ဟိုဘက္ဒီဘက္ရြာေတြက အသံၾကားလို႕ လွည္းေတြ၊ ေလွေတြနဲ႕ လာေတြ႕ၾကတာ မပါေသး။ ကစားေဖာ္ဆိုတာလည္း လက္ညိဳးထုိးမလြဲ ကေလးတိုင္း ေမာင္ႏွမေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြ။ အဖြားအိမ္ဝိုင္းဆို ရြာဦးေက်ာင္းဝင္းလို လွည္းေတြဝိုင္း၊ လူေတြသိုင္းလို႕ ေပ်ာ္စရာအတိေပါ႕ေလ။<br /><br />ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕မိသားစု ရြာၿပန္ေလ႕ရွိၾကပါတယ္။ ရြာဟာ မေၿပာင္းလဲေသးပါဘူး။ ရြာကို ကားလမ္းမေပါက္ေသးပါဘူး။ မီးတစ္ညထြန္းဖို႕အတြက္ ဘက္ထရီအိုးကို ၇မိုင္ေဝးတဲ႕ဝက္ထီးကန္မွာ သြားသြားသြင္းေနရဆဲပါပဲ။ တုန္တုန္ရီရီ ဗီဒီယိုေခြေတြကို တငိုငိုတရီရီ ရြာလံုးကြ်တ္အားေပးေနဆဲပါပဲ။ ရြာမွာ ဆန္စက္မရွိေသးပါ၊ ထြန္စက္မရွိ၊ ယုတ္စြအဆံုး ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတာင္ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းၿပည္႕ေအာင္ မရွိၾကေသးပါဘူးခင္ဗ်ာ။<br /><br />ရြာေလးက မေၿပာင္းေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ကစားေဖာ္ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ႕ ေၿပာင္းလဲကုန္ၾကပါၿပီ။ အတန္းပညာ ေလးတန္းတက္ရင္ မိန္းကေလးေတာ္ေရာေပါ႕ေအဆိုတဲ႕ အယူအဆနဲ႕ ဥာဏ္ပညာထက္ၿမက္တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႕အမေတြခင္မ်ာ ကြမ္းတစ္ေဖာင္ေဖာင္နဲ႕ ကေလးတြဲေလာင္းသားတြဲေလာင္းေတြ ၿဖစ္ကုန္ၾကပါေပါ႕လား။ ထက္ၿမက္တက္ၾကြတဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႕အကိုေတြဟာ ေကာက္စိုက္ပ်ိဳးႏွုတ္၊ အိမ္ေထာင္တည္ က်ီေဆာက္ဆိုတဲ႕ သမ႐ိုးက် ဘဝေတြမွာ က်န္ရစ္ခဲ႕ၾကပါ႐ိုးလား။ တခါၿပန္တိုင္း ၿပန္တိုင္း ပိုပိုစုတ္ခ်ာလာတဲ႕ သူတို႕အဝတ္ေတြ၊ ေဝးေဝးလာတဲ႕ ဗဟုသုတေတြ၊ သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ႐ိုးအေနၾကဆဲ သူတို႕ဘဝေတြကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မခ်မ္းသာစြာ ေတြ႕ေနခဲ႕ရပါတယ္။<br /><br />ဘာေၾကာင္႕လဲ... ဘာေၾကာင္႕လဲ။ အေၾကာင္းရင္းကိုရွာတဲ႕အခါ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿငင္းခုန္ေနၾကတဲ႕ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကိုပဲ လက္ညိဳးထိုးပါရေစေတာ႕။ စားဝတ္ေနေရးပါ။ လူေတြဟာ ရွင္ဖို႕အတြက္စားဖို႕လိုပါတယ္။ ဒီေတာ႕ရွာၾကေဖြၾက စုၾကေဆာင္းၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က စားဝတ္ေနေရးအတြက္ အသိဥာဏ္ကို စေတးပစ္လိုက္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ပညာကို ၿမတ္ႏိုးပါရက္နဲ႕ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ဘဝလမ္းမွာ လႊင္႕ပစ္ထားခဲ႕ၾကရပါတယ္။ သင္ခ်င္သိခ်င္လြန္းလို႕ဆိုတာေတာင္ လက္ေတြ႕ဘဝေပးကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ (မလြတ္ေၿမာက္ႏိုင္)တာနဲ႕ အတန္းစာမသင္လိုက္ရသူေတြလည္း ဒုနဲ႕ေဒးပါ။<br /><br />ေက်းလက္ေဒသဟာ အသိပညာ ငတ္မြတ္ေနၾကပါတယ္။ အလွဴေလာ္စပီကာက တြံ႕ေတးသိန္းတန္ေနရာ ေဂ်ာက္ဂ်က္ေရာက္လာတာ၊ ေရခတ္ဆင္းရင္ စကတ္ထမီဝတ္တာေတြဟာ အသိဥာဏ္ရွိလို႕ တိုးတက္လို႕လို႕ မဆိုႏိုင္ပါ။ တလံုးအ႐ွဳံး၊ ငါးမူးသေရ သိယံုနဲ႕ လူအဆင္႕မွီၿပီလို႕ မဆိုႏိုင္ေသးပါ။ ေတာသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေၿပာရရင္ ေတာကိုေရာက္တဲ႕ ေခတ္ရဲ႕လွိုင္းလံုးေတြထဲမွာ အဆိပ္ေတြခ်ည္းပဲ ဖုံးလႊမ္းေနတာေတြ႕ေနရပါတယ္။ မရွိလို႕ မသိ၊ မသိလို႕ မရွိတဲ႕ၾကားထဲ ခါေတာ္မွီေလာဘတန္ခိုးနဲ႕ ႏြားေပါင္လွည္းၿဖဳတ္ ဘဝဇာတ္ထုတ္ဆံုးကုန္တာေတြလည္း မနည္းပါခင္ဗ်ာ။<br /><br />ဒီလိုေၿပာလို႕ ေတာရြာေတြကေန ပညာတက္ေတြ မထြက္ေတာ႕ဘူးလားလို႕ ေမးစရာၿဖစ္လာပါတယ္။ ထြက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ သိပ္ကို ထြက္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ေစတနာနဲ႕ (ရြဲ႕ေၿပာတာမဟုတ္ရပါ... အတည္ပါခင္ဗ်ာ) တစ္ၿမိဳ႕ႏွစ္ေကာလိပ္၊ တစ္တကၠသိုလ္စီမံကိန္းေတြအရ တခ်ိန္က မိုင္ရာခ်ီလွမ္းလွတဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြဟာ ရြာေတြထဲကို ဝင္ေရာက္စတည္းခ်ႏိုင္ခဲ႕တာ ဆယ္စုႏွစ္ၾကာပါၿပီ။ ပညာတက္ဘြဲ႕ရဆိုတာေတြလည္း ေၿမၾကီးေပၚက ေၿမမွုန္႕ကမွနည္းပါဦးမယ္၊ ေပါလွပါတယ္ခင္ဗ်ာ။<br /><br />ဒါေပသိ ပညာတက္ လူရည္လည္၊ ေခတ္ကို ဘြားခနဲၿမင္လိုက္ရတဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေတာသူေတာင္သား၊ ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာၿဖင္႕ ကိုယ္႕ၿမိဳ႕ကိုယ္႕ရြာကို ခြာဖယ္၊ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းရွာလိုက္ၾကတာ။ တခ်ိဳ႕ဆို ေရၿခားေၿမၿခားမွာ အဆင္ေတြေၿပလို႕၊ တခ်ိဳ႕မ်ား ၿမိဳ႕ၾကီးေတြမွာ တိုက္ေတြၿခံေတြဟီးဟီးထလို႕...။ ဘယ္သူမွ ဇာတိရြာေတြကို... ၿပန္... မ... ၾကည္႕... ၾက... ေတာ႕... ပါ... ဘူး။ ေတာက ေဆြမ်ိဳးေတြကို ေခ်ာကလက္တစ္ဘူးစီ ဝယ္ေပးခ်င္ေပးၾကမယ္၊ ရြာဦးေက်ာင္းၾကီးကို ကမၸည္းထိုးလွဴၾကတယ္၊ ဒါေတြဟာ ကိုယ္႕ခ်က္ၿမွဳပ္ ကိုယ္႔ေက်းရြာကို ဘာေတြမ်ား ၿပန္အက်ိဳးၿပဳေစႏိုင္သလဲ။<br /><br />ေက်းလက္ေတြဟာ ပိုမိုနိမ္႕က်လာၾကပါတယ္။ ရွိၿပီးသားအေကာင္းဆံုးအစိတ္အပိုင္းေတြ (လူေတာ္မ်ား) ဆံုးရွဳံးလိုက္ရသလို ၿပန္ဝင္လာတဲ႕ အဆိပ္အေတာက္ေတြကိုလည္း တားၿမစ္လမ္းၿပေပးမယ္႕သူေတြ သိပ္ရွားေနပါၿပီ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေငြရွာၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ႕ သံုးပစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ႕ ဘာေတြၿဖစ္သြားသလဲ၊ တစ္ရက္အသက္ပိုရွည္ယံု၊ (ကန္ေတာ႕ပါရဲ႕) ခ်ီးၿဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဒီလိုသာ ဆက္သြားေနရင္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕တေတြ လူၿဖစ္ရတဲ႕အဓိပၸာယ္ဟာ သိပ္က်ဥ္းေၿမာင္းလြန္းေနပါၿပီ။ ကိုယ္တစ္ေယာက္ အေတာင္ေပါက္လို႕ ေလာကကို အေပၚစီးကၾကည္႕ႏိုင္ယံုနဲ႕ ဥအၿပည္႕နဲ႕အသိုက္ေတြကို ေမ႕မထားသင္႕ၾကပါခင္ဗ်ာ။<br /><br />လုပ္ႏိုင္တယ္၊ လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိတယ္ဆိုရင္ လုပ္ေပးခ်င္စရာေတြ အမ်ားသားပါခင္ဗ်ာ။ ရြာေတြမွာ ေက်ာင္းေလးေတြ ေဆာက္ေပးမယ္။ ေက်းရြာစာၾကည္႕တိုက္ေလးေတြ တည္ေပးမယ္။ ရြာလမ္းေလးေတြ ေဖာက္ေပးမယ္။ ေက်းလက္ေဆးေပးခန္းေလးေတြ ဖြင္႕ေပးမယ္။ ရြာပိုင္ မီးစက္ေလး၊ ႐ုပ္သံၿပစက္ေလးေတြ ဝယ္ေပးမယ္။ ဆီစက္၊ ဆန္စက္ေလးေတြ ဝယ္ေပးမယ္။ ပညာေပးေဟာေၿပာပြဲေလးေတြ လုပ္ေပးမယ္။ ဒါေတြလုပ္ဖို႕ဆိုရင္ အသိုက္ကို ခင္တြယ္စိတ္နဲ႕ ေစတနာရွင္းရွင္းေလးေတြပဲ လုိတာပါခင္ဗ်ာ။<br /><br />တကယ္ေတာ႕ ေက်းရြာဆိုတာ ႏိုင္ငံရဲ႕ကလပ္စည္းေလးေတြပါ။ ဒါကြ်န္ေတာ္႕စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ဗီယက္နမ္အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဟိုခ်ိမင္းရဲ႕ေၿပာစကားေလးပါ။ သူေၿပာတာမွန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၊ လူအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု တိုးတက္ၾကီးပြားဖို႕ဆို ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေၿပာၾကေၾကးဆို အမ်ားၾကီးပါဗ်ာ။ တကယ္တမ္းေတာ႕ ကလပ္စည္းတစ္ခု၊ DNA အမွ်င္တစ္ေၾကာင္းကို ေၿပာင္းမေပးႏိုင္ယံုနဲ႕ ႐ုပ္အေကာင္ၾကီးကို ေၿပာင္းလဲလို႕မရႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေခတ္ပညာတက္မ်ားလည္း သိၿပီးၿဖစ္မွာပါ။ ၅၂သန္းကို ဦးေဆာင္ဖို႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေလးေတြ မလိုေသးပါဘူး။ ရြာငယ္ေလးေတြမွာ ေစတနာေမတၱာစစ္နဲ႕ အလင္းေပးႏိုင္တဲ႕ ဆရာေလးကိုၾကည္ႏိုင္ေလးေတြက ပိုလိုအပ္ပါလိမ္႕မယ္။<br /><br /><br />ကိုယ္႕ၿမိဳ႕ကိုယ္႕ရြာကို တနည္းနည္းနဲ႕ေတာ႕ ခ်စ္ၾကပါ ၿမန္မာၿပည္ဖြား ေတာသားမ်ားခင္ဗ်ား...<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဖိုးသၾကၤန္</span><br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-1603468450870049763?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-42706380534469507962010-02-04T02:48:00.007+08:002010-02-04T03:18:58.670+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S2nK_v_A2oI/AAAAAAAAAVY/JbqOTiufNf4/s1600-h/426574177_3dc713bdcc.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S2nK_v_A2oI/AAAAAAAAAVY/JbqOTiufNf4/s400/426574177_3dc713bdcc.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434097621960546946" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><p style="line-height: 23pt;">အတိတ္ကို ေမ႕ထားတယ္<br />အိပ္မက္ကုိ ေမ႕ထားတယ္<br />တာဝန္ကို ေမ႕ထားတယ္<br />ယံုၾကည္မွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />တပ္မက္မွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />စားဝတ္ေနေရးကို ေမ႕ထားတယ္<br />အနာဂတ္ကို ေမ႕ထားတယ္<br />အမိေၿမဆိုတာကို ေမ႕ထားတယ္<br />အပန္းေၿဖစရာေတြကို ေမ႕ထားတယ္<br />သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေလာကဝတ္ေတြကို ေမ႕ထားတယ္<br />အခ်စ္ကို ေမ႕ထားတယ္<br />တရားဘာဝနာကို ေမ႕ထားတယ္<br />သီခ်င္းေတြကို ေမ႕ထားတယ္<br />စာအုပ္ေတြကို ေမ႕ထားတယ္<br />ထမင္းစားဖို႕ကို ေမ႕ထားတယ္<br />ကြန္ပ်ဴတာသံုးဖို႕ကို ေမ႕ထားတယ္<br />စာဆက္ေရးဖို႕ကို ေမ႕ထားတယ္<br />အရက္ေသာက္ဖို႕ကို ေမ႕ထားတယ္<br />အေၾကြးစာရင္းေတြကို ေမ႕ထားတယ္<br />အသိစိတ္ဆိုတာကို ေမ႕ထားတယ္<br />ဖုန္းၿပန္ေၿဖဖို႕ကို ေမ႕ထားတယ္<br />အိပ္စက္မွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />စိတ္ခံစားမွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေတြးေခၚမွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေသၿခင္းတရားကို ေမ႕ထားတယ္<br />အသက္႐ွဴသြင္းမွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />႐ိုးသားမွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေကာင္းကင္ကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေလေၿပကို ေမ႕ထားတယ္<br />ရာသီဥတုကို ေမ႕ထားတယ္<br />ပစၥဳပၸန္ကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေရခ်ိဳးဖို႕ကို ေမ႕ထားတယ္<br />အခန္းရွင္းဖို႕ကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေစာေစာထဖို႕ကို ေမ႕ထားတယ္<br />ကတိကဝတ္ေတြကို ေမ႕ထားတယ္<br />ဆံုးမမွုေတြကို ေမ႕ထားတယ္<br />အစာလမ္းေၾကာင္း ကိုက္ခဲမွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />ေသြးပ်က္မွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />အထီးက်န္မွုကို ေမ႕ထားတယ္<br />တလေဘာဟင္းစားခ်င္မွုကို ေမ႕ထားတယ္<br /><br />မေမ႕ထားတာကိုလည္း ေမ႕ထားတယ္<br />ေမ႕ထားတာကိုလည္း<br />ေမ႕ထားတယ္<br />...<br />......<br />..<br /><br />.<br /><br />.<br /><br /></p><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);">????</span><br /><br /></div><p style="line-height: 23pt;"><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-4270638053446950796?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-19354841987853569362010-01-23T03:29:00.006+08:002010-01-23T03:55:47.858+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S1n_G_gGrlI/AAAAAAAAAVQ/F2lGNpRne4o/s1600-h/hiroshima_wideweb__430x323.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 516px; height: 340px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S1n_G_gGrlI/AAAAAAAAAVQ/F2lGNpRne4o/s400/hiroshima_wideweb__430x323.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429651321362230866" border="0" /></a><br /><p></p><div style="text-align: center;"><p style="line-height: 23pt;">၁၉၄၅<br />ၾသဂုတ္လ ၆ရက္တြင္ ဟီ႐ိုရွီးမား<br />ၾသဂုတ္လ ၉ရက္တြင္ နာဂါဆာကီၿမိဳ႕မ်ားသို႕<br />အႏွုၿမဴဗံုးၾကဲခ်ၿပီးေနာက္<br />ဂ်ပန္လက္နက္ခ်၍<br />စစ္ၾကီး ၿပီးဆံုးသည္....<br /><br /></p><div style="text-align: left;"><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဖိုးသၾကၤန္</span><br /><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဝန္ခံခ်က္ - ေက်ာင္းသံုး ကမာၻ႕သမိုင္းသင္႐ိုးစာအုပ္မွ အလြန္ထူးဆန္းသည္႕စာေၾကာင္းကို ယူသံုးထားပါသည္။</span><br /><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-1935484198785356936?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-28800573223642581202010-01-18T23:20:00.001+08:002010-01-18T23:33:28.508+08:00<p style="line-height: 23pt;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿပင္မွာ ေနက က်စ္က်စ္ေတာက္ပူေနသည္။ ၈လမ္းသြား ExpressWay မ်ားေအာက္၌ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ား အရိပ္ခုိၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ ႐ံုးခန္းအဝ ခံုတန္းေလး၌ သူ ေစာင္႕ေနတာ ၂နာရီခန္႕ ရွိၿပီ။ အင္တာဗ်ဳးမည္႕ မန္ေနဂ်ာက မေရာက္ေသး။ ဗိုက္ေတာ္ေတာ္ဆာေနၿပီ။ အၿပင္ၿပန္ထြက္ၿပီး နီးစပ္ရာ ဆိုင္တန္းေတြမွာ ေန႕လည္စာ သြားစားဖုိ႕ စိတ္ကူးလိုက္ေသးသည္။ ဒါေပမယ္႕ ထိုဆိုင္မ်ားမွ အစားအေသာက္ေတြက သူ႕ပါးစပ္နဲ႕ မကိုက္၊ ေနာက္ၿပီး ပဲဟင္းနဲ႕ ၾကက္သားတစ္ပြဲကို ၂က်ပ္ဆိုတာက ခုလို ၁က်ပ္= ၈၈၀ စင္ကာပူေဒၚလာၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ ေစ်းၾကီးသည္ဟု ေၿပာႏိုင္သည္။ ခုနကေတာ႕ Company ေရွ႕ ကြမ္းယာဆိုင္က တိုးတိုးအာလူးေၾကာ္ တစ္ထုပ္ဝယ္စားထားသည္။ တစ္ထုပ္ ၿပား၉၀ေတာင္ ေပးရသည္။<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ ကြမ္းယာဆိုင္က ၿပန္အမ္းလိုက္ေသာ ေဒါင္းတံဆိပ္ႏွင္႕ ၁၀ၿပားတန္ အေၾကြေစ႕ေလးကို ပြတ္ၾကည္႕ရင္း ၿမန္မာၿပည္လာရသည္႕ အေၾကာင္းအရင္းကို ၿပန္စဥ္းစားေနမိသည္။ သူေက်ာင္းၿပီးေတာ႕ အမ်ားနည္းတူ ဒီလာၿပီးအလုပ္လုပ္ဖို႕ ပါပါး၊ မာမားႏွင္႕တုိင္ပင္ၿဖစ္သည္။ စင္ကာပူမွာ အလုပ္ေတြရွားေနသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ႏိုင္ငံမ်ား ၾကီးပြားထြန္းကားလာသည္႕အတြက္ ႏိုင္ငံတြင္း ရွိထားၿပီးသား စက္႐ံုအလုပ္႐ံုမ်ား၊ ကုမၸဏီမ်ား တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ထိုႏိုင္ငံမ်ားသို႕ ေၿပာင္းေရႊ႕ကုန္ၾကသည္။ ထိုဂယက္ေၾကာင္႕ ၿပည္တြင္းလုပ္အားေစ်းကြက္သည္လည္း လြန္ခဲ႕ေသာ အႏွစ္၃၀ခန္႕ကႏွင္႕စာလွ်င္ မမွတ္မိႏိုင္ေတာ႕ေလာက္ေအာင္ ဦးေစာက္ေၿပာင္းၿပန္ ေၿပာင္းလဲကုန္ေလၿပီ။ ႏိုင္ငံတြင္း ဝင္ေရာက္လာခဲ႕ေသာ တၿပည္သားမ်ားသည္လည္း အလွွ်ဳိအလွ်ိဳ မူရင္းႏိုင္ငံမ်ားသို႕ ၿပန္ကုန္ၾကသည္။ ထိုသို႕ အဖက္ဖက္က ယိုယြင္းလာေသာ စီးပြားေရးအေၿခအေနမ်ားေၾကာင္႕ စင္ကာပူႏိုင္ငံၾကီးသားမ်ားသည္လည္း မိသားစုစားဝတ္ေနေရးအတြက္ တိုင္းတပါးသို႕ အလုပ္ရွာထြက္ၾကရေလေတာ႕သည္။<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ံုးဝန္းထဲသို႕ ကားတစ္စီးဝင္လာသည္။ မန္ေနဂ်ာမ်ား ၿဖစ္ေနမလားဟု သူမွန္းၿပီး စိတ္လွုပ္ရွားသြားသည္။ ကားေပၚမွ အရပ္ရွည္ရွည္ ခပ္ကိုင္းကိုင္း လူၾကီးတစ္ေယာက္ ဆင္းလာၿပီး သူ႕ကို တခ်က္ေစာင္းၾကည္႕ကာ ႐ံုးေပၚတက္သြားသည္။ သူ ရင္ေတြခုန္ေနသည္။ တကယ္ေတာ႕ ဒါသူ႕ဘဝမွာ ပထမဆံုးအလုပ္အင္တာဗ်ဴးဆိုလည္း ဟုတ္သည္။ ေနာက္ၿပီး သူ႕မွာ ေနရဖို႕ Stay ကသိပ္မလိုေတာ႕။ ဒီတပတ္အတြင္း အလုပ္အဆင္မေၿပလွ်င္ သူ႕သူငယ္ခ်င္း နီကိုလပ္စ္လို ထိုင္းဘက္ေရွာင္ၿပီး ေနရဦးမည္။ ထိုုသို႕လုပ္ရေအာင္ကလည္း သူ႕မွာ ေငြအရင္းအႏွီးလံုလံုေလာက္ေလာက္မပါ။ ခုလည္း လမ္းမေတာ္ဘက္မွ အန္းမအမ်ိဳးေတြဆီမွာ ေနခြင္႕ရ၍သာ ေနစရိတ္သက္သာေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ တေန႕တေန႕ မိုးလင္းတာႏွင္႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဘူတာ (CITY HALL MRT)ဘက္သြား၊ ဆူးေလဘုရားကို ခပ္သုတ္သုတ္လွမ္းကန္ေတာ႕ၿပီး နီးရာအင္တာနက္ဆိုင္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမ်ားထဲတြင္ တေနကုန္တေနခန္းထိုင္ကာ အလုပ္ေတြေလွ်ာက္ရ၊ ၿမိဳ႕ပတ္ရထား တေမ႕တေမာစီးကာ အလုပ္စနည္းနာရႏွင္႕သာ အခ်ိန္ကုန္ေနသည္။ အရင္ေရာက္ႏွင္႕ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြက ပဲခူးဘက္သြားလည္ဖို႕ေခၚတာေတာင္ မလိုက္ႏိုင္ခဲ႕။<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ံုးခန္းထဲမွ အၿဖဴအၿပာ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေသာ လံုၿခံဳေရးတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္ကို ၿမင္သည္ႏွင္႕ သူ႕အေတြးစမ်ား ၿပတ္သြားသည္။ ထိုသူက သူ႕ေရွ႕လာရပ္ၿပီး အလြန္ၿမန္ေသာ အဂၤလိပ္စကားၿဖင္႕ ေမးသည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >Well, you'll be the applicant. Now our mananger's comin'.... Follow me. <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >Ah... yeah. Please.</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထစ္ထစ္အေငါ႕ေငါ႕ ၿပန္ေၿဖၿပီး ထရပ္လိုက္ရာ ေပါင္ေပၚတင္ထားေသာ CVဖိုင္တြဲ ေလွ်ာက်သြားသည္။ ကမန္းကတမ္း ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး လံုၿခဳံေရးဝန္ထမ္းေနာက္မွကပ္ကာ ႐ံုးခန္းအတြင္းသို႕ ဝင္လိုက္သည္။ ႐ံုးခန္းအတြင္းပိုင္းသည္ ေန႕အလင္းေရာင္ၿဖင္႕ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းရွိလွၿပီး ပန္ကာသံတဝီဝီမွတပါး ဘာသံမွမၾကားရ။ ေၾသာ္ ႐ံုးသူ႐ံုးသားေတြ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဆင္းတဲ႕အခ်ိန္ကိုး ဟု ကိုယ္႕ဖာသာၿပန္အသိေပးလိုက္ၿပီး လံုၿခဳံေရးညႊန္ၿပရာ ဆင္ဝင္တံခါးကို တြန္းဖြင္္႕လိုက္ၿပီး မန္ေနဂ်ာအခန္းသို႕ ဝင္လိုက္သည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခန္းထဲရွိဆိုဖာခံုတန္းတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ထိုင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနသည္။ ေစာေစာကဝင္သြားေသာ အရပ္ရွည္ရွည္လူက လွည္႕ၾကည္႕လိုက္ၿပီး သူ႕ကို ေရွ႕က ဆိုဖာ၌ထိုင္ရန္ လက္ရိပ္ၿပသည္။ က်န္တစ္ေယာက္ကေတာ႕ ခပ္ဝဝ မ်က္ႏွာထားတည္တည္ မ်က္မွန္ဝိုင္းဝိုင္းႏွင္႕။ သူထိုင္မိသည္ႏွင္႕ ထိုသူကပဲ အဂၤလိပ္လို စေၿပာသည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >Show me your CV. <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >Here, sir.</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿမန္မာၿပည္ထံုးစံအရ လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင္႕ ႐ို႐ိုေသေသကမ္းေပးလိုက္ၿပီး သူ႕CVကို ႏွစ္ေယာက္ခြဲဖတ္ေနသည္ကို သူရင္တထိပ္ထိပ္ ေစာင္႕ၾကည္႕ေနမိသည္။ ေခြ်းေစးမ်ားထြက္ေနေသာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပုဆိုးခါးေတာင္စႏွင္႕ မသိမသာသပ္ခ်လိုက္ၿပီး မန္ေနဂ်ာစားပြဲ၏ေနာက္တြင္ခ်ိပ္ဆြဲထားေသာ SBG COMPANY LIMITED ဆိုသည္႕ ေငြသားကႏုတ္ခ်ပ္ၾကီးကို ေငးၾကည္႕ေနမိသည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >မင္း ၿမန္မာလို တတ္လား။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >....<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />႐ုတ္တရက္ ေမးလိုက္သံေၾကာင္႕ သူလန္႕ၿဖန္႕သြားသည္။ ၿပီးမွ စိတ္ကိုစုစည္းၿပီး တက္ထားသည္႕ၿမန္မာစကားကို တလံုးခ်င္းေၿပာခ်လိုက္သည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ဟုတ္ ကဲ႕၊ အနည္းငယ္ ေၿပာ တက္ ႏိုင္ ပါ တယ္ ခင္ ဗ်ာ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႕စကားအဆံုး၌ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည္႕ၿပီး ၿပံဳးသြားသည္။ သူ နားထင္မွ ေသြးမ်ား တဒိတ္ဒိတ္ထိုးေနသည္။ ဘုရား၊ ဘုရား... ငါ စင္ကာပူမွာတုန္းက တိုပိုင္းယိုးဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ ဆရာTNTဆီမွာ ၿမန္မာစာကို ၃တန္းအထိပဲ သင္ဖူးတာ။ ခုလို ၿမန္မာအစစ္ၾကီးေတြနဲ႕ တခါမွ စကားမေၿပာဖူးဘူး။ မွားရင္ေတာ႕ ငါ႕ကို အထင္ေသးကုန္ေတာ႕မွာပါပဲ...။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ကဲ ဒီေလာက္ဆို မဆိုးပါဘူးကြာ။ တို႕ ၿမန္မာလိုပဲ ေၿပာၾကတာေပါ႕၊ ၿဖစ္တယ္မဟုတ္လား။ နားမလည္ရင္ ၿပန္ေမးေလ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ရ ပါ တယ္ ခင္ ဗ်ာ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ဦးက ဟန္မင္းသူ၊ ဒီကုမၸဏီ ၿမန္မာၿပည္႐ံုးခြဲရဲ႕မန္ေနဂ်ာဆိုပါေတာ႕။ (မ်က္မွန္ဝိုင္းႏွင္႕လူကို ညႊန္ၿပၿပီး) သူကေတာ႕ ဝန္ထမ္းေရြးခ်ယ္ေလ႕က်င္႕ေရး... အဲလြယ္လြယ္ေၿပာရရင္ HR (Human Resources) မန္ေနဂ်ာ ဦးေဝလင္းပဲ။ မင္းနံမည္ ၿပန္ေၿပာပါဦး...။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ေမာင္ ခ ရစ္စ္တို ဖာ ပါ ခင္ဗ်ာ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >အိုေက၊ ေမာင္ခရစ္စ္တိုဖာ။ ပထမဆံုး မင္းကို သိေစခ်င္တာက တို႕ကုမၸဏီမွာလုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ၿမန္မာလိုနည္းနည္းပါးပါးတက္မွ ၿဖစ္လိမ္႕မယ္။ ဘာလို႕တုန္းဆိုေတာ႕ တို႕ေတြက တႏိုင္ငံလံုးမွာ ႐ံုးခြဲေတြဖြင္႕ထားတာ၊ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံု၊ အလႊာေပါင္းစံုနဲ႕ ဆက္ဆံရမွာဆိုေတာ႕ ၾကားခံဘာသာစကား ေကာင္းေကာင္းတက္မွၿဖစ္မွာ။ မင္းေရွ႕က စင္ကာပူသားတစ္ေယာက္ကေတာ႕ အဂၤလိပ္လိုလည္း ေတာင္တလံုးေၿမာက္တလံုး၊ ၿမန္မာစာလည္း မတက္ဆိုေတာ႕ အလုပ္မထိခိုက္ေအာင္ ၁လအတြင္းပဲ ထုတ္ၿပစ္လိုက္ရတယ္ကြ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >တို႕ဆီမွာလည္း မင္းသိတဲ႕အတိုင္း ေက်ာင္းေတြကေတာ႕ ေပါပါရဲ႕။ ေက်ာင္းၿပီးလို႕ Local မွာ ၿပန္လုပ္တဲ႕လူက နည္းနည္း၊ အကုန္လံုး ၿပည္ပထြက္ဖို႕ခ်ည္း ေခ်ာင္းေနၾကတာကလား။ ၿပီးေတာ႕ တို႕တိုင္းၿပည္က မင္းတို႕တိုင္းၿပည္လို လက္သည္းခြံေလာက္မဟုတ္ဘူးေလ။ အက်ယ္ၾကီး...၊ အလုပ္အကိုင္နဲ႕ ပတ္သက္ရင္ လုပ္အားလိုအပ္ခ်က္ေတြကမ်ားလြန္းေတာ႕ Demand နဲ႕ Supply ဘယ္လိုမွ မမွ်ဘူးၿဖစ္ေနတာ။ ဒီေတာ႕လဲ ႏိုင္ငံၿခားက Foreign Talented ေတြကို ရသေလာက္ ေခၚၿပီးသံုးေနရတာေပါ႕ကြာ။ တကယ္တမ္း ကိုယ္႕အိမ္ထဲကလူေတြက စြမ္းႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႕ အၿပင္လူေတြ ေခၚေနရတဲ႕သေဘာၿဖစ္ေနတာေပါ႕ေလ။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူရွည္ၾကီးက ၿမန္မာလို ခရားေရလႊတ္ေၿပာေနသည္ကို သူမနည္း အာ႐ံုစိုက္နားေထာင္ေနရသည္။ နည္းနည္းပါးပါး...၊ အလႊာ...၊ ၾကားခံဘာသာ...၊ ေတာင္တလံုးေၿမာက္တလံုး...၊ ၁လ...၊ ထုတ္ၿပစ္...၊ စကားလံုးေတြ သူ႕နားထဲ ဆူေဝေနသည္။ သူ ေခါင္းေတြ တစစ္စစ္ကိုက္ေနၿပီ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဦးေဝလင္းက သူ႕ကို စိုက္ၾကည္႕ၿပီး တလံုးခ်င္းေမးသည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >မင္း Poly ၿပီးၿပီးသားေနာ္။<br /><br /><br />ဟုတ္ကဲ႕ပါခင္ဗ်ာ။<br /><br /><br />လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကံဳရွိလား။ အမွန္အတိုင္းေၿပာပါ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >...၊ ဟုတ္ ကဲ႕ ပါ ခင္ ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္း ၿပီး ဆံုး တာ မႏွစ္ကပါ၊ မ ရွိ ေသး ပါ ဘူး ခင္ ဗ်ာ။<br /><br /><br />ထားပါေတာ႕။ မင္း ဒီမွာ လစာ ၂၀၀၀ က်ပ္လို႕ေရးထားတယ္။ မင္းအေတြ႕အၾကံဳမရွိေသးဘူးဆိုရင္ေတာ႕ အဲဒီေလာက္ မေပးႏိုင္ဘူး။ ၁၆၀၀ဆို လုပ္မလား။ ေနာက္ေတာ႕ မင္းလုပ္ပံုေပၚမူတည္ၿပီး တိုးေပးမယ္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁၆၀၀၊ ၁၆၀၀...။ သူ႕ေခါင္းထဲ ဂဏန္းေတြအလွ်င္အၿမန္ ေၿပးလႊားသြားသည္။ ေနဖို႕၊ စားဖို႕၊ အိမ္ၿပန္ပို႕ဖို႕၊ GSM ဖုန္းခ၊ ဘက္စ္စကား၊ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားစရိတ္...။ အို.. ဒါေတြ စဥ္းစားေနရမယ္႕အခ်ိန္မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္လဆို ဒီမွာ GTU ေက်ာင္း၄၀ေက်ာ္က ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းဆင္းလာၾကေတာ႕မွာ။ အဲဒီရက္ပိုင္းဆို အလုပ္ရွာရခက္တယ္တဲ႕။ ရတာယူထားမွ စိတ္ခ်ရမယ္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >လုပ္ ႏိုင္ ပါ တယ္ ခင္ ဗ်ာ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ေအး... ဒါဆို မင္းကို တို႕စဥ္းစားေပးမယ္။ ဒီေတာ႕...<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />လူရွည္ၾကီး စကားမဆံုးခင္ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းႏွင္႕လူက လက္ကာၿပလိုက္ၿပီး ၾကားၿဖတ္ထေမးသည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ဒါနဲ႕ ေနပါဦး။ မင္းကို တစ္ခုေမးပါရေစဦး။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ေမး ပါ ခင္ ဗ်ာ။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >မင္း ၿမန္မာလို ေတာ္ေတာ္နားလည္ပံုရတယ္။ မင္း စင္ကာပူသား အစစ္ေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >....................<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >....................<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >....................<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >....................<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >....................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt; text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">=================================================</span></p><p style="line-height: 23pt;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S1R-QPf5RII/AAAAAAAAAVI/SkNY6e7w_4Q/s1600-h/2493416752_ea2b9561be.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 302px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S1R-QPf5RII/AAAAAAAAAVI/SkNY6e7w_4Q/s320/2493416752_ea2b9561be.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428102268391605378" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S1R3A_c9HOI/AAAAAAAAAVA/hp6TTMiL26c/s1600-h/2493416752_ea2b9561be.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /></span></a><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဗိုလ္တစ္ေထာင္ဆိပ္ကမ္းတဝိုက္ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားႏွင္႕ စည္ကားေနသည္။ သူ႕ စိတ္ထဲတြင္ ပီတိမ်ား လွ်ံက်ေနသည္။ အလုပ္တခုရသည္ဆိုသည္ထက္ပိုေသာ ဝမ္းသာမွုမ်ိဳးကို ခံစားေနရသည္။ ၿဖတ္သြားေသာ ၿမန္မာမေလးတိုင္းက ေကာ္ေတာင္႕ေတာင္႕ပုဆိုးႏွင္႕လည္ကတံုးအက်ီၤအၿဖဴဝတ္ထားေသာ သူ႕ကို ၿပံဳးစိစိလွည္႕ၾကည္႕သြားသည္ကို သတိၿပဳမိေနသည္။ အက်င္႕မရေသးလို႕ပါကြယ္ဟု ခပ္ၿမဴးၿမဴး တကိုယ္တည္း ေရရြတ္လိုက္ၿပီး ၄၈ကားဂိတ္ ေရခ်မ္းစင္ေလးမွ ေရတခြက္ကို ခပ္ေသာက္လိုက္ေလသည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေနေစာင္း ေကာင္းကင္ နီညိဳ႕ညိဳ႕တြင္ေတာ႕ ဇင္ေယာ္တစ္အုပ္ အိမ္ၿပန္လာၾကေပၿပီ။<br /><br /><br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><b><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာၾကြင္း...</span></b><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ံုးခန္းက ထြက္ေတာ႕ မ်က္မွန္ဝိုင္းနဲ႕လူက ထြက္လိုက္ပို႕သည္။ ၿပီးေတာ႕ ပုခံုးကို ပုတ္ၿပီး ေၿပာသည္။ <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><b><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" >"ၾကိဳဆိုပါတယ္... ညီေလးေရ"</span></b><span style="color: rgb(255, 153, 204);font-family:Zawgyi-One;" ><br /><br /><br /><br /><br /><br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >ဖိုးသၾကၤန္<br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >(စိတ္ကူးအိပ္မက္ေလးကို အတက္ႏိုင္ဆံုး ေရးၾကည္႕တာပါခင္ဗ်ာ။ လိုအပ္တာရွိရင္ ညႊန္ၿပေပးပါ။ ဆံုးေအာင္ဖတ္လို႕ ေက်းဇူးပါ။)<o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;font-family:verdana;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >Photo searched from Google.<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="display: none;"><input id="gwProxy" type="hidden"></span><span style="display: none;"><input id="jsProxy" onclick="jsCall();" type="hidden"><!--Session data--></span><o:p></o:p></span></p> <p style="line-height: 23pt;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-2880057322364258120?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-33401238944798035762010-01-09T02:30:00.005+08:002010-01-18T19:17:16.269+08:00<p style="line-height: 21pt;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S0d_RY_9USI/AAAAAAAAAUw/KBuCW5DdoWw/s1600-h/3033676869_cc2e8fba93_b.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 254px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/S0d_RY_9USI/AAAAAAAAAUw/KBuCW5DdoWw/s320/3033676869_cc2e8fba93_b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424444212936266018" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);"><br />ကာလ(၁)</span><br /><br />ေမြးေတာ႕ သၾကၤန္တြင္းၾကီးၿဖစ္သည္။ အဲဒီညက အိမ္မွာ မုန္႕လံုးေရေပၚလုံးေနၾကသည္။ ေမြးရက္က ေစ႕ေနၿပီ၊ ဗိုက္ကမနာေသး။ နာမယ္႕နာေတာ႕ မုန္႕လံုးေနရင္းနာသည္။ အိမ္မွာ ေယာက်ာ္းသားမရွိ၊ အနီးအနားလက္သည္မရွိ။ ေၿပးေပေရာ႕ ပဲခူးေဆး႐ံု။ နီးစပ္ရာသံုးဘီးငွား၊ (ထိုစဥ္က ပဲခူးတြင္ သံုးဘီးေတြရွိေသးသည္) ေဆး႐ံုေၿပး၊ ဟိုေရာက္လို႕ အူယားဖားယား ေၿပးဝင္လာေတာ႕ ဆရာဝန္မေတြ မ်က္လံုးၿပဴးကုန္သည္။ အပ်ိဳဗိုက္၊သားဦးဆိုၿပီး အေမကလည္း အသားကုန္ေအာ္သည္။ အကုန္လံုးဝိုင္းအံုလာၿပီး လက္အိတ္ေတြစြပ္၊ ၿပင္ၾကဆင္ၾကစဥ္ ဗိုက္ထဲကဖိုးသၾကၤန္က ၿပန္အိပ္သြားသည္။ ကဲကဲ၊ မXX မေမြးေလာက္ေသးဘူး၊ ၿပန္ေခ်ဦးဆိုေတာ႕ သံုးဘီးနဲ႕ပဲ တပ္ၿပန္ေခါက္လာၾကသည္။ အိပ္နားက ဓမၼာ႐ံုေရွ႕ ဗြက္အိုင္ကိုကားနင္းလိုက္တာ ေနာက္တစ္ခါ ဗိုက္ထပ္နာၿပန္သည္။ အိမ္ထဲေတာင္ မဝင္ႏိုင္၊ အေမေအာ္တာႏွင္႕ ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြ ႏိုးကုန္ၿပီး ထၾကည္႕ၾကသည္။ ဒုတိယမၼိ ေဆး႐ံုၿပန္သြားရၿပန္သေပါ႕။<br /><br />ဟိုေရာက္ေတာ႕ အေကာင္း...။ ဗိုက္နာတာ ဝမ္းသြားခ်င္လို႕မ်ားလား... ဆရာဝန္မေလးမ်ားက အိမ္သာသြားခိုုင္းသည္။ ဟုတ္သည္၊ ကိစၥရွင္းလိုက္ၿပီးမွ ေတာ္ေတာ္ေပါ႕သြားၿပီ။ ဒီလိုနဲ႕ အားလံုးကိုႏွုတ္ဆက္ေတာင္းပန္ၿပီး ၿပန္အထြက္ ေဆး႐ံုဝမွာ တစ္ခါထပ္နာၿပန္သည္။ ေခါက္တုံ႕ေခါက္ၿပန္ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္လုပ္ေနေသာ လူအုပ္ၾကီးကို ေဆး႐ံုတစ္ခုလံုးက ၿမင္ၿပင္းကပ္ေနၾကၿပီ။ (ပဲခူးမွာ အမ်ိဳးအလြန္ေပါပါသည္။ မယံုလွ်င္ နံမည္၊ ေနရပ္ေၿပာပါ။ ေဆြမ်ိဳးစပ္ၿပပါမည္) ဆရာဝန္ေတြလည္း လက္အိတ္ခြ်တ္လိုက္၊ ၿပန္ဝတ္လိုက္ႏွင္႕မို႕ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနၾကၿပီ။ ဒါနဲ႕ပဲ ေမြးလူနာကို မၿပန္ခိုင္းေတာ႕ပဲ မရရေအာင္ ဝိုင္းေမြးလိုက္ၾကရပါေတာ႕သတဲ႕...။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ကာလ(၂)</span><br /><br />အေဖ႕ေနရပ္ ၿပည္ကိုၿပန္ေတာ႕ အေဒၚအပ်ိဳၾကီးႏွင္႕ အမဝမ္းကြဲတို႕လိုက္လာၾကသည္။ ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ခ်ဴၿခာ၏။ တက္လိုက္သည္ကလည္း တေန႕ ၁၄၊ ၅ခါ။ ေတာကအဖြားကဆိုလွ်င္ ဒီကေလး အသက္ၾကီးရင္ ဥာဏ္ရည္မွီပါ႕မလားဟုပင္ စိုးရိမ္စကားဆုိသည္ဟူသတက္။ ဒီၾကားထဲ အၿဖဴဝတ္တခ်ိဳ႕၏အစြမ္းေၾကာင္႕ တီဘီေဆးေတြ မွားေကြ်းမိၿပီး ေသမလိုၿဖစ္ေသးသည္။ စကားကလည္း ၂ႏွစ္အထိမေၿပာ။ ေရွ႕မွာမ်ိဳးစံုလုပ္ၿပလည္း ဂ႐ုမစိုက္၊ ေတြ႕ရာပစၥည္းေကာက္ကာ ကိုက္ဝါးၾကည္႕သည္။ အိမ္မွာရွိသမွ် လက္လွမ္းမမွီေအာင္ ဖြတ္ထားၾကေတာ႕ ကိုယ္ပိုင္သည္႕လက္မ ကိုယ္ၿပန္ကိုက္သည္။ လက္မကို ခါးသက္တာေတြသုပ္ထားၿပန္လွ်င္လည္း စုပ္ၿပီးေထြးထုတ္သည္၊ ၿပီးေတာ႕ ဆက္ကိုက္သည္။ ေနာက္ဆံုး လည္ပင္းမွာ ရာဘာႏို႕သီးေခါင္းကို ဆြဲေပးထားမွ ကိစၥေအးေတာ႕သည္။<br /><br />မၿပီးေသး...။ လမ္းေလွ်ာက္တက္ေတာ႕ ေၿခဦးတည္႕ရာ ေလွ်ာက္သြားသည္။ တံခါးဖြင္႕ထားလွ်င္ အိမ္ေရွ႕ထြက္သည္၊ ပိတ္ထားလွ်င္ ၿခံထဲေလွ်ာက္သြားသည္။ စပ္စပ္စုစုကလည္းရွိေသး၏။ အိမ္ေရွ႕လာဖြင္႕ေသာ စက္ဘီးၿပင္ဆိုင္ဆိုလွ်င္ ဖိုးသၾကၤန္ထြက္လာလွ်င္ အသက္မရွဴရဲ။ တခါလည္း စက္ဘီးဂီယာအံုထဲ လက္ငါးေခ်ာင္းလံုးထိုးထည္႕မိလို႕ အေဒၚအပ်ိဳၾကီး မူးေမ႕လဲမလိုၿဖစ္ရေသးသည္။ အိမ္ေရွ႕ေၿမာင္းထဲ ေခါင္းစိုက္က်တာလည္း ခဏခဏ။ အေဖေသာက္သည္႕ ဘီယာခြက္လည္း ဝင္ေမာ႕မိလို႕ ဝိုင္းႏွာႏွပ္ယူရေသးသတဲ႕။<br /><br />အဲ... သူမ်ားကိုေတာ႕ ဒုကၡမေပးတက္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အသံမထြက္ဆံုးကေလးၿဖစ္သည္။ ဘယ္ေလာက္နာနာ မငို။ အသံမထြက္လြန္း၍ အမ်ားအေနလားဟု ထင္ခဲ႕ၾကေသးသည္။ သို႕ေသာ္ သီခ်င္းေတာ႕ၾကိဳက္သည္။ စိုင္းထီးဆိုင္မွ မဖြင္႕ေပးလွ်င္ မအိပ္။ Aဆိုဒ္မွ Bဆိုဒ္ေၿပာင္းလွ်င္ ႏိုးသည္။ ႏိုးတာႏွင္႕ ပုခက္ထဲကဆင္း၊ ေၿခဦးတည္႕ရာသြား၏။ ထိန္းသည္႕အမခမ်ာ ထိုင္ေတာင္ငိုယူရသည္။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ကာလ(၃)</span><br /><br />အလတ္မ ေမြးၿပီးေတာ႕ ပဲခူးကိုၿပန္ေနၾကရသည္။ တလမ္းလံုးက အမ်ိဳးေတြ။ ပူပူပင္ပင္ ထိန္းစရာမလို၊ ႏိုးတာႏွင္႕ ေခါင္းရင္း ေဆးလိပ္႐ံုုထဲပို႕ထားလိုက္ၾကသည္။ ၾကံဳတဲ႕လူ ၾကည္႕ထားေပးယံုသာ။ ဒါေတာင္ ေရွ႕ကပဲခူးၿမစ္ထဲဆင္းတာ ကမ္းနားကလူေတြဖမ္းထားလို႕ မႏွဲေလးေမာင္၊ ၃၈မင္းမၿဖစ္ခဲ႕ရ။ ညက်ေတာ႕ လာေခၚသည္႕ အကိုအမ၊အေဒၚဦးေလးေတြႏွင္႕ ေရႊဟသၤာ႐ံုသြား ႐ုပ္ရွင္ၾကည္႕ၾကသည္။ ေကြ်းတာအကုန္စားသည္၊ လာေကြ်းေသာပီေကစားၿပီး ေရွ႕ကလူဆံပင္သြားကပ္၍ အကိုေတြႏွင္႕ စကားမ်ားၾကရေသး၏။<br /><br />ထိန္းမရေသာအခ်ိန္က ဆံပင္ညွပ္ခ်ိန္ၿဖစ္၏။ အိမ္မွာ အေဒၚက ဒူးႏွစ္လံုးနဲ႕ညွပ္ထားၿပီး ညွပ္ေပးရသည္။ အေဒၚမရွိလွ်င္ ဘယ္သူမွ ညွပ္မရ။ ထြက္ေၿပးသည္၊ မိလို႕ညွပ္ေပးလွ်င္ ၿငိမ္ၿငိမ္မေန၊ ေခါင္းကိုခါသည္၊ တြန္႕သည္၊ လွည္႕သည္။ ကပ္ေၾကးဦးႏွင္႕ ထိုးမိမည္စိုးသည္ႏွင္႕ ေနာက္ပိုင္း ဆံပင္ညွပ္မေပးရဲၾကေတာ႕။<br /><br />မူၾကိဳပို႕ဖို႕လုပ္ၾကသည္။ မူၾကိဳအဝေရာက္တာႏွင္႕ အသံၿဗဲႏွင္႕ငိုသည္၊ ေၿမၿပင္ေပၚထိုင္ခ်၊ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္းစံုကန္ ကန္ၿပီး ေအာ္သည္။ ဆရာမေတြ ေၿခာက္လဲမေၾကာက္။ ဒါနဲ႕အိမ္ပဲ ၿပန္ေခၚလာၾကရသည္။ ႏွစ္ခါ၊ သံုးခါေၿမာက္မွာ အိမ္ကဆိုက္ကားေပၚတင္ၿပီး လႊတ္လိုက္သည္။ ဟုိေရာက္ေတာ႕ ငိုၿပစရာလူမရွိ၍ မငိုေတာ႕။ တက္တာေနာက္က်၍ ၿမန္မာလိုဝလံုးအစ မသင္ခဲ႕ရ၊ ေအဘီစီဒီ၊ ဘလက္အိုင္ဇူးစမ္ ေရာက္ေနၿပီ။ ဒီၾကားထဲ အေရးအခင္းက ၿဖစ္ေနၿပီ။ ပဲခူးတံတားကို ပိတ္၊ ပစ္ၾကခတ္ၾကခ်ိန္မွာ မူၾကိဳတက္ေနတာက ဟိုဖက္ကမ္းမွာ။ ၾကိဳပို႕လုပ္ေပးသည္႕ ဆိုက္ကားဆရာ ဘယ္လိုနင္းလာသည္ မသိ။ အိမ္ေရာက္ေတာ႕ ပူဆာဝယ္ခိုင္းထားေသာ ထီးေကာက္ၾကီးရဲ႕အရြက္ေတြမွာ က်ည္ရာဗလပြ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ကာလ(၄)</span><br /><br />ရန္ကုန္၊ မရမ္းကုန္း အမက(၁၇)မွာ သူငယ္တန္းစေန၏။ သူမ်ားသားသမီးေတြလို မူၾကိဳမတက္ခဲ႕ရ၊ ေနာက္ၿပီး ၈၈ေၾကာင္႕ တစ္ႏွစ္ေအာက္ေတြၾကားမွာ ပိန္ကပ္ကပ္ေပေတေတ။ ဝလံုးကို အဲဒီက်မွ ၿမင္ဖူးသည္။ ဒါေတာင္ အကၡရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဘိလပ္စတိုင္ လက္ဝဲရစ္ပဲရစ္တက္သည္။ ဆရာမသင္ေပးလည္း မမွတ္ထားမိ။ အိမ္ကမွာထားေသး၏၊ မသိရင္ထေမးရမယ္တဲ႕။ ထို႕ေၾကာင္႕ ခဏခဏထေမးသည္။ ဝလံုးကို ဘာလို႕ အမ်ားၾကီးဝိုင္းခိုင္းတာလဲ၊ နငယ္ကို မသင္လို႕မရဘူးလား.... ဘာညာေပါ႕။ ေနာက္ဆံုး ဆရာမက အေမ႕ကို ေခၚေၿပာခဲ႕ရ၏။ ရွင္႕သားကို အိမ္မွာ နည္းနည္းၿပန္ရွင္းၿပေပးပါ၊ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း မရွင္းႏိုင္ေတာ႕ဘူး ဆိုသတဲ႕။<br /><br />မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းလွ်င္ မုန္႕ၿမန္ၿမန္စား၊ ၿပီးလွ်င္ ေက်ာင္းပတ္ပတ္လည္ကို ရွာေဖြေရးဆင္းသည္။ ေဘာ္ဒါအေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင္႕ ေက်ာင္းေနာက္က တြင္းေတြလိုက္ႏွုိက္ၿပီး ၾကြက္ဖမ္းၾက၏။ ခ်တမ္းေဆာ႕ၾကသည္။ တခါမွာ သူငယ္ခ်င္းကို နပန္က်င္းလိုက္တာ ေမ႕သြားလို႕ မိဘေခၚလိုက္ရေသးသည္။<br /><br />၁တန္း ၂တန္းေရာက္ေတာ႕ ၾကိမ္လံုးဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဒဏ္ေပးတယ္ဆိုတာဘာလဲ သိလာၿပီ။ အားလံုး ၿမည္းစမ္းဖူးသည္။ ၿမည္းသည္ဆိုသည္ထက္ အဝစားသည္ဆို ပိုမွန္မည္။ စာေမးတာမရရင္ အ႐ိုက္ခံရမယ္၊ အိမ္စာမၿပီးရင္ အတန္းေရွ႕ နားရြက္ဆြဲထိုင္ထလုပ္ရမယ္၊ စကားမ်ားလို႕ နံမည္မွတ္ခံရရင္ ခံုေပၚတက္ မတ္တက္ရပ္ရမယ္၊ ဂုံးပိုးအစီးခံရမယ္၊ -င္ခြ်တ္အ႐ိုက္ခံရမယ္၊ အတန္းစဥ္လွည္႕ၿပီး ကြ်န္ေတာ္စာမရလို႕ပါခင္ညာလို႕ လိုက္ေၾကညာရမယ္....Etc။ အိမ္ေရာက္လွ်င္ အေမတို႕က ဆီးၾကိဳေမးသည္မွာ ထံုးစံတစ္ခု။ ငါ႕သား ဒီေန႕ဘယ္ႏွစ္ခ်က္လဲတဲ႕ ( အ႐ိုက္ခံရတာ)။<br /><br />ၾကာေတာ႕ အေတြ႕အၾကံဳရင္႕က်က္လာခဲ႕ၿပီ။ အားႏွင္႕လႊဲ႐ိုက္ခ်ိန္ ထိခါနီးမွာ ဒူးမသိမသာေကြးေပးလိုက္ၿခင္း၊ လက္ဝါးကို ေဖာ႕ခ်ေပးလိုက္ၿခင္း (ေၿပာရင္ေတာ႕ လြယ္ပါတယ္ဗ်ာ။ တကယ္တမ္း ဆရာမ မ႐ိပ္မိေအာင္ မသိမသာလုပ္ဖို႕ကေတာ႕ မလြယ္လွဘူးခင္ဗ်)၊ အိမ္စာစာအုပ္ကို ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႕လိုက္ကူးၿပီး ေနာက္ဆံုးမွထပ္ၿခင္း၊ မေက်နပ္တဲ႕လူ နံမည္မွတ္ႏိုင္ၿပီး စိတ္ၾကိဳက္ေလပြားႏိုင္ေသာ ေမာ္နီတာေကာင္လုပ္ၿခင္း၊ ခုံတန္းအလိုက္ တစုစီစာအလြတ္ဆိုၿပရလွ်င္ စည္းခ်က္ညီညီ ပါးစပ္လွုပ္ရွားၿခင္း၊ တေယာက္တလွည္႕စာေမးခိုင္းလွ်င္ အခ်င္းခ်င္းညွိထားၿခင္း၊... ။ ဤအမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လွည္႕ပတ္နည္းမ်ားကို အ.မ.ကအဆင္႕၌ ေက်လည္စြာ သင္ၾကားခဲ႕ေလ၏။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);">ေတာ္ၿပီဗ်ာ...။ ခုေလာက္ေရးတာနဲ႕တင္ ဖိုးသၾကၤန္ ဘယ္ေလာက္ဗီဇအစြမ္းရွိတယ္ဆိုတာ ေတြးၾကည္႕လို႕ရေလာက္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ ဆက္မေရးေတာ႕ဘူးေနာ္႕။</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ဆိုးေပဆဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ဖိုးသၾကၤန္</span><br /><br /><br /><br />Photo : Taken from Flickr &amp; edited (not me)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-3340123894479803576?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-61112560799065035372010-01-05T18:00:00.002+08:002010-01-05T18:44:49.767+08:00<div style="TEXT-ALIGN: center">မႏုႆမိစာၦတစ္ေယာက္ပါပဲ<br />မိုးၾကိဳးသြားလက္႐ံုးတစ္ေထာင္နဲ႕<br />ငါ႕အတၱကိုထိလာခုိက္<br />အကုန္သြင္းပစ္လိုက္မယ္ မီးေလာင္တိုက္<br /><br />ရန္သူေတြအေပၚ ဓားသန္လ်က္<br />ၾကင္နာသူအေပၚ ပ်ားရည္စက္...<br /><br />အတၱရမၼက္ကေမႊးတဲ႕မီး<br />အခ်စ္နဲ႕စစ္မွာ မတရားတာမရွိ<br />ထီးေဆာင္းမင္း တစ္ရာ႕တစ္ပါးနဲ႕လည္း<br />စစ္မက္ခင္းမယ္ မင္းအတြက္ပဲ<br /><br />ရန္သူေတြအေပၚ ဓားသန္လ်က္<br />ၾကင္နာသူအေပၚ ပ်ားရည္စက္...<br /><br />အသည္းမ်ားလမ္းခင္း ပြဲမ်ားၾကမ္းရင္း<br />စြန္႕စားလိုက္ပါရေစ မင္းအတြက္ အခ်စ္ေရ<br />ဓားနဲ႕ဓားခ်င္း တရားနဲ႕တရားခ်င္း<br />စြန္႕စားလိုက္ပါရေစ မင္းအတြက္ အခ်စ္ေရ<br /><br />ၾကမ္းတမ္းတဲ႕ကိုယ္႕စ႐ိုက္ေတြထဲ<br />ႏူးညံ႕တဲ႕အခ်စ္ေတြ ရွိေနတယ္<br />အ႐ိုင္းအစိုင္းတစ္ေယာက္လို႕ အမ်ားၿမင္လည္း<br />မင္းသေဘာေပါက္ရင္ ၿပီးတာပဲ<br /><br />ရန္သူေတြအေပၚ ဓားသန္လ်က္<br />ၾကင္နာသူအေပၚ ပ်ားရည္စက္...<br /><br /><br /><br /><br /><object style="WIDTH: 425px; HEIGHT: 344px" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DrTpC-fnakw"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/DrTpC-fnakw" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="344" width="425"></embed></object></div><br />စာသားေရာ၊ သံစဥ္ပါ အရမ္းေကာင္းတဲ႕ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ခုေနာက္ပိုင္း ဒႆဂီရိအေၾကာင္းဖြဲ႕သီတဲ႕ Remixသီခ်င္းေတြနဲ႕ ယွဥ္နားေထာင္ႏိုင္ေအာင္ ေဝမွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />နားဆင္ၾကည္႕ပါ...။<br /><br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-6111256079906503537?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-7558439844326473492010-01-02T00:09:00.006+08:002010-01-02T00:53:36.119+08:00<span style="font-size:180%;">HAPPY NEW YEAR!!!</span><br /><br />စုမိတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ တီဗီက countdown ကိုလိုက္ၾကည္႕ၿပီး ေအာ္လိုက္သံပါ။ ၿပီးေတာ႕လည္း မီးေတြၿပန္ဖြင္႕၊ ခင္းထားတဲ႕ေစာင္ပိုင္းကို ၿပန္ဆန္႕ခင္းၿပီး ဖဲဝိုင္း ဒုတိယပိုင္းဆက္ၾကပါသေပါ႕ဗ်ာ။ ဒီလိုေနတုန္း ဟိုလူ႕ဖုန္းက ေတာင္ခနဲၿမည္၊ ဒီလူ႕ဖုန္းက တင္ခနဲၿမည္နဲ႕ new year ႏွုတ္ခြန္းဆက္ ဆုေတာင္းလႊာေတြ ဆက္တိုက္ေရာက္လာၾကပါေလေရာ။ စားပြဲေပၚတင္ထားတဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ဖုန္းေလးကေတာ႕ တုတ္တုတ္ေတာင္မလွုပ္။ ဘက္ထရီမ်ားကုန္ေနလို႕လားဟဲ႕ဆိုၿပီး ထယူဖြင္႕ၾကည္႕ေတာ႕ ဘက္ထရီကအၿပည္႕...။ ေနာက္ဆံုးရထားတဲ႕ SMS က အလုပ္မွ အိႏၵိယတိုက္သားေတြနဲ႕ စိန္႕တိုင္းသားေတြဆီက စာေတြ။ ေၾသာ္ ငါ႕ႏွယ္႕...၊ ဒီလိုညမ်ိဳး သတိတရ SMS ေလးတစ္ေစာင္ေတာင္ စိတ္လိုလက္ရ ပို႕မယ္႕လူမရွိပါလား၊... ဒီလို ပါးစပ္ကေတာင္ ထြက္ၿပီး ေတာင္႕တမိတယ္ဗ်ာ။ လိုင္းေတြၾကပ္ေနလို႕ ၿဖစ္မွာပါလို႕ ေၿဖေတြးေတြးရေအာင္ကလည္း ေဘးဘီ(ဖဲဝိုင္းမွ) အိမ္ကေကာင္ေတြဆီ ေသာက္ညစ္ကပ္ေလာက္ေအာင္ SMS ေတြဝင္ေနတာကလား...။<br /><br />ကိုယ္႕ကိုယ္ကို သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ ေပါလွၿပီ၊ လူဝင္ဆံ႕လွၿပီထင္ထားတာ၊ ဒီတကြက္နဲ႕တင္ ေနာက္ေကာက္က်ပါေရာ႕လား။ တကယ္ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္႕ဖုန္းထဲမွာ ၿမန္မာလုိေရးထားတဲ႕သူငယ္ခ်င္း ၁၀၀နီးနီးရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ္႕နံပါတ္သာသိၿပီး သူ႕နံပါတ္မမွတ္ထားတဲ႕လူေတြမပါေသး။<br /><br />နဂိုဗီဇအရ ဖာသာလဝါ ေနတက္သူဆိုေတာ႕လည္း သူငယ္ခ်င္းရယ္လို႕ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေပါင္းမိခဲ႕သူ နည္းခဲ႕တာကိုပဲ အၿပစ္တင္ရေတာ႕မွာေပါ႕ေလ။ Blog လည္း ဖြင္႕မၾကည္႕ရဲ၊ ဒီတလလံုး ဘယ္သူ႕ဆီမွလည္း မသြား၊ စာလည္း အသစ္မေရးႏိုင္ခဲ႕ေတာ႕ ဖိုးသၾကၤန္ကို ရွိမွန္းေတာင္ သိၾကပါဦးေတာ႕မလား။<br /><br />လူရယ္လို႕ၿဖစ္လာရင္ အသိအမွတ္အၿပဳခံခ်င္ၿခင္းဟာ လက္ညိဳးထိုးမလြဲအတၱအေနနဲ႕တြဲပါၿပီးသားပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဧကစာရီက်င္႕တဲ႕လူၿဖစ္ၿဖစ္ ကိုယ္႕Existance ကို တစံုတေယာက္၊ တစံုတရာက သိရွိအမွတ္ထားမိေနတာကို လိုခ်င္ၾကတာပါပဲေလ။ ဒီလိုၿဖစ္လာေအာင္ကလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ပတ္ဝန္းက်င္ေပၚမွာ ကိုယ္႕ကို အမွတ္ထားမိေစတဲ႕ သက္ေရာက္မွုတစ္ခုေတာ႕ အနည္းဆံုးရွိမွာ ၿဖစ္မွာေပါ႕ဗ်ာ။ ရည္ရြယ္လို႕ၿဖစ္ေစ၊ မရည္ရြယ္ပဲၿဖစ္ေစ၊ ေကာင္းက်ိဳးၿဖစ္ေစ၊ ဆိုးက်ိဳးၿဖစ္ေစ၊ ဘာမွေရေရရာရာအက်ိဳးမရွိသည္ၿဖစ္ေစ တခုခုေတာ႕ ရွိေနခဲ႕မွာသာ သတိထားမွတ္သားၿခင္းရယ္လို႕ ရွိလာမွာမဟုတ္လားခင္ဗ်ာ။ ဒီလိုဆိုေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကိုယ္႕အတြက္ကလြဲရင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွုမရွိတဲ႕၊ မေပးႏိုင္တဲ႕ နလပိန္းတံုးေကာင္ၾကီးမ်ား ၿဖစ္ေနၿပီလားးး...။<br /><br /><br />႐ုပ္ရည္ - ...<br />စိတ္ထား- ...<br />ဥစၥာ- ...<br />ပညာ- ...<br />ဆက္ဆံေရး- ...<br /><br /><br />ဤသည္ကို <span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဖိုးသၾကၤန္ </span>ဟု ေခၚ၏။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-755843984432647349?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-53154290889103616462009-12-29T03:00:00.001+08:002009-12-29T03:06:33.369+08:00ဒီလ စာမေရးၿဖစ္....။ ေၿပာရရင္ လက္ညိဳးထိုးစရာ ခံစားခ်က္ေတြက တပံုတပင္။ တကယ္တမ္းေရးမယ္ဆိုေတာ႕ ဘာမွ ေရေရရာရာထြက္မလာ။ ထားပါေလ၊ လိုရင္းေပ်ာက္ကုန္ပါဦးေတာ႕မယ္။<br /><br />တေလာက အကုိတစ္ေယာက္နဲ႕ စီးတီးေဟာ အေနာက္ဖက္အစြန္က ဘီယာဆိုင္ေလးမွာထိုင္ရင္း ေထြရာေလးပါး ေၿပာၿဖစ္တယ္။ မူးလာရင္ ၿဖစ္ေနၾကအတိုင္း ပါးစပ္နဲ႕ မဆံ႕တဲ႕ အိပ္မက္ေတြ၊ စကားလံုးေတြ၊ နယ္ပယ္ေတြ ေဆြးေႏြးၾကတယ္ဆိုပါေတာ႕ဗ်ာ။ တခ်ိန္မွာေတာ႕ အႏုပညာ ခံစားမွုဆိုတာကို ေၿပာၿဖစ္ၾကပါတယ္။ အကိုက ဥပမာေလးတစ္ခုေပးပါတယ္။ မာမာေအးရဲ႕ ေမ႕ကြက္ကိုရွာ သီခ်င္းကို သူေရာ ကြ်န္ေတာ္ေရာ ၾကားဖူးႏွစ္သက္ပါတယ္။ ေရးတာက စႏၵရားခ်စ္ေဆြပါ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စြန္႕ခြာသြားသူအေပၚ လြမ္းဆြတ္တမ္းတပံုေလးကို ႏူးညံ႕စြာ ဖြဲ႕ကံုးသီဆိုထားတာပါ။ အကိုက အဲဒီသီခ်င္းကို ၿပန္ဆိုၿပပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ႕မွ သူက ကြ်န္ေတာ္႕ကို ေၿပာပါတယ္။ ဖိုးသၾကၤန္ မင္း ခုဘယ္လိုခံစားရသလဲတဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္လဲ ကိုယ္႕ရင္ထဲရွိသေလာက္ အဓိပၸာယ္ေပးလိုက္တာေပါ႕ဗ်ာ။ ဒီေတာ႕မွ အကိုက ဒီသီခ်င္းရဲ႕ မူရင္းအေၾကာင္းအရာကို ေၿပာၿပပါတယ္။ တခ်ိန္မွာ မာမာေအးရဲ႕ခင္ပြန္းဟာ အထင္လႊဲမွားမွဳတစ္ခုေၾကာင္႕ အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားခဲ႕ပါသတဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မာမာေအးဟာ ရင္ေသြးဖြားၿပီးခါစ ေသြးႏုသားႏုနဲ႕လို႕ဆိုပါတယ္။ ဒါကို ဆရာစႏၵရားခ်စ္ေဆြက ေတြ႕ေတာ႕ မာမာေအးရဲ႕အၿဖစ္အပ်က္ကို ခံစားမိၿပီး ဒီသီခ်င္းကို ေရးဖြဲ႕သီဆိုေစတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။<br /><br />အကို ဒီလိုေၿပာလိုက္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ရဲ႕မွတ္သိစိတ္အဆံုးမွာ ေသြးႏုသားႏု မာမာေအးဟာ ကေလးပုခက္ေလးကို လႊဲၿပီး ေမ႕ကြက္ကိုရွာ သီခ်င္းေလး ေၾကကြဲစြာဆိုေနပံုကုိ ခ်က္ခ်င္းၿမင္သြားမိပါတယ္။ နဂိုက သာမာန္အလြမ္းအေဆြးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္အေနနဲ႕ နားေထာင္ေနမိတာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ႕ပါဘူး။ <span style="color: rgb(255, 255, 51);">ကြ်န္ေတာ္ ဒီသီခ်င္းရဲ႕ရည္ရြယ္ရင္းကို သိလိုက္ရတာကိုး။</span> ဒီလိုပါပဲ၊ အေနာက္တိုင္း ဂႏၱဝင္ဂီတမွာ မသိသူမရွိေလာက္တဲ႕ မိုးဇက္ရဲ႕ Requiem ဆိုပါေတာ႕။ မူလက ဒီေတးသြားကို ႐ုပ္ရွင္ေနာက္ခံ ေသဆံုးမွုကိုပို႕ေဆာင္ေပးတဲ႕ (အနီးစပ္ဆံုးဆိုရင္ ဧရင္႕က်ဴးတဲ႕) ေတးတစ္ပုဒ္အေနနဲ႕သာ သိထားခဲ႕တာပါ။ ဒါေပမယ္႕ Amaedus ဆိုတဲ႕ မိုးဇက္ရဲ႕ဘဝကို မွီးထားတဲ႕႐ုပ္ရွင္ကို ၾကည္႕လိုက္ရေတာ႕မွ ဒီသီခ်င္းရဲ႕ေလးနက္မွု၊ အဓိပၸာယ္၊ ဦးတည္ခ်က္ကို ပါးပါးေလး သိလာရပါေတာ႕တယ္။ ဇာတ္ကားကို ၿပန္ေၿပာရရင္ ခပ္ေပါ႔ေပါ႕ေနတက္တဲ႕မိုးဇက္ကို စိတ္ပ်က္ၿပီး သူ႕ဖခင္ဟာ ဆံုးပါးသြားခဲ႕ပါတယ္။ ေဖာက္ထြက္တဲ႕သူ႕ဂီတကို နားမယဥ္ႏိုင္ၾကေသးတဲ႕ ဗီယင္နာၿမိဳ႕ေပၚမွာ သူဟာ အဆံသာရွိ၊ အခြံမရွိတဲ႕ ဂီတသမားတစ္ေယာက္သာသာ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႕ဂီတကို အေလးစားဆံုး၊ တန္ဖိုးအထားဆံုးသူက သူ႕ကို တၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း သတ္ခ်င္ေနတဲ႕ ဂီတပညာရွင္တစ္ေယာက္။ ေနာက္ဆံုး မိန္းမနဲ႕ကေလးပါ သူ႕ကုိ စြန္႕ခြာသြားခ်ိန္မွာ သူ႕မွာ ဂီတတစ္ခု၊ ေတးသြားတစ္ပုဒ္သာ က်န္ရစ္ခဲ႕တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ေနာက္ဆံုးေသခါနီးအခ်ိန္မွာ မိုးဇက္ဟာ သူ႕ရဲ႕ၿပန္လမ္းမရွိေတာ႕တဲ႕အတိတ္ဆိုးေတြကို ဒီေတးသြားအၿဖစ္ သီကုံးသြားခဲ႕တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။<br /><br />အေပၚက ဥပမာေဆာင္တဲ႕ၿဖစ္ရပ္ေတြကို ၾကည္႕ၿခင္းအားၿဖင္႕ အႏုပညာခံစားရာမွာ ခံစားမွုေတြ၊ နားလည္မွုေတြနဲ႕တင္ မလံုေလာက္ေတာ႕တာကို ေတြ႕ရမွာပါ။ ပန္းခ်ီကားတစ္ကားကို စုတ္ခ်က္ေတြ၊ အေရာင္ေတြနဲ႕တင္ ခံစားလို႕မၿဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုလဲ ေကာ႕ဒ္ေတြ၊ စာသားေတြနဲ႕တင္ တင္းတိမ္လို႕မရႏိုင္ပါဘူး။ တခါက Nirvana ေအာ္တာေနးတစ္ဂီတအဖြဲ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ Kurt Cobane ေၿပာဖူးပါတယ္။ က်ဳပ္သီခ်င္းကို ၾကိဳက္သလို ခြဲၿခမ္း၊ က်ဳပ္ ဘာေၿပာခ်င္ခဲ႕သလဲ ခင္ဗ်ားတို႕ မသိႏိုင္ဘူးတဲ႕။ သူေၿပာတာ အစြန္းေရာက္ေကာင္း ေရာက္ပါလိမ္႕မယ္။ ဒါေပမယ္႕ သူ႕စကားမွာ အမွန္တရားေတြပါပါတယ္။<br /><br /> အႏုပညာဖန္တီးမွု ကုန္ေခ်ာတိုင္းနီးနီးမွာ မူလဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္သူရဲ႕ အတၱဘဝ၊ အႏုမာဏခံစားခ်က္ေတြ ပါပါတယ္။ အေတြးအေခၚ စိတ္ကူးေတြပါပါတယ္၊ ယံုၾကည္မွု သဒၵါတရားေတြ ပါပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီလိုေၿပာလို႕ ဒါေတြ မသိရင္ သီခ်င္းနားေထာင္လို႕ မရေတာ႕ဘူးလား၊ ပန္းခ်ီကား ၾကည္႕မရေတာ႕ဘူးလား... ဒီလိုမထင္ေစခ်င္ပါ။ ခံစားလို႕ရပါတယ္၊ ေတြးညိွယူလို႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ မူရင္းဖန္တီးသူရဲ႕ရည္ရြယ္ရင္းကို မသိမမွီွလိုက္လို႕ ကိုယ္႕အေတြးနဲ႕ကိုယ္ပဲ ခံစားလိုက္တယ္ဆိုရင္ ခံစားသူဖက္ေရာ၊ ဖန္တီးသူဖက္ကပါ ဆံုး႐ွဳံးတယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ၿမင္ပါတယ္။ အဲဒီအႏုပညာပစၥည္းရဲ႕တန္ဖိုး နိမ္႕က်သြားတယ္လို႕လဲ ဆိုခ်င္ပါတယ္။<br /><br />အေပၚပိုဒ္မွာ အႏုပညာကုန္ေခ်ာတိုင္းနီးနီးဆိုၿပီး နီးနီးဆိုတာကို ထည္႕ေရးထားတာ သတိထားမိမလားမသိဘူးခင္ဗ်။ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ အနီးစပ္ဆံုးဥပမာေပးရရင္ ၿပီးခဲ႕တဲ႕စာေပေဟာေၿပာပြဲတစ္ခုမွာ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳက ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ဒိပ္ဒိပ္က်ဲဂီတသမားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ သီခ်င္းလက္ရာႏွစ္ပုဒ္အေၾကာင္း ေၿပာသြားပါတယ္။ ပထမတစ္ေယာက္က ဘိုကေလးတင္႕ေအာင္ပါ။ သူ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ ဝါဒၿဖန္႕သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႕ ေရႊတံဆိပ္ရခဲ႕ပါသတဲ႕။ အဲဒီသီခ်င္းကို ခုဘယ္သူမွ မရၾကေတာ႕ပါဘူး။ အေၾကာင္းက သူက ဆုယူခ်င္ယံုသက္သက္ ခံစားခ်က္နတၳိနဲ႕ေရးခဲ႕တာမို႕ပါ။ အဲဒီၿပိဳင္ပြဲကို အရည္အခ်င္းမမွီလို႕ ထြက္သြားရတဲ႕ သီခ်င္းေရးဆရာကေတာ႕ ၿမိဳ႕မၿငိမ္းပါတဲ႕ခင္ဗ်ာ။ သူ႕စိတ္စီးထြက္မွုအရ ေရးသားတင္သြင္းခဲ႕တဲ႕ အပယ္ခံခပ္႐ိုး႐ိုးသီခ်င္းေလးကေတာ႕ ခုထိကေလးအစေခြးအဆံုး မွတ္မိလိုက္ဆိုႏိုင္ဆဲပါပဲတဲ႕။ အဲဒီသီခ်င္းကေတာ႕ လူခြ်န္လူေကာင္း ပါတဲ႕ခင္ဗ်ာ။<br /><br />ဆိုလိုတာကေတာ႕ အႏုပညာပစၥည္းတိုင္းမွာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္မပါပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ တကယ္႕ခံစားခ်က္နဲ႕တည္ေဆာက္လိုက္တဲ႕အရာေတြကေတာ႕ အလြန္လွပ၊ အဖိုးၾကီးလွပါတယ္။ ဒါေတြကို သိဖို႕၊ အၿပည္႕အဝခံစားႏိုင္ဖို႕ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕မွာ ေတြးေတာဆင္ၿခင္ဥာဏ္တစ္ခုတည္းနဲ႕ မလံုေလာက္ပါဘူး။ အဲဒီအရာဝတၳဳ ဒါမွမဟုတ္ ပတ္ဝန္းက်င္ၾကီးတစ္ခုလံုး ၾကြတက္ေဆးေရာင္စံုဖို႕ဆိုရင္ေတာ႕ ေလ႕လာမွုဆိုတဲ႕ပညာလိုလာပါၿပီ။ ဘာေၾကာင္႕ Van Gogh ပန္းခ်ီကားေတြမွာ အဝါေရာင္ေတြ မ်ားေနတာလဲ... ဘာေၾကာင္႕ ရာဇဝင္မ်ားရဲ႕သတို႕သမီးသီခ်င္းမွာ အာေရဘီယံစေကး (ကုလားသံ)တီးလံုးေတြ ထည္႕ထားတာလဲ.... ဘာလို႕ Edgar Allen Poe ကဗ်ာေတြမွာ ဝမ္းနည္းမွုေတြ ၿပည္႕ဝင္ေနရတာလဲ...<br /><br />အႏုပညာပစၥည္းတစ္ခုကို ခံစားလိုက္တဲ႕အခါ သိစိတ္(ပညာႏွင္႕ယွဥ္ၿပီး) မပါခဲ႕ရင္ အဲဒီပစၥည္းဟာ မ်က္ႏွာလႊဲ၊ နားလႊဲတဲ႕တခဏမွာပဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါလိမ္႕မယ္။ တကယ္ပဲ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ နားလည္ၿပီး ခံစားလိုက္တယ္ဆိုရင္ေတာ႕ အဲဒီအရာဝထၳဳဟာ သင္နဲ႕တပါတည္းပါလာၿပီး ၿပန္ေတြးေတာလိုက္တိုင္း သင္ေရွ႕ကို ၿပန္ေရာက္လာတာ ေတြ႕ရပါလိမ္႕မယ္။ ဒါဟာမွ အႏုပညာကို တကယ္သိမ္းယူခံစားၿခင္းပါ။ အဲဒီအရာဝတၳဳကို လက္ဝယ္ပိုင္ၿခင္းမည္ပါတယ္။ အားလံုးေသာ စာဖတ္သူေတြလည္း ကိုယ္ပိုင္အႏုပညာ ပစၥည္းမ်ား စုေဆာင္း ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ....။<br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဖိုးသၾကၤန္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-5315429088910361646?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-77138051589207421552009-11-30T22:00:00.003+08:002009-11-30T22:57:43.264+08:00<span style="font-family:lucida grande;">မခံႏိုင္ေတာ႕သည္႕အဆံုး Laptopကို ပိတ္၊ ေမြ႕ရာေပၚ ေမွာက္လ်က္လဲွလိုက္မိသည္။ တကိုယ္လံုးကိုင္႐ိုက္ထားသလို နာက်င္ေနေသာ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေစႏိုင္ေသာ တည္ၿငိမ္မွုမ်ိဳးမရေသး။ အေတြးမ်ားက အတိတ္၊ပစၥဳပန္ႏွင္႕အနာဂတ္ၾကား ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေၿပး လွုပ္ခတ္သြားလာေနသည္။ ညသည္ လိုအပ္သည္ထက္ ပို၍တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ေအာက္ဖက္ကားလမ္းမေပၚမွ ကားသံမ်ား တခ်က္တခ်က္ လြင္႕တက္လာသည္မွအပ ဘာသံမွ မၾကားရ။ အခန္းေဖာ္ကေတာ႕ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္ကို ေကြးေနေအာင္ဖက္ၿပီး အိပ္မက္တိုင္းၿပည္သို႕ ခရီးဆက္ေနပံုရသည္။ အရာအားလံုးသည္ တည္ၿငိမ္လြန္းလွသည္မို႕ ကိုယ္႕ရင္ခုန္သံ (ေတာင္တစ္ခ်က္ေၿမာက္တစ္ခ်က္)ကိုသာ ဗ႐ုတ္ဗရက္ၾကားေနရသည္။ </span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">ေသြးပ်က္စရာ ၿငိမ္းေအးမွုကို လက္ဆစ္မ်ားကို တေၿဖာက္ေၿဖာက္ခ်ိဳးၿပီး ေခတၱခဏၿဖိဳခြင္းလိုက္မိသည္။ ဖုန္းက နာရီကိုၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ညသည္ တတိယအခ်ီသို႕ ဝင္႕ၾကြားစြာခ်ီတက္ေနသည္။ မၾကာမီွ ေန႕သစ္မနက္ ေရာက္ရၿပန္ေတာ႕မည္ေပါ႕။ ဒီလိုဒီလိုႏွင္႕ မနက္ၿဖန္မ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ယေန႕မ်ားသည္လည္းေကာင္း အခ်ိန္၏သမိုင္းစာအုပ္ထဲသို႕ အလိုမတူပဲ ထိုးသိပ္ခံရေခ်ဦးေတာ႕မည္။ ေနာက္ၿပီး အသစ္အသစ္ေသာ မနက္ၿဖန္မ်ားႏွင္႕ ယေန႕မ်ားသည္လည္း ဘုမသိဘမသိ အလဟႆ ဆိုက္ေရာက္လာေပဦးေတာ႕မည္။ </span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေနသည္။ ဘာရယ္မဟုတ္၊ ေခါင္းထဲေပၚလာေသာ အေတြးစမွန္သမွ်ကို လမ္းဆံုးေအာင္ လိုက္ေတြးေနမိသည္။ မင္းလူစာအုပ္ ဘာအသစ္ထြက္ပါလိမ္႕။ မင္းလူဆိုလို႕ သူ႕အေဖဦးသာဓုၾကီး႐ိုက္တဲ႕ အၾကင္တို႕လင္မယား ႐ုပ္ရွင္ၾကည္႕ခ်င္လိုက္တာ။ ဒီည မိုးရြာမွာလား၊ မိုးနံ႕ပါတဲ႕ေလေတြ တိုက္ေနသလိုပဲ။ ရန္ကုန္မွာေတာ႕ ေဆာင္းေရာက္ၿပီေပါ႕။ ေက်ာင္းထဲမွာဆို မနက္ပိုင္း ႏွင္းေတြက်တာ အရမ္းလွတာပဲ။ ခုအခ်ိန္ဆို ငါ႕မ်က္ႏွာ အသားပတ္ေနက်ေပါ႕ေလ။ ....။ ...။ ...။</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">ကြ်န္ေတာ္ ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနသည္။ ဦးေႏွာက္တစ္ခုလံုး ထံုက်ဥ္ၿပီး ေမာပမ္းအိပ္ေမာက်သြားေအာင္ အတင္းကာေရာ ေတြးေတာေနမိသည္။ အထူးသၿဖင္႕ လက္တေလာ ဆံုး႐ွုံးမွုတစ္ခုကို ေမ႕ေပ်ာက္ထားႏိုင္ေအာင္ေပါ႕။ ေၾသာ္... စဥ္းစားရင္း ေတြးေတာရင္းနဲ႕ ဒီဘူတာပဲ အေတြးၿပန္ကပ္ပါလားေလ။ ဘယ္ဘဝက ဝဋၬ္နာေလလဲ၊ ဒီခႏၶာဒီလူသားကိုမွ ရက္ရက္စက္ စြဲကပ္ရက္တယ္။ တမ္းတမ္းစြဲ ႐ူးသြပ္ေနမိတာ ဘယ္သူ႕ကို အၿပစ္ဆိုရမလဲ။ ကမာၻတစ္ေထာင္႕တစ္ေနရာမွာ သူ ခုရွိေနတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အိပ္ရာေပၚက ဥမၼတေကာတစ္ေယာက္ သူ႕အတြက္ ဖ်တ္ဖ်တ္လူးခံစားေနရတယ္ဆိုတာေကာ.... သူသိမွာလား။ ဖြင္႕ေၿပာေတာ႕ေကာ သူသိမွာလား။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တြယ္ၿငိစြဲလမ္းေနမိခဲ႕တာ၊ သူ႕ရဲ႕လွပတဲ႕လွဳပ္ရွားဟန္ေတြမွာ ႐ူးသြပ္ေနခဲ႕မိတာ၊ သူ႕ရဲ႕ေအာင္ၿမင္မွုေတြ၊ ဆံုး႐ွုံးမွုေတြကို ပုခံုးဖက္ ေဝမွ်ခ်င္ခဲ႕တာ...။ သူ မသိႏိုင္ပါဘူးေလ။</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">ခုညလည္း အရပ္မ်က္ႏွာေတြနဲ႕ ကာရံထားတဲ႕ေလာကကြင္းၿပင္ထဲမွာ သူ႕ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ႏွင္းေတြကလည္း က်လိုက္တာကြာ။ သူဆင္းသက္လာတာကို ေလးေထာင္႕ကြက္ ၿပဴတင္းကေန ကြ်န္ေတာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ခိုးၾကည္႕ေနခဲ႕မိသည္ေလ။ ေနာက္ေတာ႕ အင္အားၾကီးလွတဲ႕ က်ိဳးေၾကာင္းဆက္တရားတစ္ခုေအာက္မွာ သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ ဆံုး႐ွုံးရၿပန္ၿပီေလ။ အ႐ွုံးဆိုတာ လက္ခံတက္သူအဖို႕ ေအာင္ၿမင္မွုလမ္းစတဲ႕၊ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ပညာရွိဆိုတဲ႕ လူတန္းစားတစ္ေယာက္က ခပ္တည္တည္ၿဖီးတာ ဖတ္ဖူးပါရဲ႕။ ဒါေပမယ္႕ အ႐ွုံးဟာ အ႐ွုံးပါပဲ။ ေအာင္ၿမင္မွုဆိုတဲ႕ မက္လံုးလွလွေအာက္မွာ သူ႕ကို ခဏေတာ႕ ဆံုး႐ွုံးရၿပန္တာေပါ႕ကြာ။ </span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">ကြ်န္ေတာ္ သူ႕ကို ခ်စ္ခဲ႕တယ္၊ ၿမတ္ႏိုးေနတယ္၊ တြယ္တာေနမိဦးမယ္။ ခုလိုညမ်ိဳး ေထာင္ေသာင္းမက သိန္းသန္းရာခ်ီ ၾကံဳေတြ႕ေကာင္း ၾကံဳေတြ႕ေနရဦးမယ္။ ဘဝဆိုတာ အိုင္ငယ္ေသးေသးေလးဆို သံသရာဟာ သမုဒၵရာသီဒါ ၿဖစ္ေနမလား။ တဒဂၤလား၊ တဘဝလား။ ဆံုးၿဖတ္ဖို႕က သူ႕တာဝန္ပါေလ။ ေဝဖန္ဖို႕က သူ႕အလုပ္ပါေလ။ ကြ်န္ေတာ္႕လို အရာရာ ႏြမ္းပါးလွသူမွာ သူ႕အတြက္ ေပါေပါသီသီ ဆင္ယင္ႏိုင္ဖို႕ တက္ႏိုင္တာ ခပ္႐ိုး႐ိုး သစၥာတရား တပါးရယ္သာေလ...။</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">ၿပီးတာေတြ ၿပီးပါေစေတာ႕၊ ဆံုးတာေတြ ဆံုးပါေစေရာ႕။ အတိတ္ဟာ အတိတ္ၿဖစ္သြားေတာ႕ အနာဂတ္ဟာ အနာဂတ္ၿဖစ္ေနဦးမယ္။ ပတၱၿမားဟာ ရႊံ႕ထဲခဏခဏမက်ေနသေရႊ႕ အေရာင္မမိွန္ပါဘူးေလ။ သူ႕ဘဝထြန္းလင္းလာဖို႕ဆို မီးၿခစ္ဆံေလးတစ္ေခ်ာင္းေလာက္ ၿဖစ္ခြင္႕ေတာ႕ ရခ်င္ရဲ႕။ ဒီအ႐ွုံးက ႐ုန္းထြက္ႏုိင္ဖို႕ ေကာက္႐ိုးေလးတစ္မွ်င္ေလာက္ ၿဖစ္ခ်င္စမ္းပါရဲ႕။ အိပ္ရာထဲမွာ ရင္ကြဲပတ္လက္ခံစားေနရမယ္႕အစား သူ႕လက္ကိုဆြဲ၊ ရင္ဖြင္႕စကား ေၿပာလိုက္ခ်င္မိပါရဲ႕...။</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">ဆႏၵေတြ၊ နာက်င္မွုေတြ၊ အိပ္မက္ေတြ....။ သူ သိေအာင္ ဘယ္လိုေၿပာရမလဲ။ သစၥာတရားဟာ နယူတန္ေခါင္းေပၚက ပန္းသီးလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ခုန္ခ်ဖို႕ ေစာင္႕ေနေလရဲ႕။ </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">မိုးလည္း လင္းလုပါေပါ႕လား။ ရင္ထဲမွာေတာ႕ ဆံုး႐ွုံးမွုတစ္ခုက ဘေလာင္ဆူဆဲ...။</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">မခံႏိုင္ေတာ႕သည္႕အဆံုး Laptop ကိုဖြင္႕၊ ေမြ႕ရာေပၚက ထထိုင္ၿပီး (ထံုးစံအတိုင္း) စာလံုးေတြကို ခ်႐ိုက္မိပါေတာ႕တယ္...။</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:lucida grande;" >ဖိုးသၾကၤန္</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">PS....</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">အခ်စ္အေၾကာင္း ေရးသည္ဟု ထင္ခ်င္သူမ်ား ခက္ဆစ္ ဖတ္စရာမလိုပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">ခက္ဆစ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);font-family:lucida grande;" >သူ = ARSENAL FC </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);font-family:lucida grande;" >၂၉.၁၁.၀၉<br /><a style="color: rgb(0, 0, 102);" href="http://www.arsenal.com/match-menu/3150189/first-team/arsenal-v-chelsea?tab=comm">ကြ်န္ေတာ္႕အၾကိဳက္ဆံုးအသင္း ၃-၀ ႏွင္႕ ခ်ယ္ဆီးကို ႐ွဳံး၏။</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-7713805158920742155?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-68001296307666409392009-11-15T04:01:00.003+08:002009-11-16T06:44:59.527+08:00ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ၾကံဳဖူးတယ္ခင္ဗ်။ သူနဲ႕ ဖဲတဝိုင္းထဲ႐ိုက္လို႕ သူ႕ေပါင္ေပၚ ဒါမွမဟုတ္ သူ႕ခႏၶာကုိယ္ကို မွီရင္ အရမ္းစိတ္ဆိုးပါတယ္။ သူ႕အေၿပာကေတာ႕ ဒီလိုလုပ္တာဟာ သူ႕ရဲ႕လာဘ္ဝင္တဲ႕လမ္းကို ပိတ္ဆို႕ပါသတဲ႕။ ဒါနဲ႕ပဲ သူ႕ကို ေနာက္လိုရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ အႏိုင္ပိုင္းလိုခ်င္ရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သူ႕ကို ဝိုင္းမွီၾကပါတယ္။ ၾကမ္းေပၚမွာ တင္ပါးလင္ေခြ႐ိုက္ၾကရင္ သူ႕ေပါင္ေပၚ ဒူးဝိုင္းတင္ၾက၊ ခုံနဲ႕ဘာနဲ႕ က်က်နန႐ိုက္ရင္ သူ႕ခံုကို ေၿခဝိုင္းကန္ၾကသေပါ႕ေလ။ တိုက္ဆိုင္တာလား၊ သူ႕အစြဲကပဲ သူ႕ကို အမွားေတြလုပ္ေစတာလား ေသခ်ာေတာ႕ မသိ၊ အဲဒီလိုလုပ္တိုင္း သူ႐ံွဳးေလ႕ရွိပါတယ္။<br /><br />အစြဲဆိုတာ ဘယ္ကၿဖစ္လာပါသလဲ။ လူေတြဟာ သူတို႕ ေန႕စဥ္ၿပဳမူေနတဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို အၿမဲ အမွတ္ၿပဳထားေလ႕မရွိၾကပါဘူး။ သာမာန္မဟုတ္ဘူးလို႕ သူတို႕ ထင္တဲ႕ကိစၥတစ္ခုၿဖစ္လာခဲ႕မွသာ အဲဒီကိစၥရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းခံကို ယိုးမယ္ဖြဲ႕လိုက္ရွာေလ႕ရွိၾကပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ မနက္အိမ္ကအထြက္မွာ ထီးေမ႕က်န္ခဲ႕ၿပီး အဲဒီေန႕ မိုးရြာတယ္ဆိုၾကပါစို႕။ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ထီးမပါလာတာကို စြဲမွတ္သြားၿပီ။ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ ဒီၿဖစ္ရပ္မ်ိဳးၾကံဳၿပီဆိုရင္ေတာ႕ ငါထီးမပါတိုင္း မိုး႐ြာပါလား ဆိုတဲ႕အစြဲၿဖစ္လာဖို႕ ေသခ်ာသေလာက္ရွိသြားပါၿပီ။ ဆိုလိုတာကေတာ႕ အစြဲဆိုတာဟာ ေန႕စဥ္လုပ္ေဆာင္ခဲ႕တဲ႕၊ ေတြ႕ၾကံဳခဲ႕တဲ႕ ၿဖစ္ရပ္ၿဖစ္စဥ္ေတြထဲက တိုက္ဆိုင္မွုေတြကို အမွတ္ၿပဳ ေပၚေပါက္လာတယ္ဆိုတာပါပဲ။<br /><br />အစြဲေတြဟာ ေကာင္းလားမေကာင္းလားဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ မေဝဖန္လိုပါဘူး။ အစြဲတစ္ခုၿဖစ္လာၿပီဆိုရင္ ၿဖတ္ဖို႕ခက္တယ္ဆိုတာေတာ႕ အားလံုးနားလည္ၾကမွာပါ။ ေခတ္သစ္စိတ္ပညာအရဆိုရင္ တခ်ိဳ႕အစြဲေတြဟာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး စြဲကပ္ေနတက္ၿပီး (ၿဖတ္ေတာက္ရတာ) ကုသရတာအလြန္ခက္တယ္လုိ႕ဆိုပါတယ္။ သာမာန္ အရက္စြဲ၊ ေဆးလိပ္စြဲတာကအစ အေပၚမွာေၿပာခဲ႕တဲ႕သူငယ္ခ်င္းလို ထူးထူးၿခားၿခားစြဲလမ္းေနမွုမ်ိဳးအဆံုး လူတိုင္း အနည္းနဲ႕အမ်ား စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စြဲကပ္မွုတစ္ခုခုေတာ႕ ရွိတက္ၾကတာပါပဲ။ ဥပါဒါန္ေၾကာင္႕ ဥပါဒ္ေတြၿဖစ္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူေတြရဲ႕ဝိညာဏစြဲလမ္းမွုကပဲ သူတို႕ရဲ႕ပစၥဳပၸန္ေတြကို ပံုသြင္းေနတာလား၊ ကြ်န္ေတာ္ ေရေရရာရာ မေၿပာႏိုင္ပါ။<br /><br />ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ဝန္ခံရရင္ ကြ်န္ေတာ္႕မွာ အစြဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ အၾကီးဆံုးအစြဲကေတာ႕ "ေဗြခ်ိန္ခြင္" ဆိုတဲ႕အစြဲပါ။ ကြ်န္ေတာ္႕ေခါင္းေပၚမွာ ေမြးရာပါ ေဗြႏွစ္လံုး ရွိပါတယ္။ လူၾကီးသူမေတြကေဗြႏွစ္လံုးဆို ေစ်းေရာင္းေကာင္းတယ္လို႕ ဆိုၾကပါတယ္။ အဲဒီစကားဟာ ကြ်န္ေတာ္႕အတြက္ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ စြဲလမ္းေစတယ္ထင္ပါသလဲ။ ဘာေၾကာင္႕စြဲလမ္းေစတယ္ ထင္ပါသလဲ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ၁၀တန္းေအာင္ခါစ အသိတစ္ေယာက္ရဲ႕ဗီဒီယိုေခြငွားဆိုင္ေလးတစ္ခုမွာ ခဏဝင္ကူလုပ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကူလုပ္တဲ႕ေန႕ဆိုရင္ မီးၿပတ္ၿပတ္ မၿပတ္ၿပတ္၊ နာမည္ၾကီးမင္းသားမင္းသမီးကား ထြက္ထြက္မထြက္ထြက္ လူစည္ပါသဗ်ာ။ (႐ုပ္ရည္နဲ႕ မဆိုင္ဟု ထင္ပါသည္။ ဤကား- စကားခ်ပ္) တခါတေလ အိမ္က မီတာေဆာင္ခိုင္းတာတို႕၊ ဧည္႕စာရင္းတိုင္ခုိင္းတာတို႕လုပ္ခိုင္းရင္ အလြန္စိတ္ညစ္ရပါေသးတယ္။ အေၾကာင္းက ကြ်န္ေတာ္သြားမယ္႕ ေနရာေတြမွာ အေၾကာင္းမဲ႕ လူေတြမ်ားမ်ားေနတက္လို႕ပါပဲ။ ေၾသာ္- အေမာင္ ဖန္သၾကိဳးရယ္၊ ႐ံုးကနားဆိုတာ လူစည္တာ ထူးသလားေအလို႕ အထြန္႕တက္လို႕က တက္ႏိုင္ပါသည္။ ဒါဆို ဘက္စ္ကားေတြ ပံုမွန္မရပ္သေလာက္လူပါးတဲ႕ ကားမွတ္တိုင္မွာ လူအုပ္ၾကီးၿဖစ္ေနတက္တာ၊ ခါတိုင္း တက္မယ္႕လူမရွိတဲ႕ ပန္းၿခံအိမ္သာမွာ တံခါးေခါက္သူေတြ ပံုေနတက္တာ၊ ဘုရားေပၚမွာ စေနေန႕ၾကီး ေသာၾကာေဒါင္႕ လူေတြစုေနတာ...၊ ရည္းစားစကားေၿပာဖို႕ ၿပင္ေနတုန္းမွာပဲ အၾကံတူေတြ ေပၚလာတာ....။<br /><br />တစ္ခါလည္းမဟုတ္၊ ႏွစ္ခါလည္းမဟုတ္ေတာ႕၊ ကြ်န္ေတာ္႕ သက္တမ္းတစ္ေလၽွာက္လံုးနီးပါး။ ဒီလိုၿဖစ္လာတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းကုတ္မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ယံုမွလြဲၿပီး ဘာမွမတက္ႏိုင္။ ေဗြႏွစ္လံုးကပဲစြမ္းတာလား၊ ဥပါဒါန္သက္သက္လားမသိ။ ေသခ်ာတာက ကြ်န္ေတာ္သြားေလရာ လူမ်ားသည္၊ တိုးေဝွ႕ရသည္၊ ေနရာလုရသည္၊ စကားေၿပာရသည္၊ ယွဥ္ၿပိဳင္ရသည္။ ဘဝဆိုတာ လြယ္လြယ္နဲ႕ရတဲ႕ သံ႐ံုးအခြန္ေတြလိုမဟုတ္တာ ကြ်န္ေတာ္နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္႕အတြက္ ကံတရားက ခင္းက်င္းေပးတဲ႕ဇာတ္ကြက္ကေတာ႕ ဖန္တရာေတမတက္ၿဖစ္ေနသလိုပါပဲ။ တၿခားလူေတြ ထမင္းစားေရေသာက္လုပ္ၿပသြားတာေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္႕အလွည္႕က်မွ ၿပံဳတိုးေနရတက္သည္ေလ။<br /><br />ဒီလို " ေဗြႏွစ္လံုးေၾကာင္႕" လို႕ယူဆေနခဲ႕တာ၊ စြဲလမ္းေနမိတာ မွားေနတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ္႕ ရင္ထဲႏွလံုးထဲက လက္ခံၿဖတ္ေတာက္ႏိုင္ဖို႕ဆိုတာေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အသိေပးထားေပးထား၊ ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ ေစာေစာကေၿပာခဲ႕တဲ႕ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကံဳလာတိုင္း ေခါင္းေပၚက ေဗြႏွစ္လံုးကို ရမယ္ရွာေနမိဆဲပါပဲ။<br /><br />တကယ္ေတာ႕ အက်ိဳးတရားဆိုတာဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင္႕ၿဖစ္လာတာပါ။ ဒါကိုနားမလည္ႏိုင္၊ လြယ္လြယ္လက္မခံႏိုင္တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕လို သာမာန္လူေတြအဖို႕ ေလာကၾကီးမွာ တိုက္ဆိုင္မွဳေတြ၊ အစြဲၿဖစ္ေနရမွုေတြ သိပ္ကိုမ်ားေနခဲ႕ၾကရတာေပါ႕ေလ။ ငါ႕မွာ ဒါၾကီးရွိလို႕ ဒီလိုၿဖစ္ရတာ၊ ငါ ဒီလိုလုပ္လိုက္တိုင္း ဒီလိုေတြၿဖစ္လာတက္ပါလားဆိုတဲ႕ မ်က္ကန္းယံုၾကည္မွုေတြ၊ အေတြ႕အၾကံဳကို အေၿခခံတဲ႕ယူဆခ်က္ေတြဟာ ပုထုဇဥ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ နာမည္တြင္ေနသ၍ ေရွာင္လႊဲလို႕မရႏိုင္မွာ အေသအခ်ာပါပဲခင္ဗ်ာ.....။ ။<br /><br /><br /><br /><br />=========================================================<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဥပါဒါနပစၥေယာ ဘေဝါ ( စြဲလမ္းမွဳေၾကာင္႕ ကံေၾကြးဘဝ၊ ဝိပါတ္ရ၏)</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ပဋိစၥသမုပၸဒ္</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ဖိုးသၾကၤန္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-6800129630766640939?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-17251483495917333912009-11-07T05:16:00.000+08:002009-11-07T05:48:28.797+08:00<div style="text-align: center;"><a href="http://phothagyan.blogspot.com/2009/11/blog-post.html"><span style="font-size:130%;">( ေက်းဇူးၿပဳ၍ အပိုင္း-၁ မွ စဖတ္ေပးပါ)</span></a><br /></div><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မိုး</span> - အခ်ိန္မရွိေတာ႕ဘူးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ေတာ႕ နားမလည္ႏိုင္ေတာ႕ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဦး </span>- ဒီလိုပါ ကိုမိုးေဝ။ ေစာေစာက ဦးစမ္းသပ္မွဳအတြက္ အစိုးရဓာတ္ခြဲခန္းမွ ဦးသူငယ္ခ်င္းကို အကူအညီေတာင္းခဲ႕တယ္ဆိုတာ ေၿပာခဲ႕တယ္ေနာ္။ မနက္က ဦး သူ႕ဆီဖုန္းဆက္တဲ႕အခါ သူမရွိေတာ႕ဘူး။ သူ႕ဇနီးက ဖုန္းလာကိုင္ၿပီး ၿဖစ္ေနတာေတြကို ဦးကို ေၿပာၿပတယ္။ အေၾကာင္းက ဦးရဲ႕ လိပ္ကို သူဓာတ္ခြဲခန္းယူၿပီး စမ္းသပ္တဲ႕အခါ အာဏာပိုင္ေတြက သတိထားမိသြားတယ္တဲ႕ေလ။ ေနာက္ၿပီး ေရဒီယိုသတၳဳၾကြေနတဲ႕ ဒီလိပ္ရဲ႕ မူလဇစ္ၿမစ္ကိုလည္း သူတို႕ေတြ သိခ်င္ၾကသတဲ႕။ ဒါေၾကာင္႕ ဦးသူငယ္ခ်င္းကို ေမးၿမန္းဖို႕ ခဏေခၚသြားသတဲ႕ေလ။ မင္းတုိ႕လည္း ခဏထိမ္းသိမ္းတယ္တို႕၊ စစ္ေဆးေမးၿမန္းတယ္တို႕ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ပမာဏကို သိနားလည္ၾကမွာေပါ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">စု</span> - ဒါဆို အာဏာပိုင္ေတြဘက္က ဒီစက္အေၾကာင္းကို သိကုန္ၾကၿပီေပါ႕၊ ဟုတ္လား ဦး။<br /><br />ဦး - ခုအခ်ိန္အထိ သူတို႕ေတြ မလာေသးပံုေထာက္ရင္ေတာ႕ ဦးသူငယ္ခ်င္း ႏွုတ္ပိတ္ေနတယ္ဆိုတာ ၿပတာပဲ။ ဒါေပမယ္႕ သူလည္း ေသြးနဲ႕ကိုယ္၊ သားနဲ႕ကိုယ္ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ႕ လူတစ္ေယာက္ပဲ။ အခ်ိန္တန္လို႕ မခံႏိုင္ေတာ႕တဲ႕ တခ်ိန္ ဖြင္႕ေၿပာမွာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ေတာ႕ ဦးတို႕လည္း ဘာမွ မတက္ႏိုင္ဘူး။ အသာတၾကည္ ေပးလိုက္ယံုေပါ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မိုး</span> - ခု ကြ်န္ေတာ္ ဦးရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကို နားလည္သေလာက္ၿဖစ္သြားၿပီ။ ဦးသေဘာက အာဏာပိုင္ေတြ လက္ထဲ ဒီစက္မေရာက္ခင္ အက်ိဳးရွိမယ္႕ကိစၥတစ္ခုကို လုပ္ခ်င္ေနတယ္၊ ဒါေၾကာင္႕ လုပ္ႏိုင္မယ္၊ လုပ္ၾကမယ္လို႕ ယူဆတဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ေခၚၿပီး တိုင္ပင္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာတာဟုတ္လားဦး...။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဦး</span> - မွန္ပါတယ္၊ ကိုမိုးေဝ။ ခု ဦးဆႏၵကို ေၿပာပါရေစ။ ဦးဒီယႏၱရားၾကီးကို ၁၉၄၇ႏွစ္ ၇လပိုင္း ၁၈ရက္ေန႕ေရာက္ေအာင္ ေမာင္းႏွင္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ေသာ္</span> - ေနပါဦး အန္ကယ္။ ၇လပိုင္းဆိုေတာ႕ ဇူလိုင္...၊ ဒါ... ဒါဆို အန္ကယ္ဆိုလိုတာက.....<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဖိုး</span> - ၁၉ ဇူလိုင္...!! ကြ်န္ေတာ္တို႕ဗိုလ္ခ်ဳပ္ က်ဆံုးတဲ႕ေန႕၊ အာဇာနည္ေန႕။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ခဏမွ် အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေစ)</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(စိတ္လွုပ္ရွားေနေသာ အမူအရာမ်ား ၿပေစ၊ တီးဝိုင္းမွ ဘာမွ မတီးပဲ ဇာတ္ေကာင္မ်ားမွ အသံမ်ားကိုပါေဖ်ာက္ထားရန္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ထင္</span> - ကြ်န္ေတာ္... ကြ်န္ေတာ္ မစဥ္းစားမိခဲ႕ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဦး</span> - မင္း အၿပစ္ မဟုတ္ပါဘူး လင္းထင္။ ဦးေလးကိုယ္တိုင္လည္း အရင္က မေတြးမိခဲ႕ပါဘူး။ ဒီစက္ၾကီး စလည္ပတ္ခ်ိန္ကစၿပီး ဦးေလး မင္းတို႕လိုပဲ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ အိပ္မက္ေတြ အမ်ားၾကီး မက္ခဲ႕တယ္။ ဦးေလးတို႕ လူ႕သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ႕တဲ႕ အတိတ္ဆိုးေတြ၊ အရိပ္မဲေတြ ေရတြက္လို႕မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွိခဲ႕ၿပီ။ ဒါေပမယ္႕ ပစၥဳပၸန္နဲ႕ အနာဂတ္ကာလေတြအထိ ႐ုိုက္ခတ္ေနဆဲ အၿဖစ္အပ်က္ဆိုးေတြကေတာ႕ လက္ခ်ိဳးေရလို႕ရေကာင္းပါရဲ႕။<br />ဟီ႐ုိရွီးမားကို ႏူကလီးယားဗံုးၾကဲခဲ႕ၾကတယ္။ ေသတဲ႕လူေတြ ေသာက္ေသာက္လဲေသၾကတယ္။ အဲလိုၿဖစ္ခဲ႕လို႕ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ဟာ ေသမသြားခဲ႕ဘူး။ မင္းတို႕သိတဲ႕အတိုင္း စစ္ၿပီးကတည္းက အဘက္ဘက္က တိုးတက္လာလိုက္တာ ခုဆို ကမာၻ႕ထိပ္သီးႏိုင္ငံတစ္ခု ၿပန္ၿဖစ္ေနခဲ႕ၿပီ။ ဟစ္တလာဟာ ဂ်ဴးေတြကို သန္းနဲ႕ခ်ီသတ္ခဲ႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ သူတို႕ဟာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္နဲ႕ခ်ီ စြန္႕ခြာခဲ႕ရတဲ႕ ေရွးေဟာင္းဘုရားသခင္ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေအာင္ၿမင္စြာတည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ႕ၿပီ။ မဂိုဘုရင္ေတြဟာ အိႏၵိယမွာ သာသနာေတာ္ေပ်ာက္ကြယ္မတက္ ဖ်က္စီးေစာ္ကားခဲ႕ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာဟာ ခုေခတ္မွာ ဂုဏ္ေရာင္ၿပန္လည္ေတာက္ပလာခဲ႕ၿပီ။<br />မင္းတို႕ သိၾကလား။ ငါတို႕ ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ႕ လူကိုးေယာက္အသတ္ခံရမွုဟာ အႏွစ္၆၀ေက်ာ္တဲ႕အထိ လႊမ္းမိုးေနဆဲပဲ။ ေၿဖသာေလာက္စရာ၊ ခ်ိန္ထိုးေခြ်းသိပ္ေလာက္စရာ ဘာရလဒ္၊ ဘာၿဖစ္ရပ္မွ ရွိမလာခဲ႕ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မိုး</span> - မွန္ပါတယ္ ဦး။ ႏွစ္တိုင္း အာဇာနည္ေန႕ေရာက္ရင္ လူေတြဟာ ၿပင္မရေတာ႕တဲ႕အတိတ္ဆိုးၾကီးအေၾကာင္းကို မခ်ိတင္ကဲေၿပာေနၾကရတုန္းပါပဲ။ ႏွစ္စဥ္အာဇာနည္ေန႕ အမွတ္တရပြဲေတြမွာလည္း က်ဆံုးသူေတြကို အေသေၿဖာင္႕ေစေလာက္တဲ႕ စကားမ်ိဳးေတြ မေၿပာႏိုင္ခဲ႕ၾကတာ အစဥ္အလာလို ၿဖစ္ေနခဲ႕ပါၿပီေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ထင္</span> - <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(႐ုတ္တရက္ မတ္တက္ထရပ္ေစ)</span> ကြ်န္ေတာ္ေတာ႕ ဦးေလးစကားကို လွုိက္လွုိက္လွဲလွဲေထာက္ခံတယ္။ ၾကာပါတယ္ဗ်ာ၊ ခုပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ကို ကယ္ရေအာင္ စီမံၾကပါစို႕ဗ်ာ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဖိုး</span> - <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(အံတင္းတင္းၾကိတ္လ်က္)</span> ဆရာၾကီး... ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ကိုသာ ကယ္ရမယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္ ေသရင္ေသသြားစမ္းပါေစဗ်ာ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ေသာ္ </span>- ကြ်န္ေတာ္လည္း ဦးဖိုးေမာင္ ေၿပာသလိုပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဦး </span>- <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(အားလံုး၏ စိတ္အားထက္သန္ေနေသာ မ်က္ႏွာမ်ားကို ေဝ႕ၾကည္႕ရင္း ေၿပာေစ)</span> ခုလို အားလံုးတစိတ္တဝမ္းတည္း ကူညီၾကမယ္ဆိုေတာ႕ ဦးသိပ္ဝမ္းသာပါတယ္ကြာ။ ကဲ အားလံုးပဲ ေသခ်ာနားေထာင္ၾကပါ။ အရင္ဆံုး မူရင္း အၿဖစ္အပ်က္ကို ၿပန္ၿပီးေၿပာၿပပါ႕မယ္။ သမိုင္းအေထာက္အထားေတြအရ ဦးေစာဟာ လက္ကိုင္တုတ္ လူရမ္းကားေတြကို အင္းယားကန္ေစာင္းက သူ႕အိမ္မွာ စခန္းသြင္းေလ႕က်င္႕ေပးခဲ႕တယ္။ ၁၉ရက္ေန႕မနက္ပိုင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ အတြင္းဝင္႐ံုးမွာကတ္ဘိနက္အစည္းအေဝးလုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႐ံုးထဲမွာ အၿခား႐ံုးသူ႐ံုးသားေတြနဲ႕ သာမာန္လံုၿခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြသာရွိၿပီး လက္နက္ကိုင္အေစာင္႕တပ္သားတစ္ေယာက္မွ ရွိမေနခဲ႕ဘူး။ မနက္ေစာေစာမွာ ဦးေစာရဲ႕ကင္းေထာက္လူယံုေတြက ႐ံုးထဲမွာ အစည္းအေဝးရွိတယ္ဆိုတာကို ေစာင္႕ၾကည္႕အေၾကာင္းၾကားခဲ႕တယ္။ ေနာက္မွာေတာ႕ ဘယ္လိုေၾကကြဲစရာၿဖစ္ပ်က္ခဲ႕တယ္ဆိုတာကို မင္းတို႕လည္း သိေနၿပီးသား ၿဖစ္မယ္ထင္လိုု႕ ဆက္မေၿပာေတာ႕ပါဘူး။ ဦးရဲ႕အၾကံကေတာ႕ တနည္းနည္းနဲ႕ ဒီလုပ္ၾကံမွုကို တားဆီးဖို႕ပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မိုး</span> - အခ်ိန္ေတြကိုေတာင္ ေနာက္ၿပန္ေရႊ႕ႏိုင္ခဲ႕ၿပီပဲဗ်ာ၊ က်န္တာေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ တာဝန္ထားလိုက္ပါ။ ဒီကိစၥကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္နား ေပါက္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၾကံပါ႕မယ္။<br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္လိုက္ရင္း)</span> ဟား ဟား၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို သက္ရွိထင္ရွားေတြ႕ရမွာကို မေစာင္႕ႏိုင္ေတာ႕ဘူးဗ်ိဳ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ေသာ္</span> - ကြ်န္ေတာ္ေရာပဲဗ်။ ေတြ႕ၿဖစ္ခဲ႕ရင္ေတာ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မရွိခဲ႕ရင္ ၿမန္မာၿပည္ၾကီး ဘာေတြၿဖစ္ကုန္ခဲ႕မယ္ဆိုတာ ၿပန္ရွင္းၿပရမယ္ခင္ဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">စု</span> - ကြ်န္မအထင္ေတာ႕ ရွင္းၿပဖို႕ေတာင္လိုမယ္မထင္ေတာ႕ပါဘူး။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ အဲဒီသမိုင္းဆိုးေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕သာ အသက္ထင္ရွားဦးေဆာင္ႏိုင္ခဲ႕ရင္ ၿဖစ္လာစရာအေၾကာင္းမရွိလို႕ပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(႐ုတ္တရက္ တံခါးကို ထု႐ိုက္ေခါက္သံမ်ား ၾကားရေစ၊ ဇာတ္စင္တဖက္မွ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေရာင္မ်ားထြက္လာေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဖိုး</span> - ဟာ သူတို႕လာၾကၿပီ။ ဘယ္ႏွယ္႕လုပ္ၾကမလဲ ဆရာၾကီး။ ကိုယ္က်ိဳးေတြေတာ႕ နည္းကုန္ေတာ႕မွာပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဦး</span> - အင္း ကြ်န္ေတာ္မွန္းထားသလိုၿဖစ္လာပါေပါ႕လား။ ကဲ... အားလံုးပဲ ရာဇဝင္သစ္ကို ေရးၿခစ္ရေအာင္ ယႏၱရားေပၚ ၿမန္ၿမန္တက္ၾကပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(စက္ခလုတ္မ်ားကို ႏွိပ္ေစ၊ စက္လံုးေပၚသို႕ စလိုက္မီးမ်ားကစားေပးရန္၊ တီးဝိုင္းမွ စက္ကိရိယာတစ္ခုေမာင္းႏွင္သံ တီးခတ္ရန္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ထင္</span> - ဟင္ ဦးေလး မလိုက္ဘူးလား။ ဟာ... ဦးေလးေနခဲ႕လို႕ ဘယ္ၿဖစ္မလဲ။ သူတို႕က ဦးေလးအေၾကာင္းကို သိေနၿပီ၊ ဘယ္လိုမွ အလြတ္ေပးမွာ မဟုတ္ေတာ႕ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">စု</span> - ဟုတ္တယ္ အန္ကယ္။ လိုက္ခဲ႕ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဦး </span>- လိုက္လို႕မၿဖစ္ဘူးကြယ္႕။ ဒီယႏၱရားက အၿပင္ထိန္းခ်ဳပ္ေမာင္းႏွင္ရတာ။ ဦး လိုက္လာရင္ ဘယ္သူေမာင္းေပးမွာလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ထု႐ုိက္သံမ်ား ပိုက်ယ္လာေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဖိုး</span> - <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဦးေသာ္ေကာင္း၏ လက္ကိုဆြဲ၍ ေၿပာေစ) </span>ဆရာၾကီး၊ လိုက္သြားလိုက္ပါ။ ဆရာၾကီးလို အသိတရားရွိတဲ႕ ပညာရွင္မ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္တို႕အတိတ္ကာလမွာ မ်ားမ်ားၾကီးလိုအပ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႕ကို ယံုတယ္ဆိုရင္ ဒီမွာ က်န္ရစ္ခဲ႕မယ္႕ကိစၥေတြကို ကြ်န္ေတာ္ တာဝန္ယူပါရေစ။ ဘယ္ခလုတ္၊ ဘယ္ဟာႏွိပ္ရမယ္ဆိုတာသာ ၿပခဲ႕ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ေသာ္</span> - ဘယ္ႏွယ္႕လဲ ဆိုက္ကားဆရာ၊ ခင္ဗ်ား ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႕ မေတြ႕ခ်င္ေတာ႕ဘူးလား။ ေနာက္ၿပီး ဒီမွာေနခဲ႕လို႕ ခုအၿပင္မွာ ဝိုင္းထားတဲ႕လူေတြ ေတြ႕သြားရင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အသက္ရွင္ရဖို႕ မေသခ်ာေတာ႕ဘူးေနာ္႕။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဖိုး </span>- ဒါေတြ ေၿပာမေနပါနဲ႕။ ဆရာၾကီး ကြ်န္ေတာ႕ကို ခလုတ္ေတြသာ ၿပပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဦး</span> - ကိုဖိုးေမာင္ သေဘာပါပဲဗ်ာ။ သိပ္ခက္ခက္ခဲခဲေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ အားလံုး ခ်ိန္ကိုက္ထားၿပီးသားပါ။ အားလံုး စက္လံုးထဲေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႕ ဟိုေမာင္းတန္ကို ဆြဲခ်လိုက္ပါ။ ၿပီးရင္ ဒီ ကာလၿပဒိုင္ခြက္ထဲက ဂဏန္း သုညေရာက္သြားၿပီဆိုတာနဲ႕ ေမာင္းတန္ကို ၿပန္တင္ယံုပါပဲ။<br />ဒါနဲ႕ အေရးတၾကီးမွာလိုတာက အကုန္ၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႕ စက္ခလုတ္ခံုရဲ႕ ဘယ္ဘက္ေအာက္ေထာင္႕က ခလုတ္နီေလးကို ႏွိပ္လိုက္ပါ။ ဒီစက္လံုးၾကီးကို ၁မိနစ္အတြင္း အလိုအေလ်ာက္ ေဖာက္ခြဲဖ်က္ဆီးၿပစ္ပါလိမ္႕မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ထု႐ိုက္သံမ်ား ရပ္သြားၿပီး ဖိနပ္ခြာသံမ်ား ၾကားရေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မိုး </span>- ဦးေသာ္ေကာင္း၊ သူတို႕ သိပ္နီးလာၿပီ။ စက္လံုးေပၚ ၿမန္ၿမန္တက္ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ထင္</span> - ဦးဖိုးေမာင္၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာ႕ သြားၿပီဗ်ိဳ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(အားလံုး စက္လံုး ေနာက္သို႕ဝင္ေစ၊ စလိုက္မီးမ်ားကို စက္လံုးေပၚသို႕ စုဆံုထိုးလိုက္ၿပီး ခဏခ်င္း ပိတ္ၿပစ္ေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဦးဖိုးေမာင္ ေမာင္းတံကုိ ၿပန္တင္၊ ခလုတ္အနီေလးကို ေအးေအးေဆးေဆးႏွိပ္လိုက္ေစ)</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဖိနပ္ခြာသံမ်ား နီးနီးလာၿပီး လူသံမ်ားပါ ၾကားရလာေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ေဆးေပါ႕လိပ္တိုကို မီးညိွရန္ အိပ္ကတ္ကို ႏွုိတ္၍ မီးၿခစ္ရွာ၊ ၁၀တန္ အႏြမ္းေလးတစ္ရြက္ထြက္လာေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဖိုး</span> - <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ေငြစကၠဴေပၚမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုတူကို ၾကည္႕၍ ေအာ္ေစ)</span> <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သက္ေတာ္ ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ.....</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ေပါက္ကြဲသံၾကီးတစ္ခု ၿပဳလုပ္၊ စလိုက္မီးမ်ား အားလံုးမွိတ္)</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(တီးဝိုင္းမွ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းတီးရန္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ကားလိပ္ခ်</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဖိုးသၾကၤန္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-1725148349591733391?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-50256421126327807032009-11-05T03:40:00.002+08:002009-11-05T04:02:54.622+08:00<span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဇာတ္ခံုအၿပင္အဆင္။ ။ </span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">-ေနာက္ခံကားခ်ပ္တြင္ သိပၸံစမ္းသပ္ခန္းတစ္ခု၏ပံု ေရးဆြဲရန္၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);"> -ဇာတ္ခံုအလယ္၌ စားပြဲခံုရွည္ၾကီးတစ္လံုးခ်ထားၿပီး စာ႐ြက္မ်ား၊ ဓာတ္ခြဲခန္းသံုးပစၥည္းမ်ား ၿပန္႕က်ဲေနေစ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);"> -စားပြဲခံုၾကီးေဘးပတ္လည္၌ ကုလားထိုင္ခံုမ်ား ၃၊ ၄လံုးခန္႕ ခ်ထားေစ၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);"> -ဇာတ္စင္၏တဖက္၌ ၾကီးမားေသာ စက္လံုးပုံသ႑ာန္တစ္ခုကို ေငြေရာင္စကၠဴမ်ားၿဖင္႕ပတ္ၿပီး အေပၚမွ ပိတ္ၿဖဴအုပ္ထားေစ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဇာတ္ေကာင္မ်ား။ ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဦးေသာ္ေကာင္း - ႐ူပေဗဒ သိပၸံပညာရွင္၊ အသက္ (၅၀)ခန္႕၊ အသားခပ္လတ္လတ္၊ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ သြပ္သြပ္လတ္လတ္၊ စိတ္ဖိစီးမွုေၾကာင္႕ မ်က္ႏွာခပ္ႏြမ္းႏြမ္းၿဖစ္ေနေစ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">လင္းထင္ - တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ဦးေသာ္ေကာင္း၏ တူ၊ မိဘမဲ႕၊ အသက္ (၂၁)ႏွစ္ခန္႕၊လူပံု ပုၿပတ္ၿပတ္၊ စိတ္ထားခက္ထန္ပံုရၿပီး တဇြတ္ထိုးၿပဳမူေလ႕ရွိသူ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဖိုးေမာင္ - ဆိုက္ကားဆရာ၊ ဦးေသာ္ေကာင္း၏ မိတ္ေဆြ၊ အသက္ ၃၀ေက်ာ္၊ မုဆိုးဖို၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတက္ပံုရ၊ အရက္ခိုးေဝေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားရွိၿပီး ဖိုသီဖတ္သီ ဝတ္စားထားေစ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ေသာ္တာ - မေအာင္ၿမင္ေသးေသာ စာေရးဆရာေပါက္စ၊ အသက္ (၂၅)ႏွစ္၊ ေလာကကို အခ်ဥ္ေပါက္ေနၿပီး ခပ္မဲ႕မဲ႕ၿပဳံးတက္သူ၊ က်မ္းမာေရးခ်ဴၿခာပံုေပါက္၍ မ်က္ႏွာ ၿဖဴဖတ္ၿဖဴေရာ္ၿဖစ္ေနေစ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မိုးေဝ - စစ္မွုထမ္းေဟာင္းတစ္ေယာက္၊ အသက္ (၂၈)ႏွစ္ခန္႕၊ ဝဲဘက္မ်က္လံုးပ်က္စီးသြား၍ ေက်ာက္မ်က္လံုးထည္႕ထားေစ၊ အရာရာကို ဦးေဆာင္လိုသူၿဖစ္ၿပီး စကားေၿပာေကာင္းသူၿဖစ္ေစ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မိစု - တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ၊ လင္းထင္၏သူငယ္ခ်င္း၊ ႐ုပ္ရည္သာမာန္ အသက္ (၂၀)ခန္႕၊ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးၿပီး သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေနတက္သူၿဖစ္ေစ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ေနာက္ခံတီးလံုးႏွင္႕ မီး။ ။ ၿပဇာတ္အစ၌ အေမွာင္ခ်ထားၿပီး စားပြဲခံုပတ္လည္သို႕သာ စလိုက္မီးထိုးထားေစ။ တီးဝိုင္းမွ XXXXXXXXXX ခပ္တိုးတိုး တီးထားေစ။</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ကားလိပ္ဖြင္႕</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဇာတ္စင္ေပၚ၌ ဦးေသာ္ေကာင္း ေခါက္တံု႕ေခါက္ၿပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေန)</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(လက္မွနာရီကို ပင္႕ၾကည္႕ၿပီး)</span> ည ၁၁နာရီေတာင္ထိုးေတာ႕မွာပါလား။ ဒီကေလးေတြ ေနာက္က်လိုက္တာကြာ။ ဒုကၡေတြေတာ႕ မ်ားကုန္ေတာ႕မွာပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဇာတ္စင္တစ္ဖက္မွ လင္းထင္၊ ေသာ္တာ၊ မိုးေဝ၊ မိစုတို႕ ဝင္လာ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ထင္ </span>- ကဲ ဦးေလး၊ ေန႕လည္က ဦးေလး ေခၚခိုင္းထားတဲ႕လူေတြ ကြ်န္ေတာ္ေခၚလာၿပီ။ မိစုကေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ကို ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ ေပးရင္းနဲ႕ ဝင္လာတာ။ ဟိုအရက္သမား ဆိုက္ကားဆရာကိုေတာ႕ ရွာမရလို႕ ဂိတ္ကလူေတြကိုပဲ တဆင္႕မွာခိုင္းထားလိုက္ရတယ္ဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">မိုး </span>- <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ခံုအလြတ္တစ္ခုကို ဆြဲထိုင္လိုက္ရင္း)</span> ဆိုပါဦး၊ ဆရာၾကီးရဲ႕၊ ခုလိုလူစုေခၚပံုေထာက္ေတာ႕ ခင္ဗ်ားမယ္ ထူးထူးၿခားၿခား အကူအညီေတာင္းစရာရွိေနၿပီထင္ပ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေသာ္ </span>- ကိုမိုးေဝေၿပာတာ ဟုတ္တယ္။ အန္ကယ္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က ရပ္ကြက္ထဲမွာ မ်က္မွန္းတမ္းမိယံုေလာက္ပဲ သိၾကတာ မဟုတ္လား။ ခုလိုမ်ိဳး အေရးတၾကီး အေခၚခံရေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ အံ႕ၾသေနတာခင္ဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- မွန္ပါတယ္၊ ကိုမိုးေဝနဲ႕ ေမာင္ေသာ္တာ။ ခုဦးမွာ သိပ္အေရးၾကီးတဲ႕ ကိစၥတစ္ခု အေမာင္တို႕နဲ႕ တိုင္ပင္ခ်င္လို႕ ခုလိုေခၚလိုက္ရတာပါ။ ဦးမွာ သိပ္အခ်ိန္မက်န္ေတာ႕တဲ႕ အတြက္ ခု ဦးေၿပာတာေတြကို ေမးခြန္းၿပန္မထုတ္ပဲ ဆံုးေအာင္နားေထာင္ေပးဖို႕ အရင္ေတာင္းပန္လိုပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ထင္ </span>- သိပ္အခ်ိန္မက်န္ေတာ႕ဘူးဆိုတာ ဘာသေဘာလဲ၊ ဦးေလး။ ဦးေလး ဘာေတြ ၿဖစ္ေနတာလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(လင္းထင္ကို လက္ကာၿပရင္း ဆက္ေၿပာေစ)</span> ပထမဆံုးေၿပာလိုတာက ဦးဟာ မင္းတို႕သိထားတဲ႕အတိုင္း ႐ူပေဗဒ သိပၸံပညာရွင္တစ္ေယာက္ပါ။ ဘယ္သူ၊ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အေထာက္အပံ႔ကိုမွ မယူပဲ ကိုယ္႕မွာရွိသေလာက္ေလးနဲ႕ လူေတြအတြက္ အက်ိဳးရွိေစမယ္႕ စမ္းသပ္မွဳေတြကို ၿပဳေနတဲ႕လူတစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ႕ကြာ။ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ဦးဟာ အလြန္တန္ဖိုးရွိၿပီး ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႕ စမ္းသပ္မွုတစ္ခုကို ေအာင္ၿမင္စြာ ၿပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ႕တယ္။ အဲဒါကေတာ႕ ေဟာဟိုမွာ ၿမင္ေနရတဲ႕ ယႏၱရားၾကီးပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဇာတ္စင္တစ္ဖက္ရိွ ပိတ္ၿဖဴအုပ္ထားေသာ စက္လံုးသို႕ စလိုက္လိေမၼာ္ေရာင္ထိုးေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">မိုး </span>- ကြ်န္ေတာ္ အခန္းထဲ ဝင္လာကတည္းက သတိၿပဳမိပါတယ္၊ ကဲ... ဆက္ပါဦးခင္ဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- ဟုတ္ကဲ႕၊ ကိုမိုးေကာင္း။ ဒီထဲမွာ အားလံုးပဲ H.G.Wells ရဲ႕ Time Machine ဆိုတဲ႕ ဝတၳဳကို ဖတ္ဖူးၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ခု မင္းတို႕ၿမင္ေနရတဲ႕စက္လံုးၾကီးကေတာ႕ အဲဒီ႕ဝတၳဳထဲက စိတ္ကူးယဥ္ ယာဥ္ပ်ံၾကီးပါပဲကြာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">စု </span>- ရွင္... ဒါဆို... ဒါဆို... ဒီ ယႏၱရားဟာ...<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ထင္ </span>- ဦးေလးဆိုလိုတာက ဒါၾကီးဟာ ကာလယႏၱရားၾကီးေပါ႕၊ ဟုတ္လား ဦးေလး။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေသာ္ </span>- <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ထိုင္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ထ၍ စက္လံုးနားသို႕ တိုးၾကည္႕ရင္း ေၿပာေစ)</span> အင္း တမ်ိဳးေတာ႕ မထင္နဲ႕ခင္ဗ်။ ဦးေလးရဲ႕စက္လံုးက ကြ်န္ေတာ္ၾကည္႕ဖူးတဲ႕ Time Machine ႐ုပ္ရွင္ထဲက အတိုင္းပါပဲလားဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- မွန္ပါတယ္။ ေမာင္ေသာ္ေကာင္း။ မင္းလဲ ၾကားဖူးနားဝရွိမွာေပါ႕။ ခုေခတ္ ရဟတ္ယာဥ္ေတြဟာ လြန္ခဲ႕တဲ႕အႏွစ္ ၅၀၀ေက်ာ္က လီယိုနာဒိုဆြဲခဲ႕တဲ႕ ပံုစံအတိုင္းပါပဲ။ ခုေခတ္ ႏူကလီးယားေရငုတ္သေဘာၤေတြရဲ႕ ပံုစံဟာ 20,000 Leagues Under the Sea ထဲမွာ Jules Verne စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႕တဲ႕အတိုင္းၿဖစ္ေနတယ္။ ဦးဆိုလိုတာက ဦးတို႕သိပၸံပညာဆိုတာဟာ တခ်ိန္က စိတ္ကူးယဥ္ထားခဲ႕ၾကတာေတြကို လက္ေတြ႕ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတဲ႕ ပညာရပ္ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">မိုး </span>- ဒါနဲ႕ ဒီပစၥည္းၾကီးကို ဘယ္လိုလည္ပတ္ေအာင္လုပ္သလဲဗ်။ အလုပ္ေကာ ၿဖစ္ရဲ႕လား။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- သေဘာတရားပိုင္းေတြ၊ ဖြဲ႕စည္းပံုေတြကို အခ်ိန္မရလို႕ မေၿပာၿပပါရေစနဲ႕ေတာ႕ကြယ္။ ဦး စကားကို ဆက္ပါရေစ။ ဦးဟာ ပထမဆံုး သက္မဲ႕မိုးပ်ံပူေဖာင္းေလးတစ္လံုးကို ဒီစက္လံုးထဲထည္႕ၿပီး စမ္းသပ္ခဲ႕ပါတယ္။ ပူေဖာင္းကို ကာလအပိုင္းအၿခားအလိုက္ တိက်တဲ႕ပမာဏ ေလေလွ်ာ႕လာေအာင္ စီမံၿပီး အတိတ္ကာလ ၁၉၄၀ကို ပို႕လႊတ္ခဲ႕ပါတယ္။ စက္လံုးကို လိုအပ္တဲ႕ အခ်ိန္ကိုေရာက္ေအာင္ ေမာင္းႏွင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ႕ ဒီပူေဖာင္းဟာ စက္လံုးထဲက ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ သေဘာကေတာ႕ သူဟာ တို႕တေတြ မၿမင္ႏိုင္တဲ႕ ကာလအပိုင္းအၿခားကို ေရာက္သြားခဲ႕တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႕ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ႕ ဒီပူေဖာင္းဟာ အလိုအေလွ်ာက္ၿပန္ေပၚလာပါတယ္။ သူ႕မွာ အႏွစ္ ၇၀စာ ေလေလွ်ာ႕ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္ေလ။ အဲဒီပူေဖာင္းကေတာ႕ ဒီမွာပါ။<br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(မိုးပ်ံပူေဖာင္းတစ္လံုးကို စားပြဲေပၚသို႕တင္ၿပေစ)</span><br />ေနာက္ ဒုတိယအၾကိမ္မွာေတာ႕ ဦးဟာ သက္ရွိနဲ႕ စမ္းသပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ လူ႕သက္တမ္းေလာက္နီးပါး အသက္ရွင္ႏိုင္တဲ႕ လိပ္တစ္ေကာင္ကို အစာေရစာ ၿဖည္႕တင္းထားတဲ႕ ကန္ထဲမွာ ထည္႕သြင္း လႊတ္ခဲ႕ပါတယ္။ ဒီအၾကိမ္မွာေတာ႕ လိပ္ဟာ အသက္မဲ႕ၿပီး ၿပန္ေပၚလာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ဦးလည္း ဒီလိပ္ အတိတ္ကာလမွာ ဘယ္ေလာက္ အသက္ရွင္ခဲ႕သလဲ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေသဆံုးသြားလဲဆိုတာကို သိဖို႕Carbon Decaying နည္းနဲ႕ စမ္းသပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဦးမွာ အဲဒီစမ္းသပ္မွဳအတြက္ ပစၥည္းကိရိယာမရွိဘူးေလ။ ဒီေတာ႕ အစိုးရပိုင္ဓာတ္ခြဲခန္းတစ္ခုက ဦးမိတ္ေဆြဆီ ပို႕ၿပီးစမ္းသပ္ခိုင္းရေတာ႕တာေပါ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဦးဖိုးေမာင္ အရက္မူးမူးႏွင္႕ ခပ္ယိုင္ယိုင္ ဝင္လာေစ)</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဖိုး </span>- ဆရာေလးတို႕၊ ကြ်န္ေတာ္ မဆိုသေလာက္ ေနာက္က်သြားသဗ်ိဳ႕။ ဒါေတာင္ အံုနာဆီ သြားအပ္ရင္ ေနာက္က်ေနမွာစိုးလို႕ ဂိတ္မွာ ဆိုက္ကားထားခဲ႕ၿပီး လာခဲ႕ရတာ။ ခြင္႕လႊတ္တယ္မဟုတ္လားဗ်ာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ထင္ </span>- <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ဦးဖိုးေမာင္ကို ႏွာေခါင္း႐ွဴံ႕လိုက္ရင္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ေၿပာေစ)</span> ဦးေလး ဘာသေဘာနဲ႕ ဒီအရက္သမားဆိုက္ကားဆရာကို ေခၚတာပါလိမ္႕။ ဧကႏၱ ဆိုက္ကားဆရာကို Time Machine ေမာင္းခိုင္းမလို႕နဲ႕ တူတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- လင္းထင္... ဧည္႕သည္ကို မ႐ိုင္းရဘူးေလ။ ကဲ ထိုင္ပါဦး ကိုဖိုးေမာင္၊ ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားနားရည္လည္ေအာင္ ၿပန္ေၿပာၿပရရင္ ေဟာဟိုကစက္လံုးၾကီးဟာ အတိတ္နဲ႕ အနာဂတ္ကို လိုသလိုလည္ပတ္သြားလာႏိုင္မယ္႕ စက္ယႏၱရားၾကီးပဲဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဖိုး </span>- ဗ်ာ... <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(စိတ္႐ွဳပ္ေထြးသြားပံုၿဖင္႕ မ်က္ႏွာကို ပုဆိုးခါးေပါင္းစႏွင္႕ ပြတ္ေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">မိုး </span>- ဆက္ပါဦး ဦးေသာ္ေကာင္း။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- ဓာတ္ခြဲခန္းအေၿဖထြက္လာေတာ႕ လိပ္ဟာ အသက္ေနာက္ထပ္ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ အသက္ရွင္ခဲ႕ၿပီး အစာေရစာကုန္ခမ္းမွုေၾကာင္႕ ေသဆံုးခဲ႕တယ္လို႕ သိရပါတယ္။ အဓိပၸာယ္က ဦးရဲ႕ဒီစက္လံုးဟာ သက္ရွိေတြကို အသက္နဲ႕ကိုယ္တြဲရက္ အခ်ိန္ကာလဘယ္ေနရာကိုမဆိုပို႕ႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေသာ္ </span>- ဂုဏ္ယူပါတယ္ အန္ကယ္။ ဒီစက္ၾကီးကိုသာ ကမာၻကိုခ်ၿပလိုက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာေတြ ဘယ္ေလာက္အစြမ္းရွိတယ္ဆိုတာ အေနာက္ကေကာင္ေတြ သိၾကမွာပဲ။ ဒါနဲ႕ အန္ကယ္ အာဏာပိုင္နဲ႕ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ဖြင္႕ေၿပာလိုက္ၿပီလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ခုလို ညၾကီးမိုးခ်ဳပ္ ေခၚတိုင္ပင္တာေကာ ဘာအဓိပၸာယ္လဲခင္ဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">စု </span>- ဟုတ္တယ္ ဦး။ ဒီစက္ၾကီးကိုသာ ေသေသခ်ာခ်ာလည္ပတ္အသံုးၿပဳမယ္ဆို အတိတ္ကာလတုန္းက ၿဖစ္ရပ္ဆိုးေတြ၊ ကပ္ေရာဂါေတြ၊ စစ္ၾကီးေတြကို မၿဖစ္ခဲ႕ေအာင္တားႏိုင္ေတာ႕မွာေပါ႕ေနာ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>-<span style="color: rgb(255, 204, 255);"> (ေခါင္းကိုေလးပင္စြာခါလိုက္ရင္း ထိုင္ခံုေပၚသို႕ ထိုင္ခ်ေစ)</span> ဦးေလးလည္း ဒီလိုပဲ ရည္ရြယ္ၿပီး တီထြင္ခဲ႕တာပါ သမီးရယ္။ ဒါေပမယ္႕...<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">မိုး </span>- ဒါေပမယ္႕ ဘာၿဖစ္လဲဦး။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- ေမာင္မိုးေဝ၊ ဦးေမးပါရေစ၊ က်န္တဲ႕လူေတြလည္း ဒီေမးခြန္းကို ေၿဖၾကပါ။ မင္းတို႕ကို ဒီစက္ၾကီးေပးၿပီး ေမာင္းခုိင္းလိုက္ရင္ ဘယ္ကာလကိုသြားၿပီး ဘာလုပ္ၾကမလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ခဏမွ် တိတ္ဆိတ္ေစ။ တီးဝိုင္းမွ XXXXX ေနာက္ခံတိုးတိုးတီးရန္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">စု </span>- သမီးကေတာ႕ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ နာဂစ္မတိုင္မွီကို ၿပန္သြားၿပီး လူေတြကို မုန္တိုင္းသတိေပးခ်င္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ထင္ </span>- ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ လြန္ခဲ႕တဲ႕အႏွစ္ ၃၀ေလာက္ကို ၿပန္သြားၿပီး RIT ေက်ာင္းၾကီး တက္ၾကည္႕ခ်င္စမ္းတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေသာ္ </span>- ကာလအတိအက်ကိုသာ တြက္ခ်က္ႏိုင္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ဘုရားပြင္႕ခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္ကို ၿပန္သြားၿပီး တရားနာခ်င္တယ္ဗ်ာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဖိုး </span>- <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ခပ္ေဆြးေဆြးၿဖင္႕)</span> လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၃ႏွစ္က မိုးဥတုမွာ ကြ်န္ေတာ္႕မိန္းမ ကားေမွာက္လို႕ဆံုးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္... <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(စကား မဆက္ႏိုင္ပဲ ေတြေနေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- ကဲ ဟုတ္ၿပီ။ ဘယ္ႏွယ္႕လဲ ေမာင္မိုးေဝ၊ မင္းကေရာ ဘာလုပ္မလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">မိုး </span>- လက္ထဲကို လိုတရလက္စြပ္ရလာသလိုေပါ႕ဦးရယ္။ လိုခ်င္တာေတြ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြ မ်ားလြန္းေတာ႕ ဘာစလုပ္လို႕ ဘာစစိတ္ကူးယဥ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ႕ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- အားလံုးပဲ ႐ုိး႐ိုးသားသားေၿဖၾကတာ ေက်းဇူးပါကြာ။ တကယ္ေတာ႕ ဒီစက္ၾကီးဟာ သုံုးတက္ရင္ အက်ိဳးရွိသေလာက္ လႊဲမွားစြာသံုးခဲ႕မယ္ဆိုရင္ ကမာၻၾကီး ပ်က္စီးသြားႏိုင္ေလာက္တဲ႕အထိ အႏၱရာယ္ၾကီးပါတယ္။္<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ထင္ </span>- ဦးေလး၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- လင္းထင္၊ မင္းေတြးမိရဲ႕လား။ မင္းတုိ႕ ငါတို႕ဟာ အတိတ္ကာလက ဒဏ္ရာေတြ အမာရြက္ေတြကို ကုစားဖို႕၊ ဒါမွမဟုတ္ ပိုေကာင္းတဲ႕ ဒီေန႕ေတြကို ဖန္တီးဖို႕ အၿမဲတမ္း ေမွ်ာ္လင္႕ေနခဲ႕တယ္။ လူတိုင္းမွာ အိပ္မက္ကိုယ္စီ ရိွၾကတယ္။ လူတိုင္းမွာ ကြဲၿပားတဲ႕အမွန္တရားကိုယ္စီ ရွိၾကတယ္။ သူတို႕ကို ဒီစက္ေပးလိုက္ရင္ သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အတၱ၊ ကိုယ္ပိုင္အမွန္တရားေတြအတြက္ သံုးၾကမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒီလိုပဲ အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ အခ်ဳပ္အၿခာပိုင္ လူတန္းစားေတြ အေနနဲ႕လည္း ဒီယႏၱရားၾကီးကို သူတို႕ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ သံုးၾကမွာအေသအခ်ာပဲ။ ဥပမာေပးရရင္ ဒီစက္ၾကီး ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ေတြ လက္ထဲေရာက္သြားရင္ ဘာေတြ ၿဖစ္ကုန္မလဲ။ ငါတို႕သမိုင္းမွာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဘာသာေရးအဓိက႐ုန္းေတြ ၿပန္ၿဖစ္လာမွာေပါ႕။ ဒီလိုပဲ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ၿပားေနတဲ႕ အာဏာရွင္ေတြ လက္ထဲထည္႕ေပးလိုက္ရင္ေရာ။ ငါတို႕ရဲ႕သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြဟာ မွတ္မိႏိုင္စရာမရွိေအာင္ ဖ်က္ဆီးၿပဳၿပင္ခံရေတာ႕မွာေပါ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ေသာ္ </span>- မွန္တယ္ အန္ကယ္။ လူ႕အလို နတ္မလိုက္ႏိုင္ဆိုတဲ႕ စကားလည္းရွိတယ္ မဟုုတ္လား။ ေသခ်ာတာက ဘယ္ေလာက္ သမာသမတ္ရွိပါတယ္ဆိုတဲ႕လူၿဖစ္ၿဖစ္ သူခံယူတဲ႕ အမွန္တရားတစ္ခုအတြက္ ဒီစက္ၾကီးကို သံုးၾကမွာပဲ။ အဲဒီလိုအတိတ္ကို လိုသလိုေၿပာင္းလဲၾကေတာ႕မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေန႕စဥ္ေနထိုင္ေနတဲ႕ ဘဝေတြဟာလည္း Butterfly Effect ဆိုတဲ႕သီအိုရီအတိုင္း အၾကီးအက်ယ္ေၿပာင္းလဲ ႐ိုက္ခတ္မွုေတြ ၾကံဳရမွာ အေသအခ်ာပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">မိုး </span>- ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုေသာ္တာ ေၿပာသလိုေတြးမိတယ္ခင္ဗ်။ ခုလိုအခ်ိန္ကာလကို ကစားႏုိင္တဲ႕စက္သာ ကမာၻကို ခ်ၿပလိုက္ရင္ ေကာင္းတဲ႕ဘက္မွာ သံုးတာမသံုးတာ ေနာက္ထား၊ ပထမဆံုး ဒီစက္ကို လုဖို႕ ကမာၻစစ္ေတြေတာင္ ၿပန္ၿဖစ္လာႏိုင္တယ္ ထင္ရဲ႕ဗ်ာ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဖိုး </span>- ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ ဆရာေလးတို႕ေလာက္ မေတြးတက္ေပမယ္႕ ဒီစက္လံုးၾကီးရဲ႕စြမ္းအားကို ခုနားေထာင္ရတာနဲ႕တင္ လန္႕လာၿပီခင္ဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ထင္ </span>- ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ဦးေလး ဘာဆက္လုပ္ဖို႕ေတြးထားလဲ။ ဒီစက္ၾကီးကို ဖ်က္ၿပစ္လိုက္မွာလား။ ဒါဆိုလည္း ႏွေမ်ာစရာ၊ ဆက္သံုးဖို႕ဆိုတာလည္း အက်ိဳးဆက္က သိပ္ၾကီးေနတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- <span style="color: rgb(255, 204, 255);">(ထိုင္ရာမွ ထ၍ စက္လံုးၾကီးေပၚမွ အဝတ္စကို ဖယ္ေစ)</span> ဒီစက္ၾကီးကို စတီထြင္စဥ္က ဦးမွာ လူသားေတြအတြက္ အလြန္အေထာက္အကူၿပဳမယ္႕ ပစၥည္းတစ္ခုအေနနဲ႕ ၿမင္ခဲ႕တယ္။ ၿမင္ခဲ႕လို႕လည္း အခ်ိန္အား၊ လူအားစိုက္ထုတ္ၿပီး ေန႕မနား ညမနား ၾကိဳးစားခဲ႕မိတယ္။ ခုလို ေအာင္ၿမင္ခါမွ ဒီလိုၿဖစ္လာႏိုင္မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ႕မိဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">စု </span>- Alfred Noble ဟာ ဒိုင္းနမိုက္ကို တီထြင္စဥ္ကလည္း ဦးလိုပဲ လူေတြအတြက္ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း အေထာက္အကူၿပဳမယ္ထင္လို႕ မိသားစုဆံုး႐ံွဴးတဲ႕အထိ ရင္းႏွီးတီထြင္ခဲ႕တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ႕မွ သူ႕ရဲ႕ေအာင္ၿမင္မွဳကို တလြဲသံုးေနၾကတာေတြ႕ေတာ႕ သူလဲ အၾကီးအက်ယ္ေနာင္တရခဲ႕တယ္လို႕ မွတ္သားဖူးပါတယ္ဦး။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဦး </span>- ဟုတ္တယ္ မိစု။ ခု ဦးလည္း ဒီစက္ၾကီးကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္သံုးၿပီး ဖ်က္ဆီးပစ္ေတာ႕မယ္လို႕ စဥ္းစားထားတယ္။ ဒါေၾကာင္႕လည္း မင္းတို႕ေတြကို ေခၚၿပီး တိုင္ပင္ရတာေပါ႕။ ေနာက္ၿပီး ဦးတို႕အတြက္ အခ်ိန္ကလည္း သိပ္မရွိေတာ႕ဘူးေလ။<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">( ကဲ... ကာလယႏၱရားကို သူတို႕ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ သံုးၾကမလဲ? ဘယ္သူေတြ အတိတ္ကာလကို ခရီးႏွင္ၾကမလဲ?? ဦးေသာ္ေကာင္း ေၾကာက္လန္႕ေနတဲ႕ အေၾကာင္းခံကေရာ ဘာလဲ???</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">တပိုင္းတဆက္တည္းေရးရင္ ဖတ္တဲ႕လူေတြ အီကုန္မွာစိုးလို႕ ႏွစ္ပိုင္းေလာက္ေတာ႕ ခြဲခြင္႕ေပးပါခင္ညာ)</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">ဖိုးသၾကၤန္</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">P.S (မိမိ ဦးေႏွာက္ႏွင္႕ မိမိေရးေၾကာင္း ေၿမၾကီးကို သက္ေသၿပဳပါသည္။)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-5025642112632780703?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-11764405134315311932009-10-21T00:20:00.005+08:002009-10-21T01:54:28.732+08:00<span style="font-family:courier new;">ၿပီးခဲ႕တဲ႕ရက္ပိုင္းေလးကပဲ မဂၤလာသတင္းတစ္ခု ၾကားရသဗ်။ ေက်ာင္းတုန္းက အခင္မင္လြန္ခဲ႕ဖူးတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမေလးက သူအိမ္ေထာင္ၿပဳေတာ႕မယ္လုိ႕ အေၾကာင္းၾကားလာလို႕ပါပဲ။ မုဒိတာေတြ ပြားေပးလိုက္ရင္း ကာလေတာ္ေတာ္ၾကာ ေခ်ာင္ထိုးထားတဲ႕အေတြးစတစ္ခုကို ဖုန္သုတ္၊ ၿပန္ေတြးမိသြားတယ္ခင္ဗ်။ </span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ကြ်န္ေတာ္ ဒီမလာခင္က ရန္ကုန္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေကာင္နဲ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း ဘဝအနာဂတ္ပံုစံကို စိတ္ကူးယဥ္ ေၿပာၾကည္႕ဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ေပါ႕ေပါ႔ "</span><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:courier new;" >ရရင္ရ၊ မရရင္ခ်</span><span style="font-family:courier new;">" ေပါ႕ဗ်ာ။ ဒီလိုေလ၊ ၾကိဳက္တဲ႕ခ်စ္တဲ႕လူကို ရရင္ရ၊ မရရင္ ဆံခ် (ဘုန္းၾကီးဝတ္)မယ္ေပါ႕။ အလြန္ၾကီးမားတဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးေပါ႕ေလ။ တကယ္ေတာ႕ ဘုန္းၾကီးဝတ္ဖို႕ အရင္ကတည္းက ရည္ရြယ္ထားတာပါ၊ မိန္းမယူဖို႕၊ ကေလးေမြးဖို႕ဆိုတာက အစိုးမရတဲ႕ဒီသံသရာမွာ ၾကံဳမ်ားၾကံဳလာခဲ႕ရင္ဆိုၿပီး Backup ေတြးေၿပာလိုက္တာပါ။</span> ( ရရင္ေတာ႕ တကယ္ၾကီးကို ယူမွာေပါ႕ဗ်... ေနာ္႕)<br /><br /><span style="font-family:courier new;">ကြ်န္ေတာ္က ခပ္ေပါ႕ေပါ႕ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေတြးေပမယ္႕ အၾကံၾကီးသူ သူငယ္ခ်င္းကေတာ႕ ေမးေစ႕ကအေမႊးေလးေတြ ပြတ္ရင္း ခပ္တည္တည္ေၿပာပါတယ္။ သူကေတာ႕ Family Life တစ္ခုကို ပိုလိုခ်င္သတဲ႕ေလ။ ပံုစံက ေထာင္႕မက်ိဳး၊ စကားေၿပာ ဘုက်လြန္းတဲ႕ေကာင္က ဒီလိုႏူးႏူးညံ႕ညံ႕စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေၿပာေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္း ခ်ဥ္သြားမိတာေပါ႕ေလ။ ဒါနဲ႕ ဒီေကာင္႕ကို ေၿမွာက္ေပးၿပီး စကားဆက္အစ္တာေပါ႕ဗ်ာ။ သူေတြးတာက ဒီလိုပါ။ သူက ငယ္ငယ္ကတည္းက ဝန္ထမ္းမိဘႏွစ္ပါးနဲ႕ေနလာခဲ႕ရတာဆိုေတာ႕ မိစံုဖစံု၊ ေမာင္ႏွမစံုစံုညီညီ ေနခဲ႕ရတဲ႕အခ်ိန္က သိပ္ရွားခဲ႕ပါသတဲ႕။ ဒါေၾကာင္႕ သူ႕အလွည္႕က်ရင္ မိသားစု သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းနဲ႕ ေနခ်င္ပါသတဲ႕။ ေနာက္ၿပီး အသက္အရြယ္ၾကီးလာလို႕ အိုမင္းမစြမ္းေတာ႕ရင္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ မရွိမွာလည္း စိုးရိမ္သတဲ႕ေလ။ သူ႕ဆီက နင္းေၿပာစရာ စကားစရၿပီဆိုတာနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိမ္ေထာင္သားေမြးလုပ္ၿခင္းရဲ႕ ဆုိးကြက္ေတြကို ဖိေၿပာေတာ႕တာေပါ႕။ ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ကနင္းလိုက္၊ သူက ၿပန္ပတ္လိုက္နဲ႕ ႐ွဴး႐ွဴးရွားရွားေတြၿဖစ္ကုန္တဲ႕အထိ စကားႏိုင္လုခဲ႕ၾကသေပါ႕ဗ်ာ။</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ခု ကြ်န္ေတာ္ ေရၿခားေၿမၿခားမွာ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႕ အမ်ားနည္းတူ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကို သတိရတမ္းတမိသည္လည္း ရွိသည္ေပါ႕ဗ်ာ။ တခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေၿပာသလို ကိုယ္ပိုင္မိသားစုေလး တည္ေထာင္လို႕၊ ၿခံေလးဝင္းေလးနဲ႕ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေနခ်င္စိတ္ေလးလည္း ေပၚလာသေပါ႕ဗ်ာ။ ေလာကၾကီးကို စိတ္ကုန္လို႕ ေတာထြက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္ေပါက္လာတာကလည္း ခဏခဏေပါ႕ေလ။ ခုထက္ထိ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ၿပစရာ အိပ္မက္ရယ္လို႕ တိတိပပမရွိေသးေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အနာဂတ္က "စိပ္ပုတီးနဲ႕ကေလးအႏွီး" တစ္ခုခုနဲ႕ေတာ႕ ၿငိခ်ိတ္မိပါလိမ္႕မယ္။ ဘယ္သင္းက ပိုေကာင္းၿပီး ဘယ္ဟာကၿဖင္႕ ဒုကၡပိုမ်ားေစမယ္ဆိုတာေတာ႕ မၾကံဳေသးေတာ႕ မသိေသးဘူးခင္ဗ်။</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ေရွ႕ေရွ႕က နည္းေပးလမ္းၿပသြားၾကတဲ႕လူေတြကို ၾကည္႕ေတာ႕လည္း အဆိုးနဲ႕အေကာင္း ဒြန္တြဲေနတာေတြ႕ရပါတယ္ခင္ဗ်။ အိမ္ေထာင္က်လို႕ ကေလးေတြ၊ တို႕လို႕တြဲေလာင္း မႏိုင္မနင္းနဲ႕ ဒုကၡပင္လယ္ေဝေနသူေတြ ရွိသလို၊ "အေဖၾကီးေရ၊ အေမၾကီးေရ"နဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ယစ္မူးခြင္႕ရသြားသူေတြလည္း ရွိပါရဲ႕။ တကိုယ္တည္း ဖိုသီဖတ္သီနဲ႕ ဘဝေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ၿဖစ္သလို ေက်ာ္ၿဖတ္ေနၾကရတဲ႕ သနားစရာလူေတြၿမင္ရသလို၊ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္တဲ႕ဘဝကို စနစ္တက် ေမာင္းႏွင္သြားေနသူေတြကိုလည္း အားက်စရာေတြ႕မိပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အိမ္ရာတည္ေထာင္လို႕ ဆိုးက်ိဳးေကာင္းေမြေတြရွိသလို တကိုယ္တည္း ရပ္တည္မွုမွာလည္း ဆိုးေမြေကာင္းက်ိဳးေတြရွိေနတာကို ကြ်န္ေတာ္ မၿငင္းလိုပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ပုတီးနဲ႕အႏွီး.... စာဖတ္သူေတြေကာ ဘာကို ပို ႏွစ္သက္မိပါသလဲ။ ဘဝဆိုတာ ပိုကာကစားသလိုပါပဲ။ ကစားပြဲအစမွာေတာ႕ ၾကိဳက္သလို အဆင္တြဲ စိတ္ကူးယဥ္ခြင္႕ရႏိုင္ေကာင္းပါေသးရဲ႕။ တကယ္ ကစားၿပီဆိုရင္ေတာ႕ မူလအတြဲအဖက္ေလးေတြကို ၿဖဳတ္ထုတ္လိုက္ရတာ၊ အေပၚအိမ္က ပစ္ခ်င္တဲ႕ဖဲ ပစ္ေပးတာကို လက္ထဲရွိေနတာေလးနဲ႕ ၿဖစ္ေအာင္တဲြရမွာ သဘာဝပဲေလ။ ဒီလုိပဲ မလိုေတာ႕တဲ႕ဖဲခ်ပ္၊ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ႕တဲ႕ ဖဲခ်ပ္ကို ေတြေဝမွုကင္းကင္းနဲ႕ ပစ္ထုတ္ႏိုင္ဖို႕ဆိုတာလည္း လိုအပ္တာပါပဲေလ။ အေရးၾကီးတာက ႏိုင္ဖို႕ပဲမဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ...။ ။</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">လူတိုင္း တနည္းနည္းနဲ႕ေတာ႕ ႏိုင္ၾကပါေစ။</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);font-family:courier new;" >ဖိုးသၾကၤန္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-1176440513431531193?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-56885216190513384122009-10-11T02:07:00.001+08:002009-10-11T04:26:23.224+08:00<span style="color: rgb(255, 204, 204);font-family:courier new;" >ကိုဂ်ဴလိုင္ႏွင္႕အေပါင္းအပါ ေမာင္ႏွမမ်ားခင္ဗ်ား...</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">သံသရာစက္ဝန္းၾကီးကို ႐ြံ႕ရွာပ်င္းရိလွပါသၿဖင္႕ ဒီဘဝ အိမ္ေထာင္မၿပဳ၊ သားမေမြးပဲ တေန႕ေန႕ ဝတ္ေၾကာင္ကို စြန္႕ဖို႕ အားခဲထားပါေသာ္ၿငားလည္း မိဘမ်ားက တိုက္တြန္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အကိုအမ၊ ညီညီမတို႕က အၿမင္မေတာ္၍ သင္႕ရာရွာေပးလိုလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ဖန္သၾကိဳးခမ်ာ ေရြးစရာသိပ္မရွိလွပဲ မဒီတစ္ေယာက္ကို လက္ညွဳိးထိုးရပါလိမ္႕မည္။ သုိ႕ေသာ္ၿငားလည္း ဘုရားအေလာင္းသူေတာ္ေကာင္းမ်ား အိမ္ေထာင္မွုကို ၿငင္းလိုသည္႕အခါ လုပ္ေလ႕လုပ္ထရွိသည္႕အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္လည္း သိဂီၤေရႊ႐ုပ္တစ္ခုေတာ႕ ထုၿပထားပါမည္။ ဤေရႊ႐ုပ္ႏွင္႕ ထပ္တူမက်၊ တစံုတခု ခြ်တ္ယြင္းတိမ္းပါးခဲ႕ပါက ကြ်န္ေတာ္႕ဘက္က လံုးဝလက္ခံစဥ္းစားမည္ မဟုတ္ပါေၾကာင္း....</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >ဆံႏြယ္</span><br /><span style="font-family:courier new;">ကတုံးႏွင္႕ ဘိုေကမွာ လြဲလွ်င္ စဥ္းစားေပးႏိုင္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ အေရာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆိုးၿခယ္ထားၿခင္း၊ မလိုအပ္ပဲ သပြတ္အူလို ေကာက္လိမ္ထားၿခင္း၊ ၿဖဴေကာင္ၾကီးလို ပြလွန္ထားၿခင္းမ်ိဳးကိုေတာ႕ ေဝရာမနိပါသည္။ မူလကတည္းက ႐ိုးရွင္းမွုကို တန္ဖိုးထားသူၿဖစ္သည္႕အတြက္ ႐ိုး႐ိုးေအးေအးေလး ဆံပင္ရွည္ရွည္ကို ၿပဳၿပင္ထားသူမ်ားအား ပိုအေလးထားမိပါမည္။ ထို႕အၿပင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးစ ဆံပင္မွထြက္အပ္ေသာ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္နံ႕သင္းသင္းေလးကို Craze ၿဖစ္သူၿဖစ္သၿဖင္႕ Dryer သံုးၿပီး ဆံပင္ေၿခာက္ေသြ႕ေစသူမ်ားကို သိပ္သေဘာမေတြ႕လွေၾကာင္း သိထားေစလိုပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >နဖူး</span><br /><span style="font-family:courier new;">သိပ္ေၿပာင္လြန္း၊ ထင္းလြန္းလွ်င္ မၾကိဳက္လွပါ။ သို႕ေသာ္ နဖူးက်ဥ္းၿပီးတိုေသာ ခပ္ကုတ္ကုတ္မ်က္ႏွာထားပံုစံမ်ားကိုလည္း အလိုမက်လွပါ။ ထို႕ေၾကာင္႕ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္ေသာ နဖူးပံုစံမွာ လက္ေလးသစ္ထက္မပိုေသာ၊ ဆံပင္လွန္တင္လိုက္လွ်င္ အေရးအေၾကာင္းမ်ားကင္းစင္၍ ရွင္းရွင္းသန္႕သန္႕ေလးၿဖစ္ေနေသာပံုစံ ၿဖစ္ပါမည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >မ်က္ခံုး</span><br /><span style="font-family:courier new;">ေခတ္ကာလသမီးပ်ိဳမ်ားၾကား ေခတ္စားလွပါေသာ မ်က္ခံုးၿပဳၿပင္ၿခင္းမ်ား၊ မ်က္ခံုးဆိုးေဆးမ်ားကို ဘဝင္မက်လွပါ။ အထူးသၿဖင္႕ သဘာဝတရားကို ဆန္႕က်င္စြာ ႏွူတ္ရိတ္စီရင္အပ္ေသာ Artificial မ်က္ခံုးမ်ားကို အလြန္မုန္းတီးပါသည္။ တေမြးမက်န္ႏွုတ္ၿပီး အနီအနက္ ေရာင္စံုမ်ား ဆိုးၿခယ္ထားမွုကိုလည္း အလြန္စိတ္ကုန္လွပါသည္။ မိမိမ်က္ႏွာပံုစံႏွင္႕ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ မဆုိသေလာက္ ၿပဳၿပင္ထားၿခင္းမ်ိဳးကိုေတာ႕ ေက်နပ္သေဘာက်မိပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >မ်က္ေတာင္</span><br /><span style="font-family:courier new;">မ်က္ခံုးပံုစံနည္းတူ ၿပဳၿပင္စီရင္၍ အတုတပ္သူ၊ Liner ထူထူၾကီး အၿမဲဆိုးသူမ်ားကို သေဘာမေတြ႕ပါ။ ထို႕ေၾကာင္႕ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္ေသာ ေရႊ႐ုပ္တြင္ မၿဖစ္မေနဆိုပါက L'oreal H.I.P Sculpted 106 လို ခပ္ေဖ်ာ႕ေဖ်ာ႕ ႏွစ္ေရာင္စပ္ေလးေလာက္သာ ပါေစလိုပါသည္။</span><br /><span style="font-family:courier new;">က်မ္းဂန္မ်ားအရ မ်က္ေတာင္မခတ္သူသည္ ဘီလူးၿဖစ္သည္ဟုဆိုပါသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ Blink Rate တမိနစ္ကို ဆယ္ၾကိမ္ ပ်မ္းမွ်ရွိေစလိုပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >မ်က္လံုး</span><br /><span style="font-family:courier new;">ၿပဴးလြန္းလွ်င္ မၾကိဳက္ပါ။ ေမွးလြန္းလွ်င္လည္း စိတ္မဝင္စားပါ။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေငးတက္လွ်င္လည္း သေဘာမက်ပါ။ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ လိုက္ၾကည္႕တက္လွ်င္လည္း မေကာင္းပါ။ ခုိးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေစြၾကည္႕တက္တာမ်ိဳးကို မုန္းပါသည္။ လူတိုင္းကို မ်က္ေစာင္းထိုးတက္လွ်င္ မသတီပါ။ အၿဖဴခံမ်ားလွ်င္လည္း မၾကိဳက္ပါ။ အနက္ဆံၾကီးလွ်င္လည္း မခိုက္ပါ။ မ်က္လံုးသည္ စိတ္၏ၿပဴတင္းဟု ဆိုၾကပါသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ အတြင္းစိတ္ကို လိုအပ္သေလာက္ ဖြင္႕လွစ္ၿပထားေသာ မ်က္ဝန္းေအးေအးေလးမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သက္ပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >ပါးၿပင္</span><br /><span style="font-family:courier new;">ၿဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္႕ေရႊ႐ုပ္ကို သနပ္ခါးလူးေစခ်င္ပါသည္။ လည္ပင္း၊ ေၿခလက္တို႕ႏွင္႕ အေရာင္ဆန္႕က်င္မတက္ လူးၿခယ္ထားသူမ်ားကို အလြန္မုန္းတီးပါသည္။ ရွာရခက္၍ မၿဖစ္ႏိုင္လြန္းဘူးဆိုရင္ေတာ႕ Revlon ColorStay Make up ေလာက္လိမ္းၿပီး ခပ္ပါးပါးBlushဖို႕ထားလွ်င္ လံုေလာက္ပါသည္။ ပါးၿပင္တြင္ ေက်ာက္ေပါက္မာ မရွိရပါ။ မ်က္ရည္ခံမွဲ႕မရွိရပါ။ ကေလးေလးလို ပါးစံု႕ၾကီးေတြ အစ္ေနတာလည္း မေကာင္းပါ။ ပါးခြက္ခြက္ၾကီးလည္း မၾကိဳက္ပါ။ ေခြ်းေပါက္က်ယ္၍ ဆားဝက္ၿခံမ်ားထြက္တက္ၿခင္းကိုလည္း လက္မခံပါ။ ပါးၿပင္ကို လက္တို႕လိုက္လွ်င္ ကြ်ံ႕က်သြားေအာင္ ေပ်ာ႕အိမေနရပဲ ေက်ာက္ဖ်ာၾကီးလိုလည္း တင္းခံမေနရပါ။ ( ဆက္မေရးေတာ႕ဘူးေနာ္၊ ေတာ္ၾကာ ေအာင္သြယ္ေတြ လိုက္႐ိုက္ခံမွာစိုးလို႕...ဟ။ဲ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >ႏွာေခါင္း</span><br /><span style="font-family:courier new;">ေခ်း(ဂ်ီး) သိပ္မမ်ားေတာ႕ပါ။ ႏွာတံစင္းစင္း၊ ႏွာရင္းမို႕မုိ႕၊ ႏွာသီး(အနည္းငယ္) ခြ်န္ခြ်န္၊ ႏွာဖ်ား က်ဥ္က်ဥ္ေလး ဆိုလွ်င္လံုေလာက္ပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >ႏွုတ္ခမ္း</span><br /><span style="font-family:courier new;">ႏွုတ္ခမ္းသည္ အလ်ားလိုက္ လက္ေလးလံုးထက္ ပိုမၿပဲရ။ ေအာက္ႏွုတ္ခမ္းသည္ အေပၚႏွုတ္ခမ္းထက္ အနည္းငယ္ပိုထူရမည္ၿဖစ္ၿပီး အေပၚႏွုတ္ခမ္းသည္ မည္သည္႕အေၾကာင္းေၾကာင္႕ၿဖစ္ေစ လက္သန္းတစ္လံုးထက္ ပိုမထူရ။ ေအာက္သြားမေပၚေအာင္ ရယ္တက္ရမည္ၿဖစ္ၿပီး ေပၚလာမည္႕အေပၚသြားမ်ားသည္လည္း တေခ်ာင္းႏွင္႕တေခ်ာင္း ၾကီးစဥ္ငယ္လိုက္ စီရီေနရမည္။ ပါးခ်ိဳင္႕ေပၚေအာင္ ၿပံဳးၿခင္းကို လက္ခံေသာ္လည္း အတင္းေပၚေအာင္ လုပ္ၿပံဳးတက္သူမ်ားကို မၾကိဳက္ပါ။ ႏွုတ္ခမ္းခဏခဏသပ္တက္ေသာ မိန္းကေလးမ်ိဳးမ်ားကို အလြန္ေၾကာက္ပါသည္။ ပန္းဆီေရာင္ႏွုတ္ခမ္းနီဆိုးသူမ်ားကို ႏွစ္သက္သည္ကိုလည္း သတိၿပဳေစလိုပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >နားရြက္</span><br /><span style="font-family:courier new;">ဆံပင္ကို နားရြက္ေပၚေအာင္ ခဏခဏသပ္တင္သူမ်ားကို မၾကိဳက္ပါ။ နားရြက္သည္ ေခါင္းႏွင္႕ သိပ္မကြာရ (မကားရပဲ) အဖ်ားပိုင္းသည္လည္း သိပ္မရွည္ရ။ နားဆြဲရွည္ရွည္မဆြဲရ။ နားေပါက္အမ်ားၾကီးလည္း မရွိရ။</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ဆက္မေရးေသးပါ။ အထက္ပါ ေရႊ႐ုပ္၏ေခါင္းပိုင္းႏွင္႕ ကိုက္ညီသူေတြ႕ပါက ေနာက္ထပ္ ကိုယ္ပိုင္းကို ဆက္လက္ ထုလုပ္ၿပပါမည္။ အလံုးစံု ၿပည္႕စံုၿပီး သဲ (သလဲ) စင္သည္ဆိုပါက ကြ်န္ေတာ္ ဖန္သၾကိဳး ေရႊထီးေဆာင္း ေသရမည္ကို စြန္႕လႊတ္၍ လူ႕ေဘာင္လူ႕စ႐ိုက္ အိမ္ေထာင္မွုကို ၿပန္လည္ စဥ္းစားေပးမည္ ၿဖစ္ပါေၾကာင္း....</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-family:courier new;" >ဖိုးသၾကၤန္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-5688521619051338412?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-86951196455223127972009-10-11T01:01:00.004+08:002009-10-11T01:43:23.103+08:00အၾကည္ေတာ္ ေဆာင္းခ်မ္းမိုးတဂ္ပါသၿဖင္႕ ေတာ္ေတာ္ခက္ခက္ခဲခဲ စဥ္းစားလိုက္ရပါသည္။<br />ဆက္ "ဖ"တ္ၾကပါကုန္...<br /><br />Rules:<br />It's harder than it looks!<br />Copy to your own note, erase my answers, enter yours.<br />Use the first letter of your name to answer each of the following questions.<br />If the person before you had the same first initial, you must use different answers. You cannot use any word twice and you can't use your name for the boy/girl name question.<br /><br /><br /><span style="font-size:100%;">1. What is your name : ဖိုးသၾကၤန္ (ဖန္သၾကိဳး)<br />2. A four Letter Word : ဖိုတိုဂရပ္<br />3. A boy's Name : ဖိုးေထာင္<br />4. A girl's Name : ဖြားေစာ<br />5. An occupation : ဖ်ာသည္ (ဟူး...)<br />6. A color : ၿဖဴစြတ္စြတ္အေရာင္<br />7. Something you'll wear : ဖလန္နယ္ ရွပ္<br />8. A food : ဖားကင္<br />9. Something found in the bathroom : ???? ဖလက္ရွ္ေဘာ္တြန္ (ေရသြန္သည္႕ခလုတ္)<br />10. A place : ဖ်ာဆိုင္<br />11. A reason for being late : ၿဖီးလိမ္းေနရလို႕ပါခင္ညာ<br />12. Something you'd shout : ဖားသားးးး<br />13. A movie title : ဖာတလံုးေခါင္းက်ား<br />14. Something you drink : ဖာလူဒါ<br />15. A musical group : ဖီးလ္ေကာလင္း (Phil Colins)<br />16. An animal : ဖားခုံညွင္း<br />17. A street name : ဖီလိုင္း႐ုတ္ဒ္ (Philai Road, Serangoon မွာ)<br />18. A type of car : ဖယ္မလီယာ<br />19. The title of a song : </span><span style="font-size:100%;">ဖားသားတိုင္း (Father Time - Richie Sambora)</span><br /><span style="font-size:100%;">20. A verb : ဖြာလန္ၾကဲသည္</span><br /><br /><br /><br />ဖန္တရာေတေအာင္<br />ဖီလင္မထပ္ေစခ်င္တာမို႕<br />ဖန္လာတဲ႕ ကံအတိုင္း<br />ဖြာလန္ၾကဲေနတဲ႕ အေတြးေတြကို<br />ဖမ္းဆုပ္<br />ဖိုးသိုးဖတ္သတ္နဲ႕<br />ဖိုသီဖတ္သီ<br />ဖ႐ိုဖရဲေလး<br />ၿဖစ္သလိုေရးလိုက္ရပါသည္<br />ဖတ္လို႕မွ ရပါစ<br />ေဖတရာေမာင္တက်ိပ္<br />ေၿဖသိမ္႕လို႕ ေနႏိုင္ပါေစ....<br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<br /><br />(လဒ၊ ေနာက္ ေပါက္ကရ မတဂ္နဲ႕။ ေရးရခက္တယ္။ ဆိုးပ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-8695119645522312797?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-75479270140828127292009-10-07T01:21:00.005+08:002009-10-07T03:25:31.240+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/Sst_31oWKzI/AAAAAAAAATY/8-V2ntQp8MY/s1600-h/Rain.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 600px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/Sst_31oWKzI/AAAAAAAAATY/8-V2ntQp8MY/s400/Rain.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389541976344767282" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:130%;">အိပ္မက္တေပြ႕ၾကီးနဲ႕<br /><br />ငါ<br /><br />ေကာင္းကင္က ခုန္ခ်<br /><br />...<br /><br />ဒါေပမယ္႕<br />တခ်ိဳ႕ကေၿပာေတာ႕<br /><br />သူလိုငါလိုပဲ<br /><br />'<span style="color: rgb(153, 255, 153);">စို</span>' သြား သ တဲ႕ ေလ။</span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ဖိုးသၾကၤန္</span></div><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-7547927014082812729?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-53258895516787978742009-10-04T02:20:00.001+08:002009-10-04T02:44:22.374+08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">လူတိုင္းသည္ မွန္ရာကုိ လုပ္ၾက၏</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">သို႕ေသာ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">မွန္ရာကို လူတိုင္းမလုပ္ႏိုင္...</span><br /><br /><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" >ပုစၥာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">(၁) ညဘက္ ေစာေစာမအိပ္တက္</span> (၂) မည္သူမွ အဖတ္လုပ္ စကားေၿပာမခံရ (၃) အလြန္ အေဖာ္မင္ (၄) အိမ္ကို သတိရ (၅) တစံုတေယာက္မွ ဖုန္း လံုးဝ (လံုးဝ) မကိုင္ (တနည္း- တဖက္က ကိုင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ေၿပာခ်င္စိတ္ကုန္ခမ္းသြား) (၆) အိမ္-႐ံုး-Foodstall-႐ံုး-CityHall-အိမ္ ေန႕စဥ္ဇယားအား ေသလုေမ်ာပါး ပ်င္းရိေန (၇) ပါးစပ္ထဲ ဝင္သြားေသာအရာမ်ားသည္ အစာမ်ားသာၿဖစ္၍ အရသာသည္ ႏွုတ္ခမ္းထိပ္၌ပင္ ေသဆံုးသြား (၈) ပိုက္ဆံၿပတ္ (၉) တေန႕တြင္ နာရီ ၂၀ေက်ာ္ ပိုးစိုးပတ္စက္ စိတ္ေလေန (၁၀) ေသေစႏိုင္ေသာ မေကာင္းမွုတစ္ခုကို ထြက္ေပါက္တစ္ခုအၿဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စားသံုးေနခဲ႕မိ (၁၁) အိပ္မက္တစ္ခု ဆံုး႐ွဳံး (၁၂) နိကၡမပါရမီႏွင္႕ အထီးက်န္ၿခင္းကို ေပါင္းစပ္ဖို႕ အတင္းၾကိဳးစား (၁၃) အလုပ္မွာ တာဝန္ယူထားရမွု ၾကီးလာ (၁၄) ဘဝကို ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ပ်င္းရိ<br /><br /></div><br /><br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);font-size:130%;" >ေၿဖရွင္းခ်က္</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">(၁) Naruto- Part I, episodes 225 + Part II, episodes 128 (still streaming) (၂) PES 2009, Devil May Cry 4, Call of Duty @World at War (၃) FaceBook Applications (eg. Farm Ville, Mafia Wars, Naruto Shippuden) (၄) ႐ုပ္ရွင္Siteမ်ား (eg. Funshion, Veoh, watch-movies-links, mysoju, freemovieschoice, Youtube) (၅) အမဲ႐ိုး ေခြးေမွ်ာ္သလို ေမွ်ာ္ေနမိေသာ Gtalk Listမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား (၆) စိတ္ေၿပလက္ေပ်ာက္ ပါးစပ္ထဲရွိရာ ထြက္က်လာေသာ စကားမ်ား (၇) ၁၀၀၀၀ ေလး ၁ ေလး ေပါက္ေသာ ဂဏန္းရွစ္လံုးပါ လက္ကြက္ကစားနည္းတစ္ခုကို ႐ူးသြပ္စြာကစားေန (၈) စာဖတ္ၿခင္း (၉) ၂၄နာရီ သီခ်င္းနားေထာင္ (၁၀) အစာအဟာရအေပၚ၌ တပ္မက္မွုကို သုညအထိ ေလွ်ာ႕ခ်ထားလိုက္ (တနည္း- ထမင္းစားခ်င္စိတ္ မရွိေတာ႕) (၁၁) အလုပ္ကို မရပ္မနားလုပ္ (၁၂) အလုပ္ကို ရွာၾကံလုပ္ (၁၃) လူအၿမင္ကတ္ေအာင္ ပ်င္းၿပ (၁၄) ေနသလိုၿဖစ္ေအာင္ ၿဖစ္သလိုေန (၁၅) တစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ပံုသြင္း<br /><br /><br /></div></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-size:130%;"><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);">အေၿဖ</span></span><br /><br /><div style="text-align: justify;">(၁) မနက္ေစာေစာ အိပ္တက္လာ (၂) စည္းအၿပင္ကလူ (၃) ၿမန္မာသံႏွင္႕ ---> No Incoming Calls< (၄) 1818 ႏွင္႕ ေသခန္းၿပတ္ (၅) လူလူခ်င္း ဆက္သြယ္မွုမ်ားကို ေမ႕ထားလိုက္ (၆) ထမင္းစားခ်င္စိတ္ကို အၿခားအာ႐ံုမ်ားႏွင္႕ အစားထိုးႏိုင္လာ (၇) လကုန္ရက္မ်ားကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ (တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္) ေက်ာ္ၿဖတ္ (၈) Bus ကားမ်ား၊ ရထားမ်ားသည္ အိပ္စက္ရာ ဘံုဗိမာန္ၾကီးမ်ားၿဖစ္လာ (၉) လူတိုင္းမုန္းေသာ မီးခိုးေရာင္ခ်စ္သူေဟာင္းကို ၿပန္လည္ တမ္းတ (၁၀) ရင္တလွပ္လွပ္ၿဖစ္ေလာက္ေအာင္ လြတ္လပ္ေန <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Tat Tar... Everyone</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">ဖိုးသၾကၤန္ </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-5325889551678797874?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-78375258901559487412009-09-28T19:32:00.010+08:002009-09-28T21:12:00.724+08:00<span style="font-family:courier new;"> ဓာတ္ပံုပညာဟာ တကယ္ေတာ႕ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ တီထြင္မွုမဟုတ္ပါဘူး။ ပညာရွင္ေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ၊ ေလ႕လာအားထုတ္မွုေတြေၾကာင္႕ ေပၚေပါက္လာတဲ႕ ပညာရပ္ပါ။ ဂရိလို Photos (အလင္း)နဲ႕ Graphein (ပံုေဖာ္သည္) ဆိုတဲ႕စာလံုးႏွစ္လံုးေပါင္းစပ္ၿပီး Photography ရယ္လို႕ ၿဖစ္လာတယ္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္မေမြးမီ ဘီစီ ၃၊ ၄ ရာစုေလာက္ကတည္းက ဓာတ္ပံုပညာရဲ႕ေက်ာ႐ိုးယူဆခ်က္ေတြကို တ႐ုတ္ၿပည္မွ ေရွးဦးတီထြင္သူ မိုတိ (Mo Ti)၊ ဂရိေတြးေခၚပညာရွင္ အရစ္တိုတယ္ (Aristotle)၊ ဂရိသခ်ာၤပညာရွင္ ယူကလစ္ (Euclid) တို႕ဟာ တၿပိဳင္တည္းေလာက္နီးနီး ေတြ႕ရွိခဲ႕ၾကပါတယ္။ သူတို႕အားလံုးဟာ ႐ုပ္ဝတၳဳေတြရဲ႕အလင္းဓာတ္သည္ အဲဒီပစၥည္းရဲ႕ ၿပင္ပသြင္ၿပင္ကို သယ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ဆိုတာကို <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pinhole_Camera">Pinhole Camera</a> သေဘာတရားမ်ားကတဆင္႕နားလည္ခဲ႕ၾကပါတယ္။ မူလက ဒီသေဘာတရားကို စစ္ဖက္ဆိုင္ရာနဲ႕ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ႐ွူေထာင္႕ေတြဖက္မွပဲ ေလ႕လာခဲ႕ၾကတာပါ။<br /><br /> ၁၁ရာစုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႕ အလင္းေရာင္ကိုတံု႕ၿပန္ ဓာတ္ၿပဳႏိုင္တဲ႕ ဓာတုကြန္ေပါင္းေတြကို ေတြ႕ရွိလာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ အေစာပိုင္းကာလေတြမွာ ဓာတ္ပံုပညာကို ဓာတုေဗဒနဲ႕ ေပါင္းစပ္ႏိုင္ခဲ႕ၿခင္းမရွိခဲ႕ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႕လည္း ပံုရိပ္ေတြကို ဖမ္းယူသိမ္းဆည္းႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ႕ေသးပါ။</span> <span style="font-family:courier new;">ပထမဆံုး ႐ုပ္ေသဓာတ္ပံုကိုေတာ႕ ၁၈၂၅ခုႏွစ္မွာ ၿပင္သစ္တီထြင္သူ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Nic%C3%A9phore_Ni%C3%A9pce">Joseph Nicéphore Niépce</a> က ဖမ္းယူႏိုင္ခဲ႕ပါတယ္။ ၄၂နာရီၾကာ ႐ိုက္ကူးမွုအတြင္းမွာေတာ႕ သူဟာ အလင္းေရာင္ေၾကာင္႕ ဓာတ္ေၿပာင္းလဲႏိုင္တဲ႕ ေရနံထြက္ကတၱရာတစ္မ်ိဳး (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bitumen_of_Judea">Bitumen of Judea</a>)ကို သံုးၿပီး သြပ္ၿပားေပၚမွာ ေက်းလက္႐ွူခင္းပံု Negative ကို ကူးယူခဲ႕ပါတယ္။ သူေသဆံုးတဲ႕ေနာက္မွာေတာ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ Louis Daguerre က သူ႕နည္းနာေတြကို ဆက္ခံလို႕ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႕ ေငြရည္သုပ္ထားတဲ႕ပံုရိပ္ဖမ္းေၾကးၿပား <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Daguerreotype">Daguerreotype</a> ကိုေအာင္ၿမင္စြာ တီထြင္ႏိုင္ခဲ႕ပါေတာ႕တယ္။<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;"> ဒီေနရာမွာ ဓာတ္ပံုပညာနဲ႕ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_the_camera">Camera</a> ရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းကို ကြဲကြဲၿပားၿပားသိဖို႕လိုလာပါၿပီ။ ကင္မရာလို႕ ေခၚတြင္လာမယ္႕ ပံုရိပ္ဖမ္းကိရိယာေတြ (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Camera_obscura">Camera Obscura</a>) ဟာ ပထမဆံုးအပိုဒ္မွာ ေရးခဲ႕သလိုပဲ ေရွးပေဝသဏီကတည္းက ေပၚေပါက္အသံုးၿပဳေနၾကပါၿပီ။ ဒါေပမယ္႕ ဓာတ္ပံုရယ္လို႕ ၿဖစ္လာေစမယ္႕နည္းစနစ္ေတြကိုေတာ႕ ၁၉ရာစုအစမွ တီထြင္ႏိုင္ခဲ႕ၾကတာပါ။ ကနဦးပိုင္းမွာေတာ႕ ပံုရိပ္ေတြကို သတၳဳၿပားေတြ၊ ဖန္ၿပားေတြေပၚမွာ ဓာတုနည္းနဲ႕ စြဲထင္ရစ္ေစၿပီး ေနာက္မွ စကၠဴေပၚကူးယူခဲ႕ၾကရတာပါ။ Daguerreotype နည္းသံုး ကင္မရာေတြဟာ တခဏခ်င္းပဲ ထင္ရွားလာေပမယ္႕ သယ္ေဆာင္ရတာ၊ ကူးေဆးရတာ အလြန္ခက္ခဲေနပါတယ္။ ၁၈၄၀ မွာ Fox Talbot မွ နဂၢတစ္ပုံရိပ္ထင္ႏိုင္ေသာစကၠဴ (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Calotype">Calotype paper</a>)ကို တီထြင္ႏိုင္ၿပီးေနာက္မွာေတာ႕ အရာရာဟာလြယ္ကူသြားခဲ႕ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ တီထြင္မွဳေတြေပါင္းစပ္လို႕ ၁၈၈၄ေလာက္မွာေတာ႕ Film ရယ္လို႕ေခၚဆိုရမယ္႕ စကၠဴၿပား၊ ပလက္စတစ္ၿပားေလးေတြ ထြက္ေပၚလာပါတယ္။ ၁၈၈၈ ဂြ်န္လဆန္းမွာေတာ႕ ဓာတ္ပံုေလာကကို တေခတ္ေၿပာင္းေစမယ္႕ "<span style="font-weight: bold;">You Press the Button, We Do the Rest</span> " ဆိုတဲ႕ေဆာင္ပုဒ္နဲ႕အတူ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Kodak">KODAK</a> ကင္မရာေတြ ေစ်းကြက္ထဲကို ေရာက္ရွိလာပါေတာ႕တယ္။ သူ႕ေဆာင္ပုဒ္အတိုင္းပဲ ဘယ္သူမဆို ႐ွုပ္ေထြးတဲ႕ဓာတုေဗဒကူးေဆးမွုေတြကိုသိထားစရာမလိုေတာ႕ပဲ အလြယ္တကူ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ႏိုင္လာပါေတာ႕တယ္။<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;"> ဓာတ္ပံုပညာဟာ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာသာ တိုးတက္လာတာမဟုတ္ပဲ အသံုးၿပဳတဲ႕ နည္းလမ္း၊ ယူဆပံုေတြပါ လိုက္လံေၿပာင္းလဲလာတာေတြ႕ရပါတယ္။ မူလက </span><span style="font-family:courier new;">သာမာန္ပံုရိပ္ဖမ္းကိရိယာအၿဖစ္သာ </span><span style="font-family:courier new;">သတ္မွတ္ခဲ႕ၾကေပမယ္႕ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႕ အႏုပညာပစၥည္းအေနနဲ႕တမ်ိဳး၊ </span><span style="font-family:courier new;">မွတ္တမ္းတင္ကိရိယာအၿဖစ္တဖံု အၿမင္ေၿပာင္းလဲလာၾကပါတယ္။ </span><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCkZgb218I/AAAAAAAAASI/liHg7sj-9pM/s1600-h/800px-View_from_the_Window_at_Le_Gras,_Joseph_Nic%C3%A9phore_Ni%C3%A9pce.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 222px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCkZgb218I/AAAAAAAAASI/liHg7sj-9pM/s320/800px-View_from_the_Window_at_Le_Gras,_Joseph_Nic%C3%A9phore_Ni%C3%A9pce.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386485912445573058" border="0" /> </a>၁၈၂၆ေလာက္က <span style="font-family:courier new;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Nic%C3%A9phore_Ni%C3%A9pce">Niépce</a></span> ႐ိုက္ကူးခဲ႕တဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြထဲက တစ္ပံုပါ။<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCkZ7Ze7PI/AAAAAAAAASQ/j8yGn9_mbMg/s1600-h/800px-Boulevard_du_Temple_by_Daguerre.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCkZ7Ze7PI/AAAAAAAAASQ/j8yGn9_mbMg/s320/800px-Boulevard_du_Temple_by_Daguerre.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386485919683374322" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;">Boulevard du Temple</span><br />ဒီပံုကေတာ႕ ပထမဆံုး လူပါတဲ႕ပုံလို႕ဆိုပါတယ္။ ႐ိုက္ကူးခ်ိန္ ၁၀မိနစ္ေက်ာ္ၾကာတဲ႕အတြက္ လမ္းေပၚက ယာဥ္အသြားအလာေတြကို မၿမင္ႏိုင္ခဲ႕ဘူးလို႕ဆိုပါတယ္။ ပံုထဲကလူကေတာ႕ ဓာတ္ပံုထဲမွာ ပါဖို႕အတြက္ ဖိနပ္တိုက္ရင္း ၁၀မိနစ္ေလာက္ ဂိုက္ေပးၾကမ္းထားရပါသတဲ႕ေလ။<br /><br /><br /><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCkbLLHuNI/AAAAAAAAASo/_6WRI1Sf3OM/s1600-h/Daguerreotype.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCkbLLHuNI/AAAAAAAAASo/_6WRI1Sf3OM/s320/Daguerreotype.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386485941097969874" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >Daguerreotype</span><br />ခုလက္ရွိေပါက္ေစ်းက $ 700,00 ပါတဲ႕ခင္ဗ်ာ။<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCoCzAwBRI/AAAAAAAAASw/8jZnxoprHZI/s1600-h/570px-Roger_Fenton%27s_waggon.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 304px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCoCzAwBRI/AAAAAAAAASw/8jZnxoprHZI/s320/570px-Roger_Fenton%27s_waggon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386489920341673234" border="0" /></a>တခ်ိန္က ဓာတ္ပံုဆရာမွန္ရင္ ၿမင္းလွည္းေမာင္းတက္ရမယ္ ဆိုလား ?<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCoDR6ka3I/AAAAAAAAAS4/UOcLgJrsg5w/s1600-h/Old-Fashioned-Photographic-Equipment.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 202px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCoDR6ka3I/AAAAAAAAAS4/UOcLgJrsg5w/s320/Old-Fashioned-Photographic-Equipment.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386489928637246322" border="0" /></a>ဟုတ္ကဲ႕၊ ေနၿပည္ေတာ္မွာ ကြ်မ္႕ရြမ္စာေမးပြဲ သြားေၿဖမယ္႕ေက်ာင္းသား မဟုတ္ပါ။ Outdoor ထြက္႐ိုက္တဲ႕ ဓာတ္ပံုဆရာေလးၿဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်။<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCoDiJQn2I/AAAAAAAAATA/zTKJ6cOQgWc/s1600-h/The-First-Kodak-1888-Showing-Roll-Holder-and-Roll-Film-fo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 204px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCoDiJQn2I/AAAAAAAAATA/zTKJ6cOQgWc/s320/The-First-Kodak-1888-Showing-Roll-Holder-and-Roll-Film-fo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386489932993830754" border="0" /></a> <span style="font-weight: bold;">၁၈၈၈ခုႏွစ္- Kodak ရဲ႕ပထမဆံုး ကင္မရာနဲ႕ ဖလင္ဘူး</span><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCkayM7MPI/AAAAAAAAASg/wUiQk1-V52E/s1600-h/733px-Tartan_Ribbon.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 262px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCkayM7MPI/AAAAAAAAASg/wUiQk1-V52E/s320/733px-Tartan_Ribbon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386485934394650866" border="0" /></a> <span style="font-weight: bold;">World First Color Photo</span><br />၁၈၆၁ မွာ သိပၸံပညာရွင္ Maxell ကိုယ္တိုင္႐ိုက္ထားတဲ႕ ဖဲၿပားပံုေလးပါ။<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCxNIKwMkI/AAAAAAAAATQ/NC5GDnT0kyE/s1600-h/napalm.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 248px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/SsCxNIKwMkI/AAAAAAAAATQ/NC5GDnT0kyE/s320/napalm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386499993424114242" border="0" /></a>ဗီယက္နမ္စစ္အတြင္း မွားၿပီးမီးေလာင္ဗုံးအက်ဲခံရတဲ႕႐ြာက ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္<br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ဖိုးသၾကၤန္</span><br /><br />( Wiki ႏွင္႕ အၿခားေနရာမ်ားမွ ဖတ္မိသမွ် ႏိုင္သေလာက္ ေဝမွ်ပါသည္။)<br /><br /><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6164752800056791039-7837525890155948741?l=phothagyan.blogspot.com' alt='' /></div>ဖိုးသၾကၤန္http://www.blogger.com/profile/02667080693664366444noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6164752800056791039.post-12888821019721686962009-09-13T23:57:00.006+08:002009-09-14T00:17:57.315+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/Sq0YOuNimDI/AAAAAAAAASA/4UQMYibQKvo/s1600-h/2498711068_c83c309133.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 315px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_soHVum49TCY/Sq0YOuNimDI/AAAAAAAAASA/4UQMYibQKvo/s400/2498711068_c83c309133.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380983770979670066" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ဖဲသမားၿဖစ္မွေတာ႕<br />အိတ္ၿပားမွာ<br />မေၾကာက္ပါဘူး<br />ဒါေပမယ္႕...<br /><br /><br /></span></div><br /><br /><br /><br />ဖိုးသၾကၤန္<br />(ပံုကို <a href="http://www.flickr.com/photos/amarando/2498711068/">Flick